Gorzkie gody

No więc rozliczne spotkania towarzyskie, rozliczne spacery, wyjazdy, wycieczki. Spotkania w teatrze, spotkania na tańcach, spotkania na balach. No jakby od najbardziej takich zwyczajnych, codziennych po prostu pójścia na spacer do parku, po wieczorne duże spotkanie towarzyskie z muzyką i tańcami gdzieś tam. To też bardzo często miało na celu właśnie zapoznać młodych ludzi. Chociaż. A kto i co ustalał? To znaczy kto i co negocjował i w którym momencie jakaś rozmowa była jednak niezbędna między tymi potencjalnymi kandydatami na małżonków? Tak, oczywiście, no bardzo ciężko jest powiedzieć, wiecie, bo mamy czasem taką tendencję do mówienia o dawnych czasach, jako o takim okresie, kiedy ach, to wszystko było inaczej, zupełnie nie wolno było tego, a wolno było to.

No właśnie, w powieściach i później w ekranizacjach Jane Austen jest tak, że pieniądze są podstawowym i zasadniczym tematem, ale autorka gdzieś tam próbuje to za każdym razem pożenić z miłością. Nomen omen. Oczywiście, bo to jest tak, że dobra bohaterka znajdzie sobie męża, który będzie w nagrodę za jej miłość bogaty i przystojny. Oczywiście, tak w ogóle jest. To jest rozwiązanie. I wtedy wiesz, że dobrze wybrałaś, jak zakochasz się w kimś, kto jest bogaty i przystojny. Tak powinno być. Bardzo, bardzo dobre. Bardzo dobre. To jest ta kwadratura okoła. To jest połączenie racjonalności z czuciem. W zasadzie kończymy, nie? Wszystko wiemy. Alicja, w swojej książce dosyć szybko piszesz jednak, że to pieniądze determinowały w dużej części rynek małżeński.

Wyjść za niego za mąż, poznać go, dorwać go, wynajmuje również detektywa po drodze, jakby robi mu zdjęcia z ukrycia, robi różne naprawdę dosyć straszne rzeczy właśnie po to, żeby w jakimś sensie ułatwić sobie, pójść na skróty, żeby ta osoba druga nie uczestniczyła w godach, tylko żeby ona sama sobie uczestniczyła w godach, sama uzyskała wszystkie informacje o tej drugiej osobie. To jest dlatego tym bardziej dziwne, czemu to się akurat stało sztandarową komedią romantyczną, skoro tak naprawdę udział Dwójki bohaterów jest zupełnie nierównomierny. Potem jest troszkę inaczej, już masz wiadomość z tymi samymi aktorami, czyli z Meg Ryan i z Tomem Hanksem, gdzie faktycznie toczy się pewna korespondencja, pewna gra, tylko że nie wiedzą, że są tymi osobami, którymi są, więc znowu ten element tajemnicy się zaciera z elementem transakcyjności.

Ale już zdecydowanie tak. To znaczy, jakby te takie historie, jak, nie wiem, związki, jak w Gossip Girl, tak, Chaka i Blair, w którym oczywiście to był ten najbardziej interesujący i najseksowniejszy bohater i w ogóle najciekawszy wątek. Rachel i Rose, No i oczywiście Mr. Biggie Carey, to absolutnie, gdybyśmy dzisiaj z tej perspektywy na to patrzyli, no to jasne, to są związki, które nie powinny zaistnieć i niektórych nie chcielibyśmy przeżywać, bo są toksyczne, ale jednocześnie chcielibyśmy je przeżywać, dlatego że one właśnie są interesujące i nie bez powodu. Carrie ucieka od tego spokojnego i miłego i dobrego i oczywiście robi sobie tym jakąś krzywdę, ale no właśnie.