Sztukmistrz, odc. 7: Rozmowa z artystą intermedialnym Ramanem Tratsiukiem
Zacznijmy od nowej, naprawdę wspaniałej wystawy sztuki polskiej w Muzeum Narodowym w Poznaniu. I tutaj odsyłam od razu osoby, które nas słuchają. Na stronę Dynksa, dynkspoznań.pl i tam proszę sobie znaleźć w naszym dziale wideo bardzo, bardzo fajny materiał, wideo, który przygotowaliśmy o tej wystawie, więc można zobaczyć, jak ona wygląda. Rozmawiamy tam z zespołem kuratorskim tej wystawy i to jest rzeczywiście zupełnie nowa jakość. Co to jest, powiedz, za odnoga twojej działalności? Lubisz bardzo, robisz, bo trzeba pracować. Co to jest? Powiedz mi o tym, mnie to ciekawi, aranżowanie wystaw.
No dobra, to mogę opowiedzieć od początku, jak to się zaczęło, bo to też jest jakaś taka ciekawa anegdota. W 2000 roku, jako Grupa Bergamot, braliśmy udział w wystawie w Mumoku, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Wiedniu. Pokazywaliśmy tam performance, po którym zostaliśmy zaproszeni na kolację w gronie ludzi z Instytutu Polskiego, innych kuratorów i tak dalej. I na tej kolacji jakby zostałem usadzony przy kuratorce z Muzeum Narodowego w Poznaniu, Grażynie Hałasie, która jest kierowniczką Gabinetu Rycin w Poznaniu. I przez przypadek rozlałem czerwone wino na jej nową jedwabną spódnicę.
I tak zaczęła się moja przygoda z Muzeum Narodowym, bo właśnie wtedy Grażyna Hałasa przygotowała Wraz z Agnieszką Salamon, no monumentalną wystawę poznańskiej grupy Bund, ekspresjonizm poznański i zaproponowała mi zrobienie aranżacji do tej wystawy. Ja wtedy byłem studentem drugiego roku malarstwa i ta propozycja wydała mi się bardzo atrakcyjna i tak powstała moja pierwsza realizacja w Muzeum Narodowym. Wspaniały początek. Wspaniała historia. Tak, to była niesamowita przygoda. Naprawdę mi się wydaje, że ekspozycja była bardzo interesująca i bardzo dużo ludzi ją do dziś wspomina. No i później pojawiły się następne propozycje.
Jeszcze nadmienię, że w dosyć ograniczonym budżecie, dlatego że ta rekonstrukcja tej Galerii Sztuki Polskiej odbyła się przy okazji innego remontu, który w tym czasie zachodził w Muzeum Narodowym, więc nie mieliśmy nieograniczonych możliwości. Jakimiś skromnymi dosyć środkami chcieliśmy naprawdę odświeżyć, unowocześnić tą galerię, która już 20 lat w zasadzie nie miała remontu i była jakby tworzona przez różne osoby w różnych okresach, różne rzeczy były dokładane, w wyniku czego jakby to wszystko troszkę przebywało w takim powiedzmy nieładzie. Miałem naprawdę ogromną przyjemność współpracy z kuratorami, z dyrektorką Marią Gołąb, z kierowniczką działu sztuki współczesnej, Anną Borowiec, Zuzą Wagner.
Agnieszką Skalowską i innymi. W zasadzie tutaj w ten projekt było zaangażowane każde działo muzeum. Od kuratorów, poprzez magazynierów, konserwacje, pracownie RAM i tak dalej i tak dalej, bezpieczeństwo, oczywiście elektryka. Więc to była bardzo multimedialna realizacja, bardzo długa, ale przyświecała temu taka bardzo fajna energię, bo rzeczywiście wszyscy się bardzo cieszyli z powodu tej transformacji. Anna Borowiec poza tym wprowadziła, mi się wydaje, niesamowicie nowatorską koncepcję Tej galerii sztuki współczesnej, no też moim zdaniem w skali światowej, bo odeszła od chronologii, zwróciła się ku manifestowi poznańskiej grupy artystycznej i stworzyła działy tematyczne, które moim zdaniem jakby dużo bardziej przemawiają do
No jest, jest. Znaczy każdy, kto był w muzeum wcześniej i oglądał te ekspozycje, no po prostu widzi ten efekt. On jest naprawdę, powiedziałbym, no dość kolosalny w porównaniu z tym, co było. I tej aranżacji samej przestrzeni, w ogóle jakiegoś światła, więc jest powietrza w tej przestrzeni, a też rzeźby jest więcej w tej przestrzeni. ...niż mogło być. To jest rzeczywiście, że tak powiem po staropolsku, znaczący upgrade tej wystawy. Bardzo ci gratuluję. Dziękuję bardzo i też dziękuję za te wspaniałe materiały, które stworzyliście w muzeum z tej ekspozycji. Wielokrotnie je oglądam i też polecam innym, bo naprawdę uważam, że ten materiał jest świetny.
To jest coś, co zawsze musisz dzisiaj, ty bierzesz pod uwagę w swojej pracy? Wiesz co, myślałem o tym, jakby to nie było jakieś wielkie założenie, natomiast uważam, że to jest ważne, tak, że było moją ambicją, żeby ludzie po prostu tak dobrze się poczuli w tej przestrzeni, żeby chcieli się tym pochwalić, tak, żeby też zobaczyli inne osoby, ... te zdjęcia i żeby to muzeum zaczęło żyć po prostu, żeby miało więcej widzów, żeby była większa publiczność na tej ekspozycji, która naprawdę ma bardzo dużo wybitnych dzieł i w tej chwili też jest na światowym poziomie pokazana, więc takie przebywanie i fotografowanie się w przestrzeni muzealnej mi się wydaje, że jest jakimś takim
Pokazano wszystkie 7 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Majk Urbaniak przedstawia diaspory artystycznej białoruskiej w Poznaniu i przedstawia gościa Raman Tratsiuka.
Raman opisuje rozwój kolonii artystycznej białoruskiej w Poznaniu, od 90. lat do obecności.
Raman opowiada o swoich studiach i początkach w Poznaniu, a także o zainteresowaniach artystycznych.
Raman opisuje swoją pracę na portalu Kalektar.org i grupę artystyczną Bergamot.
Raman opowiada o rozwijającej się kolonii artystycznej i swojej roli w organizacji wystaw.
Raman opisuje swoją pracę nad wystawą w Muzeum Narodowym w Poznaniu, a także koncepcję sztuki intermedialnej.
Raman opowiada o zmianach w swoich zainteresowaniach artystycznych i tematycznych w ciągu lat.
Raman opisuje początki Grupy Bergamot i jej prace związane z płciami, rolami społecznymi i akcjami performatywnymi.
Raman opowiada o swojej indywidualnej twórczości, w tym o cyklu obrazów sierpy i elektrycznych obiektach.
Raman opowiada o swoim patriotyzmie Poznania i zmianach w mieście, zwłaszcza w zakresie queerowej społeczności.
Raman opisuje zmiany w Parady Równości w Poznaniu i ich znaczenie dla społeczności queerowej.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.