Miastotwórcy, odc. 15., cz. II: Rozmowa z Piotrem Wędrychowiczem o jego architektonicznej karierze

Miastotwórcy to podcast o przestrzeni miasta i działaniach, które na tę przestrzeń wpływają. Rozmawiam z miastotwórcami, ludźmi, którzy w bardzo różny sposób współtworzą miejską tkankę. Dokąd zmierza Poznań? Jak go tworzymy? Jak tworzyć go powinniśmy? Miastotwórcy są częścią poznańskiego magazynu kulturalnego Dynks. Zapraszam, Jakub Głaz. Witam serdecznie w kolejnym odcinku podcastu Miastotwórcy, który jest częścią magazynu kulturalnego Dynks. Czas na drugi odcinek rozmowy z Piotrem Wędrychowiczem, architektem, a także urbanistą, który całe swoje życie właściwie poświęcił Poznaniowi, szykując i projekty zrealizowane i wiele niezrealizowanych, ale za to aktualnych bardzo często do dzisiaj.

Ta druga rozmowa, drugi odcinek naszej rozmowy poświęcony będzie czasowi po roku 1990, konkursom urbanistycznym i architektonicznym, w których Piotr Wędrychowicz brał udział, a także spojrzeniem na to, jak Poznań dzisiaj się rozwija, jak mógłby się rozwijać, jak mógłby ten swój potencjał wykorzystać. Ostatnią rozmowę skończyliśmy, panie Piotrze, na tym, że przestał pan być architektem miasta w roku 1990. Ja przestałem być tym architektem miasta dlatego, że zrobiono konkurs na architektat, bo jest już ta władza, jest lokalna, wymieniona, prawda? Tak, w 90 roku nastąpiła reforma samorządowa, zupełnie inni radni, zupełnie inna struktura. Ja w zasadzie nie chciałem startować na to stanowisko, to mnie Sarp wysłał, żeby bronić... Interesów.

No i decyzją konserwator zabytków odtworzono... No i do tego konserwator zabytków została pani Strzałko. Sama mnie dała uprawnienia konserwatorskie. Powiedziała pani Piotrze, przecież pan musi mieć konserwatorskie uprawnienia. No i pierwsze co zrobiła, powiedziała, że ten konkurs nie interesuje, będzie tak jak przed wojną. Nawet historycy sztuki powiedzieli, że przed wojną ten plac był nudny. Był nudny i to zresztą nawet Czarnecki przed wojną też w jakiś sposób zauważał. Chciał kulfoniaste... lampy usunąć z tego placu, te które potem w podobnej formie zostały przywrócone w roku 2005. Do tego jeszcze zrealizowano ten cały garaż podziemny bez posadzki, którą żeśmy też proponowali.

Ciągle odkrywa się pewne tereny na nowo, że tak powiem, zapominając o tym, co się dzieje, a pan tych planów Piotr Wędrychowicz bardzo dużo stworzył i często też na różnych spotkaniach, bo też żywo uczestniczył. Pan przez ostatnie lata w wielu spotkaniach poświęconych miastu apelował o to, żeby sięgać jednak do archiwum. I to szkoda wielka, że nie mamy takiej galerii architektury, muzeum architektury, ale mamy te wolne tory. Ja do nich tak naprawdę chcę dojść, po raz trzeci mi się nie udaje. Jeszcze tu wrócę do niego, że jako tryzysar, bo kiedyś był po mnie chyba Skrzypczak, też świetny architekt, on zrobił takie w Muzeum Narodowym wystawy. Była jedna wystawa taka projektów i modeli. Ja proponuję, żeby może taką wystawę jeszcze powtórzyć. Problemem jest to, że nie ma zbyt wielu zainteresowanych eksponowaniem tego typu rzeczy.

Trzeba być odważnym. Trzeba po prostu powiedzieć, tak, takie są możliwości. Czy to będzie możliwe, czy nie? Ale rezerwujemy ten teren. Wiemy, co na nim chcemy postawić. Znajdą się pieniądze, znajdą się inwestorzy, to możemy... Piotr Wędrychowicz. I na tym można cuda robić. To jest tak zwany, jak mówimy, prawie że samograj urbanistyczny.

I tym apelem o odwagę i o cuda, które mogłyby się w Poznaniu wydarzyć, muszę zakończyć naszą drugą rozmowę, ponieważ czas już dobiegł końca. Bardzo dziękuję mojemu gościowi, Piotrowi Wędrychowiczowi, za opowieść zarówno o tym, co się kiedyś działo w Poznaniu, o tym, co działo się niedawno i o tym, co działo się Może serdecznie Panie Piotrze dziękuję. Dziękuję. To był podcast Miastotwórcy w ramach magazynu kulturalnego Dynks. Jakub Głaz, do usłyszenia. Miastotwórcy to podcast o przestrzeni miasta i działaniach, które na tę przestrzeń wpływają. Rozmawiam z miastotwórcami, ludźmi, którzy w bardzo różny sposób współtworzą miejską tkankę.