13. Piraci!

Większość historii o piratach tak naprawdę nie różni się niczym od historii o lądowych bandytach. Używają przemocy, żeby zabrać coś, co nie jest ich. Ale z jakiegoś powodu to o piratach na morzu kręcimy filmy i piszemy książki. A nie mamy trylogii o facecie, który w Gdańsku kradnie rowery. I ja podejrzewam czemu. Chciałem dziś o tym opowiedzieć. Zacznijmy od takich piratów, którzy bandytami byli dla jednych, a dla innych byli zwykłymi żołnierzami. Chyba najsławniejszym był Francis Drake. Służył angielskiej królowej w XVI wieku w trakcie wojen hiszpańsko-angielskich.

Nieuzbrojonych handlarzy, rybaków, no i nie byli w stanie prowadzić wielkich morskich bitew. Po prostu mieli nadzieję, że ich ofiary nie będą chciały walczyć z uzbrojoną bandą. Mamy już to, skąd brali statki. Ale teraz, skąd brały się załogi? Kto podejmował decyzję, żeby zostać piratem? Absolutna większość z nich to po prostu zbóje. Jeśli zastanawiacie się, kto w naszych czasach chciałby kraść samochody albo kroić ludzi nocą w ciemnych uliczkach, wyobraźcie sobie, że ta sama osoba 300 lat temu zdecydowałaby się na dołączenie do pirackiej załogi. Piratami zostawali często zbiegli więźniowie, np. Roche Brasiliano, Holender, który uciekł przed wyrokiem z Europy i został brutalnym piratem na Jamajce.

Wiemy, że niektórzy z afrykańskich niewolników zostali nawet kapitanami statków. Jeden z nich przybrał imię Czarny Cezar. Pływał wspólnie z jednym z najbardziej znanych piratów w historii świata – kapitanem Czarnobrodym. Kobiety nie były powszechnym widokiem na pirackich statkach, ale wiemy, że dołączały do załóg. Wiemy o Mary Reid i o Anne Bonny, które żyły na Karaibach. A w Chinach wielką dowódczynią całej pirackiej floty była Zheng Yi Sao, która została piratką, żeby wyrwać się z życia, w którym nie mogła liczyć na szacunek. W tej złotej erze piractwa na Kraibach charakteryzowała je również równość i demokracja.