Mentionsy Mentionsy
Szafa Melomana
Szafa Melomana

#178 LIVE 17 – Joanna d’Arc na stosie

08.10.2026 ·1 godz 13 min

Oratorium dramatyczne Arthura Honeggera z librettem Paula Claudela o Joannie d'Arc to jedno z jego najczęściej granych dzieł scenicznych, na dodatek stale aktualnych. Czy polityczna rozgrywka w karty o nikomu nieznanych regułach, zmienne emocje tłumu, a wreszcie ludzki strach przed cierpieniem, w którym zawsze jest się samotnym nie są tym, co w równym stopniu dotyczy dziewczyny z Domrémy, jak i nas? Zapraszam do posłuchania odcinka #LIVE!Audycja powstała dzięki Mecenasom. Jeśli chcesz stać się jednym z nich i wspierać pierwszy polski podcast o muzyce klasycznej, odwiedź mój profil w serwisie ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Patronite.pl⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠.Jeśli odcinek Ci się podobał, postaw mi wirtualną kawę! Bez niej pracować nad audycjami nie sposób. Zrobisz to w serwisie ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Buycoffee.to⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠.Szafa Melomana to pierwszy polski podcast o muzyce klasycznej, tworzony przez dziennikarza Mateusza Ciupkę. To fascynujące historie kompozytorów, wykonawców i utworów, zawsze wzbogacone o liczne konteksty historyczne i kulturowe. Nowe odcinki w co drugi piątek na popularnych platformach podcastowych.Mateusz Ciupka – publicysta muzyczny, autor Szafy Melomana, pierwszego polskiego niezależnego podcastu o muzyce klasycznej, redaktor w magazynie ⁠⁠⁠⁠⁠Ruch Muzyczny⁠⁠⁠⁠⁠. Pracował w Operze Krakowskiej, współpracował m.in. z Krakowskim Biurem Festiwalowym, Filharmonią Narodową i Filharmonią Śląską, publikował w „Ruchu Muzycznym”, „Dwutygodniku” i magazynie „Glissando”. Przeprowadził rozmowy m.in. z Garrickiem Ohlssonem, Masaakim Suzukim, Ermonelą Jaho i Giovannim Antoninim. Jest autorem Małej Monografii Romualda Twardowskiego, wydanej nakładem Polskiego Wydawnictwa Muzycznego w 2023 roku. Mieszka i pracuje w Pradze, w Czechach.

Od razu powiem, bo później zapomnę i mi to ucieknie, jest taki wspaniały moment, kiedy Joanna opowiada historię swojego miecza, skąd wziął się miecz Joanny. O to, skąd on się wziął, pyta ją brat Dominik. Dwa atrybuty Joanny, czyli jej własny sztandar i miecz. Miecz, który jest symbolem wojny, symbolem walki, w którą oczywiście ona była zaangażowana, no bo przecież gdyby nie jej aktywność wojskowa, gdyby nie jej bohaterskie zdobycie Orleanu, no to przecież nie udałoby się koronować Karola VII w rems na króla Francji. Więc tylko, że ten miecz, no właśnie, ten miecz nie jest symbolem przemocy, nie jest symbolem nienawiści.

Jak bardzo pokrętny to był proces, jak okropny. I cofamy się cały czas, prawda? A teraz w ogóle dlaczego doszło do tego, że ona trafiła przed Trybunał? Dlaczego ona jest oskarżona, prawda? Przecież to jest bohaterka Francji. Przecież gdyby nie ona, Karol VII nie zostałby Koronowany. Przecież to ona odbiła Orlean. To ona tchnęła ducha walki we Francuzów, aby oni zadbali o siebie. Więc jak to jest możliwe, że teraz Rouen jest więziona i Francuzi ją sądzą? Przecież to nie Anglicy ją osądzili, tylko Francuzi. Jak to jest możliwe, że ci sami? Oczywiście nie ci sami, bo sądzą ją ci, którzy sprzyjają Anglikom, a zatem Burgundczycy.

Ta muzyka aż prosi się o wykonanie sceniczne. Jak się tego słucha, jest kilka momentów, w których wyobraźnia reżysera może mu podpowiedzieć milion ciekawych rzeczy. Co tu z tym zrobić? Szczególnie na przykład w momencie tej gry w karty, czy właśnie tego festynu ludowego, który poprzedza. Triumfalne wkroczenie Karola VII, Dorems, następnie oczywiście te metafizyczne końcowe sceny z tym mieczem Joanny, później z owym stosem właśnie, z tymi płomieniami, to tam po prostu aż się prosi z tego zrobić spektakl. Niedługi, po półtorej godzinny zaledwie z tego wychodzi.

Pokazano wszystkie 3 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.