Katarzyna Ufir, odc.30

To może być klata, to mogą być To może też być wilkołak na przykład. Może to być wilkołak, dokładnie. Tutaj jakby ogranicza nas tylko i wyłącznie nasza wyobraźnia. Powiedz Kasiu, kiedy zorientowałaś się, że ten jeden z tych elementów tej charakteryzacji jest taki, na który chciałabyś się skupić? Wiesz co, to wynikało jakby też z pracy w teatrze. Najpierw przez pierwsze pięć lat pracowałam W Teatrze Dramatycznym w Gorzowie Wielkopolskim. Tam miałam kontakt głównie z aktorami. Następnie kolejne pięć lat poświęciłam tutaj naszej Operze Podnańskiej. I tutaj miałam kontakt z solistami, z tancerzami. Była większa charakteryzacja. No i dlaczego moje takie uwielbienie do tego perukarstwa?

Tak. Odbudowanie. Ja widziałam niektóre twoje peruki, które konstruowałaś na różnego rodzaju spektakle i to są na przykład 50-centymetrowe koki królowej w kolorze, nie wiem czy dobrze pamiętam, ale fioletowym albo niebieskim. Tak, tak. Właśnie ostatnio taką operą, którą zrealizowałam w ostatnich miesiącach, był Czarodziejski flet w operze na Zamku w Szczecinie i tam, dokładnie tak, były między innymi peruki na stelażach. No i to już są bardzo wysokie konstrukcje. Tak jak mówisz, to już jest takie budowanie rzeźby. Współpracowałam wtedy z bardzo fajną scenografką, kostiumografką Olą Redą, która po prostu zaprojektowała cudowne włosy. No więc wtedy to jest taka bardzo kreatywna praca, bo oprócz tego, że trzeba to wszystko zbudować, trzeba jeszcze najpierw wymyślić, jak to zrobić.

Później też sama miałam okazję tam prowadzić takie mikroszkolenie. No i później jakby wylądowałam w Paryżu, współpracowałam z taką perukarką Dorotę Suall. No i tak to właśnie wyglądało. Nie korciło cię, żeby zostać za granicą? Powiem ci, że miałam taki moment. Miałam taki... Tym bardziej, że język już miałaś opanowany. Tak, miałam taki moment w swoim życiu, kiedy myślałam, że zostanę w Londynie i nawet się tam na moment przeprowadziłam. Akurat miałam łatwiej, ponieważ moja siostra mieszka w Londynie, teraz już pod Londynem, ale swego czasu kilkanaście lat mieszkała w Londynie. To było taką naturalną koleją rzeczy. Natomiast tak to się wtedy potoczyło, że dostałam akurat propozycję pracy w Operze Podnańskiej.

W sensie pojawił się wakat i tak wahałam się mocno. Jakby też w tamtym czasie praca w Operze była bardzo moim takim marzeniem, więc stwierdziłam, że jeszcze wrócę tutaj na chwilkę. No i tak przeprowadziłam się na chwilę do Londynu, później wróciłam tutaj i tak jakby już zostałam. Teraz jestem w takim momencie życia, kiedy może już nie korci mnie, gdzieś tam zostanie w świecie, natomiast uwielbiam taką możliwość pracy na świecie. Tak? Jeździsz, teraz ty kursujesz i prowadzisz szkolenia? Zdarza się, natomiast bardziej do mnie też przyjeżdżają, no i też jestem otwarta na różne projekty, które będą gdzieś tam, gdziekolwiek. Charakteryzatorzy z całego świata ściągają do twojej pracowni na Poznańskiej Wildzie?