Powstawały kolejne organizacje pozarządowe, które się tym zajmowały, media się tym zaczynały zajmować. Ale nie zajmowały się tym instytucje. No dzisiaj mamy trochę lepszą sytuację, ale wciąż nie optymalną, tak bym powiedziała, jeżeli chodzi o instytucje i instytucjonalne reagowanie. Chociaż ja zauważam, także z jakichś kontaktów ze mną, z pytań, które dostaję, że coraz więcej, nawet nie instytucji jako instytucji, ale pracowników instytucji jest świadomych tego, że dezinformacja jest jakimś zagrożeniem, na które trzeba reagować. I ci ludzie bardzo często na takim poziomie zupełnie oddolnym Szukają sposobów, żeby się czegoś dowiedzieć o tym, żeby może pójść na jakieś szkolenie, żeby się dowiedzieć, jak na to reagować. Natomiast systemowo wciąż jesteśmy do tyłu z reagowaniem na to i nie mamy dobrego systemu państwowego, który by pozwalał na zwalczanie dezinformacji.
Zwłaszcza jeżeli popatrzymy na, no tak tradycyjnie, czyli na osoby w różnych instytucjach czy organizacjach zajmujące stanowiska kierownicze. Czyli nie te osoby, które siedzą i fakt czekują, sprawdzają kolejne informacje. To jest bardzo marudna praca. I tam jest myślę więcej kobiet. Natomiast na stanowiskach funkcyjnych kobiet jest mniej, ale to jest dość niestety tradycyjny układ ciągle w naszym państwie. Natomiast w tym obszarze, w którym ostatnio rzeczywiście dużo pracy, czyli rosyjskich wpływów w Polsce, jest jeszcze mniej kobiet. Kilka jest na szczęście, ale rzeczywiście to jest obszar dotyczący bezpieczeństwa państwa i tradycyjnie bardzo męsko się kojarzy. Służby kojarzą nam się męsko, wojsko kojarzy nam się męsko już w ogóle. W służbach, dzisiaj też mamy taką sytuację, że w polskich służbach na stanowiskach kierowniczych są już kobiety.
I tak samo było wtedy. Tak samo było wtedy, kiedy zauważyłam w mediach społecznościowych różne niespójności. Ja po prostu zaczęłam szukać odpowiedzi. Nie nastawiając się na to, że... Że coś pani znajdzie. Ani że znajdę, ani że to będzie moja praca, bo to nie była moja praca wtedy. Ale się okazało, że i znalazłam, i że jest duże zapotrzebowanie, i że niewiele osób to wyjaśnia. To wtedy się zaczęło. Ja też myślę, że przez ten czas, kiedy się tym zajmuję, bardzo rozwinęła się branża fact-checkingowa. Natomiast ja już jestem trochę dalej od tej branży, dlatego że wydaje mi się, że w świecie, w którym w infosferze dominuje sztuczna inteligencja, może nie dominuje w pełni, ale ona jest coraz potężniejsza. Coraz częściej z niej korzystamy. Coraz więcej materiałów jest przez nią wytwarzanych. Że fact-checking nie będzie kluczowy. A co będzie w takim razie?
No i zareagować właśnie na takim poziomie trochę analitycznym przynajmniej. To znaczy w takim najprostszym sposobie analitycznym. Czyli patrzymy, z jakiego to jest źródła. Czy to jest źródło, które uznaliśmy za wiarygodne, czy nie? Czy wiarygodne źródła to potwierdzają? Czy to jest dla nas ważne, czy nie jest ważne? I dopiero jak dokonamy takiej oceny, to reagujemy. Natomiast bardzo często w tym chaosie informacyjnym, który jest, my reagujemy w zupełnie inny sposób. Widzimy emocjonalną informację natychmiast. Tak. Nie czytamy nawet informacji, tylko jest ten nagłówek. Natychmiast rozpowszechniamy dalej. Zarażamy więc tym naszych innych znajomych i w ogóle się nie zastanawiamy skąd ona się wzięła. Ważne, że wzbudziła w nas emocje. Ale często też pobudziła algorytmy, wywołała większą falę reakcji i te zasięgi się zwiększają, co może dawać wielu osobom satysfakcję na przykład.
Jednym z takich celów jest to, żeby nastawić Polaków choćby w tym momencie przeciwko Unii Europejskiej i pokazać alternatywę w postaci Rosji, która może zmienić nasze życie, poprawić je i sprawić, że będzie lepsze. Tak, przez pewien czas mieliśmy taką sytuację, że Rosjanom nie zależało na tym, w tych działaniach informacyjnych, żebyśmy dobrze myśleli o Rosji. Im wystarczało, że źle myśleliśmy o Unii Europejskiej, o NATO i o Ukrainie. Od jakiegoś czasu, myślę, że w dużym nasileniu od połowy 2025 roku, Obserwujemy działania idące w kierunku budowania w nas sympatii do Rosji. Jak już nam ohydzili ten zachód, to teraz czas na budowanie tej sympatii. Tak. I to jest robione na przykład w taki sposób, że pojawiają się często youtuberzy, czy w ogóle influencerzy internetowi, którzy podróżują po Rosji i pokazują jaka ta Rosja jest.
Czyli na przykład są to podróżnicy, którzy dostają informację, że albo w ten sposób pokażą Rosję, albo nie dostaną więcej wizy. Dla nich to jest ważne, żeby tam wjechać, bo tam podróżują, więc robią to. Inni prawdopodobnie dostają za to pieniądze. To jest standardowe działanie rosyjskie, to znaczy sposób wywierania presji na drugą osobę. Natomiast no to rzeczywiście oddziaływuje, bo jeżeli taki vloger ma na przykład 100 tysięcy odsłon takiego materiału i ktoś obejrzy to raz, drugi, trzeci, czwarty, no to właśnie pomyśli sobie, hmm, może ta Rosja nie jest taka zła. Zwłaszcza, że mamy sporo osób młodych, które z własnego doświadczenia nie pamiętają już ani czasów komunizmu, ani tego, jak to było właśnie, kiedy Rosja czy Związek Radziecki bezpośrednio na nas oddziaływały. Dla nich to jest historia. I opowiadanie o tym, jak to dziś wygląda, okazuje się mocno przekonujące, ponieważ cały czas nam się w Polsce wydaje, ja to też odkryłam myśląc o tym niedawno, że my nie pokazujemy często tego, jak wygląda rzeczywiście Rosja.
Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Anna Mierzyńska przedstawiona jako analityczka mediów społecznościowych, zajmująca się dezinformacją.
Anna opowiada o swoim przejściu do badania mechanizmów dezinformacji i początkach jej pracy w tym obszarze.
Anna opowiada o zmianach w badaniach i zrozumieniu zagrożenia dezinformacji przez Polskę.
Anna opowiada o swoim doświadczeniu w badaniu dezinformacji i jej związkach z powszechnością.
Anna opowiada o przyszłości badania dezinformacji i roli indywidualnej odporności na dezinformację.
Anna Mierzyńska omawia wpływ dezinformacji na podziały społeczne, podkreślając, że grupy polityczne przyjmują informacje pasujące do swoich poglądów, co pogłębia istniejące podziały.
Mierzyńska szczegółowo opisuje działania agencji rosyjskich, takich jak Agencja Projektowania Społecznego, które manipulują publiczną debatą i budują sympatię do Rosji.
Anna Mierzyńska omawia rola influencerów w promocji pozytywnego obrazu Rosji i opowiada o presji, jaką doświadczają blogerzy, aby spełniać te wymagania.
Mierzyńska dyskutuje o swoim poczucie zagrożenia z powodu ataków prorosyjskich działaczy i podkreśla, że chroni się, ale nie zdradza swoich supermoce.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.