Strefa Rodzica - Rozmowy z Ekspertami - 48 - Siostrzeństwo kobiet

Relacje międzyludzkie, trudne doświadczenia traumatyczne, żałoba, złe relacje z matką, Złe relacje z dziećmi. To jest życie i to jest przedstawione właśnie w tej książce. Taka przestrzeń interakcji, emocji, myśli, wymiany doświadczeń, różne zachowania. My możemy się z tym utożsamić, bo ona jest O nadziei, ale też jest o tym, jak budować taką wiarę w siebie, że w życiu nigdy nie jest za późno na pewne zmiany, na pewne zmiany, że w życiu nigdy nie jest za późno na miłość, na wsparcie, na odbudowanie relacji, na taką refleksję, jakiego ja życia chcę, czy to już wszystko, co osiągnęłam, mogę wyjść z depresji, mogę wyjść z żałoby, no mogę, tylko ode mnie zależy.

Jak słowa potrafią ratować czasami życie, bo życie warte jest rozmowy. Zdecydowanie. Powiedziałaś o tych ważnych osobach w naszym życiu, no to chciałam jeszcze wrócić do postaci dziadka, bo gdy spotkałyśmy się dzisiaj przed wywiadem w radiu, to był pierwszy wątek naszej rozmowy, bo ta postać jest tak wspaniała, tak ciepła, że ja sobie myślę, że chyba wszystkie osoby, które czytają tę książkę, myślą sobie, że Chciałyby mieć kogoś takiego w swoim życiu, no chyba, że są takimi szczęściarami, że mają już taką osobę w swoim życiu i wtedy mogą sobie myśleć, że właśnie ten dziadek z książki jest podobny do... Jak powstał dziadek książkowy? Dziadek jest takim mentorem.

No pewnie, szkoda czasu. Chciałam jeszcze na chwilę wrócić do relacji sióstr, o których piszecie w książce. No bo też jako mama córek, sióstr właśnie, chciałabym wiedzieć, jak wspierać ich relacje. Żeby może też nie za bardzo ingerować, ale właśnie jakoś pomagać. Co rodzic może zrobić? Rodzic musi wiedzieć, że Dziecko nie jest jego własnością. My często się tak zachowujemy. Narzucamy swoje zdanie. Nawet my jesteśmy utkani ze słów rodziców. Jest też nawet taka książka. I często narzucamy swoje. Są takie słowa. Dzieci ryby głosu nie mają. Tak, no wiesz, to już pokazuje, że ja jestem tutaj lepsza, a ty jesteś ten gorszy.

Oczywiście, że trzeba stawiać granice dziecku. Nie, nie pozwalam, jestem twoją mamą, jestem twoim tatą, ale dawać dziecku taką przestrzeń do takiej kreatywności, do samodzielności, bo on się musi nauczyć, że jak coś źle zrobi, to będzie ponosił konsekwencje. A my bardzo chcemy te dzieci dzisiaj tak, wiesz, chronić. Nie, nie pozwalam. Biegamy do tych szkół, do tych nauczycieli, ciągle jesteśmy niezadowoleni i widzę, że jesteśmy pod tym kątem bardzo wyczuleni i roszczeniowi. Tak tym dzieciom trochę nie dajemy oddychać, chcemy im narzucić własne zdanie, a przecież dziecko wynosi wzorce z domu. Jeśli rodzic w domu jest niezadowolony, narzeka na szkołę, na nauczyciela,

Na przykład budować taki kapitał życzliwości, którego nie mamy, a chcemy wszędzie życzliwości. A jeśli sami jesteśmy nieżyczliwi, no to nie oczekujmy, że ktoś będzie dla nas wspierający i pomocny. Czyli ja dobrze słyszę i rozumiem, że chcąc wspierać rozwój naszego dziecka, chcąc wspierać relacje naszych dzieci, To powinniśmy zacząć od siebie i mieć dobrą relację ze sobą, tak? Dokładnie, być dobrym wzorcem, być dobrym rodzicem, który wspiera, który pomaga, który jest i to nie chodzi o ilość czasu, bo chodzi o jakość. Jak już jesteś z tym dzieckiem, to zapytaj się, ale tak szczerze, odłóż telefon, podejdź, porozmawiaj, chodź.

No bo też czasami wpadamy w taką pułapkę, że chcemy ciągle spędzać czas z dziećmi na jakichś zajęciach, wypadach, atrakcjach. A brakuje właśnie rozmowy chociażby. No widzisz, brakuje rozmowy. Czy to jest takie trudne? Znaleźć czas na rozmowę z dzieckiem? Naprawdę dzieci to lubią. Są takie badania, nie pamiętam z jakiego to uniwersytetu, ale nasi studenci to robili, chyba z Jagiellońskiego, ale dokładnie nie pamiętam. Badali wdzięczność. I z tych badań wyszło, że nasi młodzi, ta generacja Z chce rozmawiać w domach o wdzięczności. Ktoś by pomyślał, ale jak? No nie. Tak, oni chcą. Oni chcą, tylko po prostu nie mają z kim.

Od pokazania, że ja to robię. Ja tak też nauczyłam moje dzieci. Mówiłam, nie ty masz się nauczyć, tylko mama sobie codziennie, tam wieczorem, kiedy chcemy, bo to są różne nauki. Kilka takich rzeczy, za które ja jestem wdzięczna wieczorem. Że w ogóle mogę się położyć do tego łóżka, że jestem zdrowa, za takie małe rzeczy. Oczywiście za duże sukcesy też, ale myślę, że nasze życie, nasze sukcesy składają się z takich malutkich rzeczy. No bo jak ktoś jest chory, nie ma zdrowia, no to za co będzie wdzięczny? Czasami warto pomyśleć, że o, zrobiłam sobie kawę, zrobiłam sobie herbatę, porozmawiałam z siostrą, pokazywać swoim takim, wiesz, wzorcem, dawać temu dziecku to, że mama tak się zachowuje, mama taka jest.

Kiedyś się chodziło po szklankę soli, cukru do sąsiadki. A dzisiaj pójdziesz do sąsiadki, poproszę szklankę cukru. Tak głupio. Ja pójdę. Niedawno byłam pożyczać jajka. Także akurat staram się o to dbać. Natomiast wiem dokładnie, o czym mówisz. Czasami po prostu nawet nie wiemy, Sąsiadem, bo mamy tyle zajęć i tak bardzo uczestniczymy w tym wyścigu. Właściwie nie wiadomo po co. Po najlepszego pracownika, po korony najlepszej mamy na świecie, po najlepszą partnerkę, po najładniejszy Instagram i tak dalej, i tak dalej. Że w tym pędzie gubimy to, co najważniejsze, czyli nasze życie. Ale podsumowując już naszą rozmowę, chciałam was odesłać do książki Piekielnie szczere, bo to jest książka, która