"Zapiski z pałętania się po pograniczach" | Studio Wschodnie

Kogoś, kto nie zna mongolskiego, tak się właśnie zapuścimy w prowincję, no to rzeczywiście mówienie po angielsku czy po rosyjsku czasami mija się z celem, bo tam rzeczywiście mało kto zna ten język, obcy zna. Więc są często właśnie rozmowy na migi, rozmowy przez jakieś piktogramy, ale mimo wszystko właśnie są tak często otwarci i gościnni ludzie i też po prostu, mimo że mają swoje tradycje oczywiście, tutaj są bardzo też często wymieszani właśnie i elastycznie. Na przykład też na zachodzie Mongolii spotkamy także grupy Kazachów, które dalej uprawiają koczowniczy tryb życia. No i cały czas te narracje się przenikają, mimo że właśnie mają swoje języki, swoje tradycje, to je tak po prostu żyją obok siebie i cały czas właśnie gdzieś tam ta elastyczność właśnie, jak powiedzieliśmy wcześniej, istnieje. Więc oczywiście Mongolia i Podlasie, chociaż dalekie może kierunki od siebie, ale... No właśnie, jak się okazuje dwa różne, symbolicznie mówiąc, bieguny, ale jakieś punkty styczne pani znajduje.

Właściwie bym powiedziała, że jest bardzo trudne. Tym bardziej około 10 lat temu pewnie było jeszcze trudniej z tymi nawigacjami. Więc rzeczywiście nie była to łatwa sztuka. I my po prostu przypadkiem usiedliśmy po złej stronie wioski, żeby tam szukać. Kolejnej podróży, kolejnej podwózki autostopem. Ale dzięki temu właśnie poznaliśmy świetnego właśnie człowieka, którego ja nazwałam w myślach Sancho Pancho, ponieważ po prostu nie byłam w stanie jego imienia mogolskiego powtórzyć. No i po prostu ten człowiek mimo, że dosłownie znał kilka słów po rosyjsku, dwa słowa po angielsku, no to siedział z nami chyba dwie, trzy godziny i rozmawiał z nami. Wszelkie prawa zastrzeżone.