Cesarz Neron - szaleniec i artysta. Czy jednak podpalił Rzym?

No i ci doradcy nazywali się Burrus i Seneka. Zajmowali się sprawami państwa. Kiedy Cesarz Neron czytał, pisał wiersze, studiował greckie tragedie i brał lekcje śpiewu. No taki wiecie. Artysta. Tylko, że mu z wiekiem coraz bardziej odpierdalało na tym punkcie. Zaczął zabawiać oczywiście lud swym śpiewem i występami w różnych klasycznych greckich sztukach. No i to jego zachowanie dosyć gorszyło takie tak zwane wyższe klasy. Na opinie publiczne na początku, kiedy Neron był raczej miły, sympatyczny, lubiany, a w kraju dobrze się wiodło, to na początku to nawet lubiła, ale z czasem to eskalowało.

No więc, ponieważ nikomu nie było wolno opuścić widowni, to wiadomo, że pewien mężczyzna, chcąc by mu pozwolono wyjść, udawał, że umiera. Jest to dosyć ciekawy sposób na wyjście z teatru. I odzyskał przytomność, jak go z tego teatru wyniesiono. Ale cóż, ci doradcy Burrus i Seneca mieli ręce pełne roboty, no bo pracowali z takim artystą, że łomatko. Zwłaszcza, że Neron miał swoją jakby menażerię w postaci różnych funfli. Urządzał z nimi nocne eskapady do miasta, podczas których w ogóle występował incognito. To wiecie, nie były czasy, kiedy każdy miał zdjęcie cesarza w telefonie. No ale też zaczepiali kobiety, wszczynali bójki, no i pewnego razu jeden z zaatakowanych przez Nerona i jego świtę, no nie wiedział rzecz jasna, że to jest cesarz, no postanowił się bronić i podbił cesarzowi oko, a kiedy się dowiedział, kim był jego przeciwnik, popełnił samobójstwo.

No biedaczyna. Przestraszył się być może tego, że go zamordują w bardziej brutalny sposób za podbicie oka cesarzowi. Zresztą w 1962 roku na Szejery umiera po chorobie długiej burrus jeden z tych doradców, a jego miejsce zajmuje niejaki Sofoniusz, który był niezwykle skorumpowany i bardzo okrutny. Wygnany zresztą 10 lat wcześniej z Rzymu przez Claudiusza, tego wuja Agrypiny, matki Nerona. Wygnany dlatego, że ten Sofoniusz miał z Agrypiną romans. No i Neron na te wpływy tego dosyć śliskiego osobnika, byłego kochanka jego matki, okazał się dosyć podatny na te wpływy, bo tenże właśnie Sophoniusz Tygellin, takie było jego pełne imię,

No ale Agrypina, matka Nerona, bardzo ostro zareagowała na to, że Neron się z jakąś niewolnicą tam pokłada. No i Neron nie posłuchał matki, nie oddalił aktę. I wtedy jego najbliżsi doradcy, ci jeszcze Burrus i Seneca, ci którzy rządzili na początku władania Nerona i rządzili dobrze, Zrozumieli, że tak rozumowali, że no wiecie nastolatek musi mieć dziewczynę. Zwłaszcza, że małżeństwo Nerona ma charakter czysto formalny. No ale lepiej, żeby kochanką Nerona była jakaś pozbawiona znaczenia dziunia, niż żeby miał spłodzić jakiegoś pękarta z panią z dużymi ambicjami, bo jak wiecie kobieta z dużymi ambicjami, taka jak na przykład Agrypina, no to potrafi nieźle namieszać.

To była bardzo skuteczna taktyka, bo Neron myślał kuśką i postanowił rozwieść się ze swoją żoną. I tutaj się zaczyna impreza, no bo żona Nerona jest nie byle kim. Jest przecież córką dawnego cesarza, córką jego przybranego ojca Klaudiusza. No oczywiście to małżeństwo właściwie jest tylko na papierze, no ale to jest ważne polityczne małżeństwo i ci doradcy Nerona, ten Burdus i Seneca, no wyrażają ostry sprzeciw. Dlatego głównie, pomijając już układ polityczny, to po prostu będzie trzeba zwrócić bardzo duży posag, tak zwany imperium. No a na dodatek protestował też nie kto inny jak ten Salwiusz Oton, który jest przyjacielem Nerona no i mężem Popeyi, bo też stwierdza, że no to jakby tej żony nie chciał oddawać.

No ale on ma jak najmniej do powiedzenia. Cesarz Neron oznajmia swemu kumplowi Salwiuszowi, mężowi Popeyi, że on ma zna sposoby na uciszanie zazdrosnych mężów, co nie było zbyt dobrze zawołaną groźbą, bo przecież wiadomo. No i co? W międzyczasie ginie Agrypina, umiera Burrus, Neron oddala Senekę, już o tym mówiłam, obejmuje osobiste rządy, No i kiedy już ci doradcy mu nie mogą przeszkadzać, no bo oni byli takim trochę hamulcowym, by Neron nie narobił głupot, rozwodzi się Neron ze swoją prawowitą małżonką Oktawią, córką byłego cesarza Klaudiusza, wuja Agrypiny.