Jeanne Damas o Paryżu i Lagerfeldzie. Oraz ten ważny koncert i Moda Polska

Kiedy te zachodnie możliwości były dla nas absolutnie niedostępne. I w tym momencie powstaje właśnie to przedsiębiorstwo Moda Polska w 58 roku. W 61 przejmuje je tytułowy Jerzy Antkowiak. Talent wybitny absolutnie, dla którego największą ikoną, i to też jest ciekawe, bo tutaj zawsze u nas w podcaście się wszystko łączy, jest Yves Saint Laurent. On kocha Saint Laurent, uważa, że to co robi na paryskich wybiegach jest wyśmienite i to co robi dla paryskich ulic jest też niesamowite. To jest ta emancypacja kobiet, które wkłada w smokingi później, to jest zabawa formą i kolorami, to jest coś co jeżandkowi jak na miarę swoich możliwości.

Ten dokument niedługo będzie wchodził do kin. Będziemy też o tym informować, żebyście mogli zobaczyć to, co działo się wtedy. Tutaj Edwiga Grabowska powiedziała takie słynne słowa w tym dokumencie. Jureczku, pamiętaj, nigdy nie możemy schodzić poniżej gustu. To mi się bardzo podobało. Gdzieś te marzenia były gigantyczne. Taka piękna scena, kiedy po latach Jeżandkowiak jedzie do Paryża, wchodzi do Muzeum Saint Laurent i tam widzi biuro swojego mistrza i kompletnie się rozkleja. I to jest tak niesamowita scena, Która tak łapie za serce. Tych wzruszeń jest tam masa, ale nie chcę za dużo zdradzać.

Dzień dobry, panie Lagerfeldze. Czy macie styl, panie Lagerfeldze? Becoming Karl Lagerfeld z genialną obsadą. Mamy do czynienia tutaj z Danielem Brühlem, niemieckim aktorem, którego kojarzycie możecie chociażby z filmu... Hiszpańsko-niemieckim. Hiszpańsko-niemieckim, tak. Półniemiec, półhiszpan. Tutaj w roli Karla Lagerfelda, Theodore Pellerin jako Jacques de Bachel, w ogóle bardzo ciekawa postać, o której za chwilę. Yves Saint Laurent, rywala Lagerfelda, gra Arnaud Valois. Pierre Berger, Alex Lutz. No i Jeanne Damas w roli Palomy Picasso.

I przenosimy się do niezwykłych czasów Paryża. To są lata siedemdziesiąte, lata szalone, kolorowe, imprezowe. To są lata, w których już panuje pret-a-porter, które wprowadza Yves Saint Laurent. Jako młody człowiek w 1961 roku otwiera swoją autorską markę i od razu odnosi wielki sukces. I tutaj jest taki problem, dlatego że jego przyjaciel, Karl Lagerfeld, tych sukcesów aż tak wielkich nie ma. Panowie poznają się kilka lat wcześniej, jak jeszcze są młodziakami, mają po dwadzieścia kilka lat, poznają się Podczas konkursu, który jest organizowany w Paryżu, każdy z nich wygrywa w zupełnie innej kategorii.

Yves Saint Laurent wygrywa w kategorii suknia, Karl Lagerfeld w kategorii płaszcz. Każdy z nich ma zupełnie inną historię. Yves Saint Laurent od razu zostaje przytulony do Diora. I tam zaczyna uczyć się od wielkiego mistrza i po śmierci przedwczesnej Christiana Diora w wieku 21 lat przejmuje stery w domu Mody. Więc jest absolutnie młodym człowiekiem, który dostaje bardzo odpowiedzialną rolę i świetnie się w niej sprawdza. To wszystko się sypie w momencie, kiedy zostanie wysłany do Algierii na front. Tam przeżywa załamanie nerwowe, zostaje z Diora zwolniony. I dlatego potem otwiera swoją własną markę. Karl Lagerfeld ma trochę inną historię, bo pracuje w różnych domach mody.

No najsłynniejsze to też, co zobaczymy tutaj w serialu, to jest Chloe z Gabi Agią. I tam na początku pracował jako szeregowy projektant, później jako dyrektor kreatywny, ale bardzo długo walczył o to, żeby gdzieś być na tym samym poziomie, co Yves Saint Laurent, bo zaczynali razem, przyjaźnili się, a ich wielka przyjaźń została Zerwana przez pewnego, przystojnego, młodego dandyza, Jacques'a de Bauchera, genialnie tutaj zagranego przez Theodora Pellerin, który naprawdę jest no absolutnie fenomenalny. On bardzo tutaj scratchał w tym serialu. Młody, kanadyjski aktor. Który namiesza. Namiesza w ich przyjaźni. To jest pisarz, który jak się śmieją ludzie, pisarz, który nie napisał ani jednego zdania.

Ale był taką ikoną tamtych czasów Paryża. Takim it-boyem, można powiedzieć. To był człowiek, który gdyby istniał Instagram, to pewnie byłby gwiazdą Instagrama. Który skrzętnie kreował swój wizerunek, zresztą tak jak Karl Lagerfeld. Na przykład nosił t-shirty ze swoim nazwiskiem, bo sobie bym je wyprodukował, więc taka bardzo, no świadomość kreowania marki osobistej duża. Tak jak robił to Mick Jagger. Who the fuck is Mick Jagger? Who the fuck is Mick Jagger, no dokładnie. Więc zresztą oni z Jaggerem tam się wszyscy kotłowali. Jacques de Baucher rzeczywiście tutaj jest wielką miłością Karla Lagerfelda. Nie zdradzając za dużo, bo tutaj Yves Saint Laurent też tutaj łypał okiem na niego, więc tutaj jest taki trójkąt miłosny, który jest rozpracowywany w Becoming Karl Lagerfeld.

Nie, nigdy jej nie spotkałam. A gdyby mogła, o co by ją zapytała? O co mogłabym ją zapytać? Chyba o to, czy podobał jej się serial, jeśli miałaby okazję go zobaczyć. I czy w jakimkolwiek stopniu obraz jaki stworzyliśmy przypomina to, czego naprawdę doświadczyła. Spotkałabym się z nią z wielką przyjemnością. Sprawia wrażenie osoby bardzo otwartej, ciepłej, życzliwej. Poza tym jako jedyna przyjaźniła się zarówno z Yves Saint Laurent, Jak i Karl Lagerfeldem. Resztę musiała wybrać. Albo stanąć za Iwem, albo za Karlem. Potrafiła być w tym bardzo dyplomatyczna. Widać to chociażby po jej ślubie, który pokazuje serial. Podczas porannej ceremonii na ślubie ubrana była w Yves Saint Laurent.

Za to wieczorem na weselu wystąpiła w kreacji Karla Lagerfelda. Zachowywała się jak rasowy polityk. Świetna dyplomatka. Chciałabym ją kiedyś poznać. Dlaczego to właśnie Paloma Picasso i tylko ona potrafiła utrzymać przyjaźnie z Yves Saint Laurent i Karlem Lagerfeldem? Myślę, że to dlatego, że była trochę nietykalna. To była Paloma Picasso, ikona, businesswoman, córka słynnych rodziców, wielkich autorytetów, zwłaszcza jeśli mówimy o jej ojcu Pablo. Producenci podkreślają, że nikt inny nie mógł zagrać Palomy Picasso, tylko Jeanne, która sama jest muzą projektantów i artystów. Czy widzi w historii Palomy siebie?

Nikt się tak wtedy nie nosił. To było wtedy zupełnie niemodne. Dlatego była tak bardzo oryginalna. Zainspirowała nawet Saint Laurent do stworzenia kolekcji. Jej styl odtworzył na wybiegu 1 do 1. To był pokaz Libération z 1971 roku. To pokazuje, jak bardzo była inspirująca i że była muzą dla projektantów. Przygotowując się do roli, pracując nad kostiumami z kostiumografką, zdałam sobie sprawę, że tak naprawdę styl Palomni jest bardzo zbliżony do mojego. Mam podobne suknie w swojej szafie, 100 lat 40., wzorzyste. Picasso, jak ja, kochała kwiaty w formie wzorów na ubraniach, ale wkładała je też we włosy. Była trochę kapryśna i ten jej bardzo kobieca, jednocześnie ekscentryczny styl.