Strefa Rodzica - Rozmowy z Ekspertami - 48 - Siostrzeństwo kobiet

Strefa Rodzica. Podcast Polskiego Radia Dzieciom. Zaprasza Karina Terconi. Ta chwila dzisiaj będzie bardzo przyjemna, to mogę Wam zagwarantować, bo już teraz ze mną w studiu wspaniała gościni, Alina Adamowicz, psycholog, współautorka podcastu Piekielnie Szczere, a dzisiaj spotykamy się w związku z książką właśnie pod tym samym tytułem, Piekielnie Szczere. Dobry wieczór, cześć. Dobry wieczór Państwu. Zastanawiałam się, czy da się w ogóle opowiedzieć jednym zdaniem, o czym jest ta książka i wymyśliłam, że można powiedzieć, że ta książka jest o miłości w różnych jej aspektach. Czy ty się zgadzasz z tym twierdzeniem, czy może jako współautorka zupełnie nie? Zgadzam się, jest to książka o miłości, bo dla mnie miłość jest

Królową emocji, królową tych sanów pozytywnych. I bardzo dużo jest w niej miłości siostrzanej, miłości do drugiej osoby, do bliskiej osoby, do dziadka. Jest też miłość do partnera, do dzieci, także ona jest bardzo taka utkana z miłości. Oczywiście w różnym wydaniu, bo ta miłość raz jest dobra, raz jest niefajna, raz osoba cierpi, raz jest szczęśliwa. Ty jesteś znaną ekspertką, która i doradza profesjonalnie, prowadzi szkolenia, warsztaty, wspierasz kobiety, ale też tak w życiu codziennym ładujesz nasze baterie, między innymi w mediach społecznościowych, w których łączysz I różne sentencje, cytaty, teraz fragmenty książki, ale też dajesz nam różne narzędzia, bazując na swojej wiedzy.

Relacje międzyludzkie, trudne doświadczenia traumatyczne, żałoba, złe relacje z matką, Złe relacje z dziećmi. To jest życie i to jest przedstawione właśnie w tej książce. Taka przestrzeń interakcji, emocji, myśli, wymiany doświadczeń, różne zachowania. My możemy się z tym utożsamić, bo ona jest O nadziei, ale też jest o tym, jak budować taką wiarę w siebie, że w życiu nigdy nie jest za późno na pewne zmiany, na pewne zmiany, że w życiu nigdy nie jest za późno na miłość, na wsparcie, na odbudowanie relacji, na taką refleksję, jakiego ja życia chcę, czy to już wszystko, co osiągnęłam, mogę wyjść z depresji, mogę wyjść z żałoby, no mogę, tylko ode mnie zależy.

Dzisiaj jesteśmy w dostatku i nie jesteśmy zadowoleni ze swojego życia, nie jesteśmy wdzięczni, nie doceniamy to, co mamy. A tutaj dziewczyna z domu dziecka, Dostała to, na czym jej najbardziej zależało. Na rodzinie. I ona bardzo, bardzo dziękuję za to, za tego dziadka, za te siostry. I to ją napędza. I ona dzisiaj tworzy, spełnia swoje marzenia. Wiadomo, że z różnymi tutaj zakrętami w życiu. No bo każdy zakręty w życiu ma i będzie miał. Nie można Nikt nie zagwarantuje, że mi się coś nie przytrafi. Przytrafi się, bo takie jest życie. Ono się składa z dobrych momentów i z tych trudnych momentów. Ale ważne, żeby te dobre momenty doceniać, żeby je gdzieś wyłapywać, żeby gdzieś je kumulować w swoim umyśle, bo jak przyjdzie taki ciężki moment, traumatyczny moment, to ja jestem zasilona.

To jest taka postać z przekazem uniwersalnym, że jeśli mamy taką osobę w życiu, to jest nam lepiej, łatwiej. Wszystkie trzy siostry lgnęły do tego dziadka. I myślę, że on jest taki magiczny, bo tak jak wcześniej powiedziałam, życie nie jest łatwe. W naszym tradycyjnym modelu kształcenia i wychowania, co promujemy? Uległość, rywalizację, ocenę. I jeśli Nie mamy takiej osoby, do której możemy zawsze pójść. To jest nam bardzo ciężko. Zobacz, co się dzisiaj dzieje. Polki mają niską samoocenę. Dziewczynki tak samo, nie lubią swojego wyglądu. Poczucie własnej wartości u nas leży. Dzisiaj małe dzieci popełniają samobójstwo. Ośmiolatki. Wiesz, jak tak popatrzę na te statystyki, to jestem przerażona.

I często słyszę w moim gabinecie, pani Alu, bo ja nie mam z kim porozmawiać. Bo ja nie mam nikogo, bo ja się wstydzę, bo ja się boję, bo jestem utkana z lęków i ktoś mnie nie zrozumie, mama mnie skrytykuje, tato mnie oceni. Muszę być twardą, ale każdy z nas ma Taki poziom wytrzymałości, odporności psychicznej. Jak przekroczymy pewien moment, to może być źle. A tutaj właśnie tym symbolem, taką osobą w tej książce jest ten dziadek. Żeby budować taką grupę wsparcia, nawet jednej osoby, bo my często zapominamy o przyjaźniach. O jakichś znajomościach ważnych, bo kariera, dzieci, dom, praca, a później się okazuje, że zostajemy sami. I myślę, że to jest bardzo ważne, żeby przez całe życie, całe życie budować tą więź z drugą osobą.

No pewnie, szkoda czasu. Chciałam jeszcze na chwilę wrócić do relacji sióstr, o których piszecie w książce. No bo też jako mama córek, sióstr właśnie, chciałabym wiedzieć, jak wspierać ich relacje. Żeby może też nie za bardzo ingerować, ale właśnie jakoś pomagać. Co rodzic może zrobić? Rodzic musi wiedzieć, że Dziecko nie jest jego własnością. My często się tak zachowujemy. Narzucamy swoje zdanie. Nawet my jesteśmy utkani ze słów rodziców. Jest też nawet taka książka. I często narzucamy swoje. Są takie słowa. Dzieci ryby głosu nie mają. Tak, no wiesz, to już pokazuje, że ja jestem tutaj lepsza, a ty jesteś ten gorszy.

Oczywiście, że trzeba stawiać granice dziecku. Nie, nie pozwalam, jestem twoją mamą, jestem twoim tatą, ale dawać dziecku taką przestrzeń do takiej kreatywności, do samodzielności, bo on się musi nauczyć, że jak coś źle zrobi, to będzie ponosił konsekwencje. A my bardzo chcemy te dzieci dzisiaj tak, wiesz, chronić. Nie, nie pozwalam. Biegamy do tych szkół, do tych nauczycieli, ciągle jesteśmy niezadowoleni i widzę, że jesteśmy pod tym kątem bardzo wyczuleni i roszczeniowi. Tak tym dzieciom trochę nie dajemy oddychać, chcemy im narzucić własne zdanie, a przecież dziecko wynosi wzorce z domu. Jeśli rodzic w domu jest niezadowolony, narzeka na szkołę, na nauczyciela,

To co to dziecko wniesie? Jakie wzorce? Pójdzie i też będzie narzekać. Pójdzie i też będzie oceniać. I jako dorosły człowiek, czy będzie zadowolony ze swojego życia? Z takimi przekonaniami często właśnie rozmawiam z tymi już dorosłymi dziećmi, Tak, było dużo w domu krytyki, dużo oceny. I później te dzieci często mają niskie poczucie własnej wartości, brak wiary w siebie. Lubią oceniać, lubią krytykować, bo to się nabiera. Oczywiście można z tego wyjść jak najbardziej, tylko chyba lepiej, tak mi się wydaje, jako psycholog to jestem tego pewna, że lepiej załadować temu dziecku do plecaka, Pozytywne wartości.

Na przykład budować taki kapitał życzliwości, którego nie mamy, a chcemy wszędzie życzliwości. A jeśli sami jesteśmy nieżyczliwi, no to nie oczekujmy, że ktoś będzie dla nas wspierający i pomocny. Czyli ja dobrze słyszę i rozumiem, że chcąc wspierać rozwój naszego dziecka, chcąc wspierać relacje naszych dzieci, To powinniśmy zacząć od siebie i mieć dobrą relację ze sobą, tak? Dokładnie, być dobrym wzorcem, być dobrym rodzicem, który wspiera, który pomaga, który jest i to nie chodzi o ilość czasu, bo chodzi o jakość. Jak już jesteś z tym dzieckiem, to zapytaj się, ale tak szczerze, odłóż telefon, podejdź, porozmawiaj, chodź.

Jak było w szkole? Czego się nauczyłeś? Bo dziecko odpowie dobrze, źle, ale jak pójdziemy dalej? Zadawajmy pytania otwarte, nie zamknięte. Czy? Tylko jak? Dlaczego? Jak myślisz? To są fajne rzeczy, żeby to dziecko wybrało później, Tą rozmowę z mamą czy z ojcem, a nie telefon, bo to jest dzisiaj taka największa trudność, tak wychować dziecko, żeby ono wybierało ciebie, żeby ono wybierało kontakt z tobą, żeby ono wybrało wycieczkę z tobą, rozmowę z tobą. Bo możemy zakazywać, zostaw ten telefon, zostaw, zostaw, masz karę, ale to nic nie daje. To na czym powinna w takim dobrym znaczeniu i rozumieniu tego sformułowania polegać atrakcyjność rodzica?

No bo też czasami wpadamy w taką pułapkę, że chcemy ciągle spędzać czas z dziećmi na jakichś zajęciach, wypadach, atrakcjach. A brakuje właśnie rozmowy chociażby. No widzisz, brakuje rozmowy. Czy to jest takie trudne? Znaleźć czas na rozmowę z dzieckiem? Naprawdę dzieci to lubią. Są takie badania, nie pamiętam z jakiego to uniwersytetu, ale nasi studenci to robili, chyba z Jagiellońskiego, ale dokładnie nie pamiętam. Badali wdzięczność. I z tych badań wyszło, że nasi młodzi, ta generacja Z chce rozmawiać w domach o wdzięczności. Ktoś by pomyślał, ale jak? No nie. Tak, oni chcą. Oni chcą, tylko po prostu nie mają z kim.

I tutaj też nie ma co winić, no bo nasi rodzice, moi rodzice nie mieli takiej wiedzy. No nie mamy takiej wiedzy, bo w szkołach nie uczymy się dziesięciu najważniejszych stanów emocjonalnych. Które wpływają na jakość życia człowieka i podnoszą jego jakość. No nie uczymy się, tak? No nie. No właśnie. A najnowsze badania pokazują, że pozytywne emocje, praktykowanie dobrych emocji zmienia anatomię naszego mózgu. Struktura mózgu osoby, która praktykuje wdzięczność i inne dobre emocje jest inna od osoby, która nie lubi kogoś, nie lubi czegoś, która jest ciągle narzekająca, zamartwiająca się, nie lubi siebie, innych. Wiesz, to są dwie różne jednostki. No to podpowiedzmy jakoś słuchaczom, jak rozpocząć rozmowę o wdzięczności z naszymi dziećmi?

Od pokazania, że ja to robię. Ja tak też nauczyłam moje dzieci. Mówiłam, nie ty masz się nauczyć, tylko mama sobie codziennie, tam wieczorem, kiedy chcemy, bo to są różne nauki. Kilka takich rzeczy, za które ja jestem wdzięczna wieczorem. Że w ogóle mogę się położyć do tego łóżka, że jestem zdrowa, za takie małe rzeczy. Oczywiście za duże sukcesy też, ale myślę, że nasze życie, nasze sukcesy składają się z takich malutkich rzeczy. No bo jak ktoś jest chory, nie ma zdrowia, no to za co będzie wdzięczny? Czasami warto pomyśleć, że o, zrobiłam sobie kawę, zrobiłam sobie herbatę, porozmawiałam z siostrą, pokazywać swoim takim, wiesz, wzorcem, dawać temu dziecku to, że mama tak się zachowuje, mama taka jest.

Ja widzę dzisiaj po moich dzieciach i też rozmawiam z różnymi osobami w moim gabinecie i to działa. To działa, ale jak mama będzie czy tato narzekający, ciągle sobie dowalający, że ciągle ze mną jest coś nie tak, To dziecko to nabiera. Wiadomo, że też trzeba powiedzieć i stawiać granice. Dzisiaj mama się źle czuje, dzisiaj tato się źle czuje, to porozmawiamy jutro, żeby dziecko też wiedziało, że można się źle czuć. Że też ta druga osoba potrzebuje czasu, na przykład dla siebie. Ale być wdzięcznym. Przy dziecku nie krytykować drugich. Nie ośmieszać, nie zawstydzać, nie oceniać, bo dzisiaj jest taka epidemia ocenozy, wszyscy się oceniają. Źle wyglądasz, masz takie włosy, ty naturalna, ty za bardzo pomalowana, a ty źle się ubrałaś.

No nie, jeżeli dzisiaj dziewczynki, nasze dziewczynki, Polki mają niską samoocenę i tylko cztery na sto siebie lubi, Swój wygląd, no to zobacz w jakim kierunku my idziemy. Przerażające. I to jest przerażające, ja też tak uważam, Szkoda, szkoda, żebyśmy później, wiesz, wprowadzali nasze dzieci do psychologa czy psychiatry, bo, no bo wiesz, jakie życie jest dzisiaj? Ciężkie, bardzo ciężkie, trudne, szybkie. Jest kultura sukcesu, ciągle nowe wyzwania, dużo obowiązków. Do tego dochodzi technologia, brak wspólnotowości. Dzisiaj nawet nie wiemy, kto mieszka. W drugiej klatce. Ta wspólnotowość. Też tego nie ma.

Naładuje wasze baterie, doda nadziei, ale też skłoni do refleksji, no i myślę, że skłoni też do takiej wdzięczności i uważności. Ta wdzięczność czasami przychodzi w momencie straty, więc to nie jest tak, że tylko te dobre i pozytywne chwile nas czegoś uczą. Bardzo dziękuję za to spotkanie, dziękuję za tę książkę i za tego dziadka. Proszę bardzo, ja też dziękuję. A jeszcze od siebie dodam, że przepięknie książkę czyta Filip Kosior. Ja już słuchałam, także magia tego głosu robi robotę i nawet jeżeli jesteście mamami z malutkimi dziećmi, to w tle można zdecydowanie słuchać, opiekując się dziećmi. Bardzo dziękuję za to spotkanie, a Alina Adamowicz dzisiaj była gościnią audycji.

To był podcast Polskiego Radia Dzieciom.