Jeanne Damas o Paryżu i Lagerfeldzie. Oraz ten ważny koncert i Moda Polska

Które tworzyły w czasach, bo wiedzcie, że Moda Polska, zresztą nomen omen, no to nie są czasy po 1989 roku i to nie są lata 90., kiedy zaczęliśmy. Pracować tak, jak byśmy chcieli i z widokami na zachód, ale dużo wcześniej, jeszcze w czasach komuny, ta moda była rewelacyjna polskich projektantów. I o takim projektancie dzisiaj opowiemy, ponieważ właśnie ukazał się film dokumentalny A jak Antkowiak w reżyserii Anny Więckowskiej i Tomasza Ossolińskiego, który jest też producentem

No i chyba wracamy, wsiadamy do pociągu i wracamy do Warszawy. Wracamy do Warszawy i do lat pięćdziesiątych. To jest końcówka lat pięćdziesiątych, kiedy powstaje Polskie Przedsiębiorstwo Państwowe Moda Polska. I bardzo się cieszę w ogóle, że powstał taki dokument, bo o filmie dokumentalnym będziemy rozmawiać. Aja Kantkowiak, Anny Więckowskiej i Tomasza Ossolińskiego. Dlatego, że mało się mówi o tej polskiej modzie i jak ona była kształtowana w czasach, kiedy żyliśmy naprawdę za żelazną kurtyną. Mowa o czasach PRL-u, czyli znowu tutaj wracamy do historii sprzed 1989 roku.

Kiedy te zachodnie możliwości były dla nas absolutnie niedostępne. I w tym momencie powstaje właśnie to przedsiębiorstwo Moda Polska w 58 roku. W 61 przejmuje je tytułowy Jerzy Antkowiak. Talent wybitny absolutnie, dla którego największą ikoną, i to też jest ciekawe, bo tutaj zawsze u nas w podcaście się wszystko łączy, jest Yves Saint Laurent. On kocha Saint Laurent, uważa, że to co robi na paryskich wybiegach jest wyśmienite i to co robi dla paryskich ulic jest też niesamowite. To jest ta emancypacja kobiet, które wkłada w smokingi później, to jest zabawa formą i kolorami, to jest coś co jeżandkowi jak na miarę swoich możliwości.

W tym dokumencie Jerzy Antkowiak i twórcy tego filmu dokumentalnego mówią o tym, jak bardzo on nie był zrozumiany. Przez polskie społeczeństwo w programach telewizji polskiej był bardzo często atakowany za to, że przecież tak nie wygląda polska ulica, że to są jakieś paskudy, które pokazuje, że to jest zbyt ekstrawaganckie. I właśnie on zawsze tłumaczył, że moda jest po to, by marzyć. Bo to jest moda, żeby pokazać właśnie Zawsze powtarzał, że to jest nasza propozycja, to jest nasza wizja. Że Paryż pokazuje jedno, Londyn pokazuje drugie, a tu jest Warszawa, my mamy nasz styl. I rzeczywiście był taki moment, kiedy Tomasz Ossoliński spotkał się z Jerzym Antkowiakiem, to był jego wielki, wielki mistrz. Spotkał się w jego domu i dowiedział się, że w momencie, kiedy zamknięto modę polską, to już w 98 roku, to już był bardzo trudny czas dla polskich przedsiębiorstw.

Chcę wspomnieć o tym, że w latach 90. po prostu niezwykle zachłysnęliśmy się Zachodem i to co przybywało z niego było dużo atrakcyjniejsze niż polskie, lokalne i w tym momencie... No i inflacja, wszystko trzeba było naprawiać od początku. Firmy padały jedna po drugiej. Tak, no niby czasy prosperity, bo gdzieś ten zachodni kapitał wchodził do Polski wtedy w latach 90., więc bardzo szybko można było Zgarnąć gigantyczną fortunę, bo w Polsce się wszystko budowało. Z drugiej strony te polskie firmy, które kojarzone były z PRL-em, właśnie też o tym Antkowiak podkreśla, że przez to, że oni byli kojarzeni z tymi czasami szarymi, że Polacy chcieli nowego, świeżego, że właśnie to, o czym marzyli, czyli o tych dżinsach z zachodu. To tutaj ta Moda Polska się nie obroniła, ale to co udało mu się osiągnąć, to jest to, że od przedsiębiorstwa wykupił całe archiwa, kolekcje.