Filmowy debiut Wielkiej Stopy
Samotny jeździec i jego wierny rumak na amerykańskich bezdrożach, tak większość swoich dni spędzał były mistrz rodeo Bob Gimlin. Mimo, że były to lata 60-te, Bob był kowbojem z krwi i kości. A podczas jednej z takich całodziennych wypraw zatrzymał się na odludnej stacji benzynowej. Nie spodziewał się, że spotka tam dawnego przyjaciela z czasów rodeo - Rogera Pattersona. Patterson po zakończeniu kariery w rodeo znalazł sobie nowe hobby, którym chciał zarazić także Gimlina, a było nim polowanie na legendarną Wielką Stopę...
Stranger Pinks. Sprawa piąta. Filmowy debiut Wielkiej Stopy. Union Gap w stanie Waszyngton. Październik 1967. Samotny jeździec i jego wierny rumak na amerykańskich bezdrożach. Tak większość swoich dni spędzał były mistrz rodeo Bob Gimlin. A mimo epoki w jakiej żył, bo były to lata 60 XX wieku, Dokładnie. Zatem, mimo że to były lata 60., Bob był kowbojem z krwi i kości. A podczas jednej z takich całodziennych wypraw zatrzymał się na odludnej stacji benzynowej. Nie spodziewał się, że spotka tam dawnego przyjaciela z czasów rodeo, Rogera Patersona. Paterson po zakończeniu kariery w rodeo znalazł sobie nowe hobby, którym chciał zarazić także gimwina, a było nim polowanie na legendarną Wielką Stopę.
Choć akurat znam poręczniejsze talismany niż 20-kilogramowy odlew Wielkiej Stopy. Gimlin początkowo był sceptyczny i próbował znaleźć racjonalne wyjaśnienie, ale szybko uległ entuzjazmowi Patersona, który korzystając z okazji zaprosił go do pomocy w kręceniu paradokumentu o dwóch kowbojach, górniku i starym indiańskim przewodniku próbujących wytropić Wielką Stopę. Po dłuższej rozmowie mężczyźni rozstali się przyjaźnie, a Gimlin obiecał Patersonowi, że pomoże mu z tym filmem. W udzielonym po latach wywiadzie dla waszyngtońskiego publicznego radia KNKX, Gimlin twierdził, że już dzień później Roger podekscytowany zapukał do jego drzwi. Cały w emocjach poprosił o pomoc w dostaniu się w dzikie ostępy północnej Kalifornii, gdzie w długi weekend paru jego znajomych znalazło wiele potencjalnych śladów Wielkiej Stopy.
Bluff Creek w północnej Kalifornii. 20 października 1967. We wspomnianym już wywiadzie Giblin wspomina, że początkowo przejażdżka była niezwykle przyjemna. Liście zmieniały kolory na czerwienie i żółcie. Teren był trudny. Wzgórza i takie tam. Jechaliśmy na koniach. Roger robił mi zdjęcia i prowadził konia z bagażami. Po chwili jego koń zaczął skakać i wierzgać. Chwilę później panowie zobaczyli, co wystraszyło wierzchowce i sami też się przelękli. No raczej, no ja bym się też przeraziła, jakbym zobaczyła wielką, włochatą, człekokształtną istotę, nawet gdyby była po drugiej stronie rzeki. Roger Patterson szybko odzyskał odwagę. Skoczył do konia z bagażami i wydobywając swoją kamerę, krzyknął do gimlina.
Po wywołaniu filmu Roger był przekonany, że 60-sekundowy film zapewni im sławę i bogactwo, no ale... Bob był bardziej sceptyczny. Uważał, że słaba jakość filmu raczej dyskwalifikuje go jako dowód na istnienie Wielkiej Stopy, choć był przekonany, że to właśnie tę mityczną istotę spotkali wówczas nad rzeką w Kalifornii. Gdy Patterson postanowił ruszyć w trasę z filmem, Gimlin szybko wymiksował się z całej sytuacji, twierdząc, że musi się zajmować swoimi końmi i nie ma czasu na turnę po Stanach. Z nich dwóch bliżej prawdy był Patterson. Film stał się sensacją. Miliony Amerykanów zaczęły wybierać się do lasu, próbując jak dwaj kowboje spotkać Wielką Stopę. A fani zjawisk paranormalnych i niektórzy zoolodzy prześcigali się w próbach w udowodnieniu prawdziwości nagrania lub ujawnienia oszustwa.
Jak to zwykle w takich sytuacjach bywa, sława i pieniądze zniszczyły przyjaźń obu łowców Wielkiej Stopy. Gdy Bob Gimlin nie był zainteresowany jeżdżeniem po kraju, Roger Patterson odkupił od niego prawa za mizerne 10 dolarów, a potem wynajął aktora, który na zjazdach łowców Wielkiej Stopy podawał się za Gimlina. Mężczyźni pogodzili się dopiero w 1972 roku, gdy życie chorego na raka Patersona zbliżało się ku końcowi. Według jednego z wywiadów z Gimlinem Roger miał wtedy przeprosić Gimlina za wszystko i obiecać, że jak tylko wyzdrowieje, pojadą jeszcze raz szukać Wielkiej Stopy. Następnego ranka Patterson już nie żył. Jego śmierć nie znaczyła jednak końca sławy filmu. Co prawda Gimlin pod wpływem żony nadal odcinał się od całej sprawy i nie rozmawiał o wydarzeniach z października 1967.
Parę lat później, w 2002 roku, wersję tę potwierdził pan Morris, choć złośliwi wytykali mu, że próbuje zdobyć rozgłos dla swojego podubadającego biznesu z kostiumami. Co więcej, wielu fanów Wielkiej Stopy wytykało Morrisowi, że kostiumy Mauby w latach 60. nie były tak realistyczne jak te w filmie Patersona Gimlina. Nawet w wysokobudżetowych hollywoodzkich produkcjach jak Planeta Małp różnica między zwierzęciem a kostiumem była widoczna na pierwszy rzut oka. Mimo zarzutów, jakie wysyłali Hieronymus i Morris pod adresem twórców filmu, Gimlin nie przerwał milczenia. Honoru filmu bronili głównie jego fani i inni poszukiwacze, którzy utrzymywali, że widzieli stworzenie. No dobra, ale mamy te wywiady z Gimlinem, więc co się stało, że nagle zaczął jednak opowiadać o zdarzeniach z lat 60? W 2003 roku przekonał go do tego rosyjski kryptozoolog Dymitr Bajanow, który pisał książki o rosyjskiej wersji Wielkiej Stopy, o człowieku śniegu.
Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.