Cesarz Neron - szaleniec i artysta. Czy jednak podpalił Rzym?

Będzie to tak troszkę pobieżnie, bo nie będziemy się w całą genealogię tutaj zagłębiać, no ale Agrypina, no to umówmy się był nie byle kto. Agrypina była córką Germanika, który był wielkim rzymskim bohaterem, należała więc do rodziny cesarskiej, wychowywała się zresztą w pałacu. I była bardzo zręczną manipulantką. Wiadome jest, że uwikłała się w kazirodczy związek ze swoim bratem o imieniu Caligula. Ale też kazirodztwo... No, nas dzisiaj gorszy, słusznie zresztą. Wtedy, owszem, gorszyło, ale nie aż tak. Wuj Agrypiny, naszej matki Nerona, cesarz Tyberiusz, wydał ją za mąż z Agnyjusza Domicjusza.

Pogatego mężczyznę z dobrej rzymskiej rodziny. No ale to było małżeństwo polityczne. To był układ. Nowożeńcy się nie znosili. I właściwie spędzali życie małżeńskie w większości osobno. Miwali im krótkie momenty pojednania. W trakcie jednego z tych momentów poczęła Agrypina Nerona. Nie poczęła go z własnym bratem Caligulą prawdopodobnie, no ale najwyraźniej dużo lepiej mu, Neronowi to na głowę chyba nie zrobiło. Kiedy cesarz Tyberiusz, wuj matki Nerona, zmarł w 37 roku naszej ery, Cesarzem został właśnie Kaligula, brat Agrypiny.

Brat Agrypiny oddawał się rozpuście bez granic. Lubił związki seksualne ze wszystkim właściwie co się nawinęło, niezależnie od płci. No i oczywiście zarządził, że cesarzy nie obowiązują prawa zabraniające kazirodztwa. I ożenił się z inną swoją siostrą, bo Agrypina była już zajęta Julią. Jednakowoż miłość do siostry Julii nie zmniejszyła jego pożądania do mężatki Agrypiny. Która zresztą także wtedy miała kochanka, którym był handlarz koni Tygellin. Ja wiem, że tu się dużo podziało, głównie w łóżkach tych wszystkich ludzi.

No ale co ja poradzę, tak? No więc mamy Agrypinę, matkę Nerona. Mamy jej brata Tyberiusza, który został cesarzem i ożenił się z siostrą swoją, z Julią. Agrypina ma kochanka Tygelina. No i Kaligula jest od tego kochanka zazdrosny. Zatem, ponieważ jest zazdrosny, robi bardzo logiczną rzecz, wypędza ich z Rzymu oboje. I wtedy zabiera jej też syna Nerona, zanim ją wypędzi. Nerona odesłano do ciotki. Pamiętajmy, że żyje wciąż ojciec Nerona, ten mąż Agrypiny, ale on Dominicjusz biedny umiera rok mniej więcej po wypędzeniu Agrypiny.

Zatem Neron jest wychowywany przez ciotkę chwilowo, jej ojciec biologiczny nie żyje, Agrypina jest wygnana z Rzymu. No ale nie na długo, ponieważ w 49 roku naszej ery Caligula, cesarz, brat Agrypiny, matki Nerona, zostaje zamordowany, a na tron wstępuje wuj Agrypiny i zmarłego Caliguli. No więc wujek bardzo lubi Agrypinę najwyraźniej, a przynajmniej na tyle ją lubi, że ją z powrotem sprowadza do Rzymu i oddaje jej syna Nerona. Co robi Agrypina? No to słuchajcie, ponieważ jej wujek jest teraz cesarzem, więc postanawia, że ona musi wujka uwieść, bo to wiecie, wszystko zostanie w rodzinie.

Zdyskredytować jego żonę, Mesalinę, no bo byłoby dobrze, żeby Neron, jej syn, został następnym cesarzem. Agrypina, jak się zapewnie domyślacie, dosyć jest obrotna i doprowadza do tego, że żona jej wuja Mesalina zostaje zamordowana. I teraz droga do jej, do łoża i serca wuja Agrypiny jest wolna, więc Agrypina może wujka poślubić. Wujek Klaudiusz może jej syna Nerona przysposobić. I mianować go na swoje miejsce, w miejsce swojego biologicznego syna, epileptyka i takiego słabowitego Brytanika.

No i o tym właśnie Brytaniku już kiedyś w podcaście o trucicielce pewnej wspominałam. Wysiłki Agrypiny zostają nagrodzone, bo Neron zostaje następcą cesarza Klaudiusza. Dosyć ciekawe, że na monetach bitych na początku panowania Nerona wytłoczone są podobizny zarówno Nerona jak i jego matki. Agrypina jednakowoż wymagała od Nerona posłuszeństwa absolutnego. I kiedy Neron zaczął dorastać, podkreślać swoją niezależność, doprowadzało ją to do wściekłości. No i zaczęła spiskować przeciwko własnemu synowi i uknuła intrygę, której celem było zamordowanie Nerona.

Swojego ukochanego syna, dla którego przecież mordowała i uwodziła członków rodziny. Neron poczuł się już pewnie w roli cesarza i zaczął mieć matce za złe, że ta się wtrąca do rządzenia państwem. Nie słucha jej rad. Agrypina chce, żeby ten rządził żelazną ręką. Agrypina chciała, by w ogóle skazywano zdrajców, przestępców i w ogóle wszystkich na śmierć. Ona tak lubiła rzeczy. A Neron na początku swojej władzy i tutaj chciałabym się tutaj naprawdę nad tym skupić przez chwilę. Wolał akty łaski, raczej wysyłał złoczyńców na wygnanie niż na śmierć. No i wiecie, tutaj Agrypina podjudzała Nerona do tego, by był po prostu gorszy niż jest.

Otwarcie mu zaczęła grozić w pewnym momencie, że każe go zgładzić i że zamiast niego umieści na tronie tego dychawicznego Brytanika, który był synem jej wuja. Później jednakowoż Neron także, uprzedzając fakty, by matka go nie zamordowała, wysyła morderców do domu Agrypiny, uprzedzając jakby jej cios. No ale jeszcze co do dzieciństwa Nerona. Wróćmy na chwilę, bo ja zaraz dojdę do małżeństw Nerona, ale chciałam jeszcze się pochylić nad tym Neronem, zanim stanie się tym potworem, o którym wiemy właściwie z tych wszystkich historii, które zaczynają się od pożaru Rzymu, bo mam wrażenie, że żadnej wcześniejszej historii Nerona nikt nigdy nie słucha.

Neron tak naprawdę nie nazywał się Neron. To było jego cesarskie imię. Tak naprawdę nazywał się Lucjusz Domicjusz Achenobarbus. I urodził się 15 grudnia 1937 roku naszej ery. Neron był dzieckiem, które uwielbiało muzykę i teatr. I całe życie będzie uwielbiał muzykę i teatr. Co było wielkim rozczarowaniem matki jego Agrypiny, bo jakby nie bardzo znosiła radosne usposobienie małego Neronka. I kiedy zostaje Neron cesarzem, po śmierci swego wuja, który go usynowił, no to ma zaledwie 16 lat. Jest więc durnym nastolatkiem.

No biedaczyna. Przestraszył się być może tego, że go zamordują w bardziej brutalny sposób za podbicie oka cesarzowi. Zresztą w 1962 roku na Szejery umiera po chorobie długiej burrus jeden z tych doradców, a jego miejsce zajmuje niejaki Sofoniusz, który był niezwykle skorumpowany i bardzo okrutny. Wygnany zresztą 10 lat wcześniej z Rzymu przez Claudiusza, tego wuja Agrypiny, matki Nerona. Wygnany dlatego, że ten Sofoniusz miał z Agrypiną romans. No i Neron na te wpływy tego dosyć śliskiego osobnika, byłego kochanka jego matki, okazał się dosyć podatny na te wpływy, bo tenże właśnie Sophoniusz Tygellin, takie było jego pełne imię,

Nie wiem czy tak było, czy po prostu zobaczył, że Neronowi już odwaliło i lepiej nie być w jego okolicy. Neron zaczął na podstawie czasem sfingowanych oskarżeń skazywać na śmierć mnóstwo ludzi, wydawał bajańskie sumy na swoje pałace i zabawianie przyjaciół. Generalnie w zasadzie i tak nigdy nie pełnił de facto funkcji cesarza, bo się nie zajmował tymi politycznymi sprawami, ale oddał państwo w rękę szaleńców, sam będąc szalonym. Wolał po prostu całe życie występować na scenie. No ale co z tymi żonami? No więc, słuchajcie, Agrypina oczywiście, kiedy cesarz był jeszcze młody, kierowała karierą syna, by zapewnić mu tron.

I jak wiemy, nie przebierała w środkach i mu się to udało. No i kiedy jeszcze jej wuj mąż, Klaudiusz, żył, Udało się jej nakłonić właśnie Cesarza Klaudiusza do tego, by córka Klaudiusza, tak sobie to poukładajcie, bo to oni wszyscy byli związku po okrewnieniu, czyli córka Klaudiusza ma zostać żoną Nerona, przysposobionego syna Klaudiusza, syna Agrypiny. Mam nadzieję, że to sobie rozrysowaliście, tak? No więc ta dziewczyna była zresztą już zaręczona z Niejakim Lucjuszem Sylanem, któremu cesarz Klaudiusz polecił złożyć urząd, zerwać zaręczyny z Oktawią, bo tak miała na imię córka Klaudiusza, którą ożeniono z Neronem.

No ale Agrypina, matka Nerona, bardzo ostro zareagowała na to, że Neron się z jakąś niewolnicą tam pokłada. No i Neron nie posłuchał matki, nie oddalił aktę. I wtedy jego najbliżsi doradcy, ci jeszcze Burrus i Seneca, ci którzy rządzili na początku władania Nerona i rządzili dobrze, Zrozumieli, że tak rozumowali, że no wiecie nastolatek musi mieć dziewczynę. Zwłaszcza, że małżeństwo Nerona ma charakter czysto formalny. No ale lepiej, żeby kochanką Nerona była jakaś pozbawiona znaczenia dziunia, niż żeby miał spłodzić jakiegoś pękarta z panią z dużymi ambicjami, bo jak wiecie kobieta z dużymi ambicjami, taka jak na przykład Agrypina, no to potrafi nieźle namieszać.

Kilka lat później w życiu Nerona pojawia się Poppea Sabina. Była zresztą mężatką, to jakby nikomu nie przeszkadza jak wiemy. No, jedynym problemem dla męża Poppei, która spodobała się Neronowi było to, że był on obiecującym senatorem i Agrypina odebrała mu życie razem ze stanowiskiem. Ale jak on Neron poznał Poppeę? No więc Poppea, której męża zamordowano, Ciężkie życie w tym Rzymie było. Związała się najpierw nie z Neronem, ale z przyjacielem Nerona Salwiuszem. Salwiusz bardzo imponował Neronowi, bo był to człowiek, który co prawda niezbyt obdarzony urodą podobno, bo miał podobno rzadkie włosy i krzywe nogi bardzo i był niewysoki też, no ale był bardzo zadbany.

Podobno Salwiusz dbał niezwykle o wygląd zewnętrzny. Od wczesnej młodości nosił dobrze dopasowaną perukę, bo był łysy. Używał maseczek z chleba do pielęgnacji twarzy, olejków zapachowych do stóp. No był po prostu, wiecie, zadbany bardzo. No i Neronowi to bardzo imponowało. No zresztą ten Salwiusz jako najbliższy współpracownik Nerona brał w próbach zabójstwa Agrypiny później udział. Po śmierci Agrypiny właśnie znaczenie tego Salwiusza, tak naprawdę nazywał się Salwiusz Oton, jeszcze wzrosło i wtedy Salwiusz zresztą poślubia swoją kochankę Poppę Sabinę. Poppea była piękna, jak mówiłam, bogata i prawdopodobnie pozbawiona hamulców moralnych, czyli trochę jak matka Nerona.

No i Salwiusz był prawdopodobnie, no to jest tylko spekulacja, że był tylko dla Poppei takim środkiem do tego, by dostać się w pobliże cesarza Nerona. Bo tak jak kiedyś matka Nerona Agrypina, Poppea Sabina miała takie ambicje, by poślubić cesarza i robiła to wszelkimi dostępnymi sposobami. Muszę powiedzieć, że te kobiety w starożytnym Rzymie to one takie raczej przebojowe. Jak już Poppea dostała się w pobliże Nerona, No to mu się oddała. No i jak mu się już oddała i Nerona w sobie rozkochała, to potem mu powiedziała, że no wiecie, no to ja teraz już nie mogę, ja już teraz nie bardzo i że teraz będę dawać tylko po ślubie.

No ale on ma jak najmniej do powiedzenia. Cesarz Neron oznajmia swemu kumplowi Salwiuszowi, mężowi Popeyi, że on ma zna sposoby na uciszanie zazdrosnych mężów, co nie było zbyt dobrze zawołaną groźbą, bo przecież wiadomo. No i co? W międzyczasie ginie Agrypina, umiera Burrus, Neron oddala Senekę, już o tym mówiłam, obejmuje osobiste rządy, No i kiedy już ci doradcy mu nie mogą przeszkadzać, no bo oni byli takim trochę hamulcowym, by Neron nie narobił głupot, rozwodzi się Neron ze swoją prawowitą małżonką Oktawią, córką byłego cesarza Klaudiusza, wuja Agrypiny.

No, takim najlepszym pretekstem była rzekoma bezpłodność żony, ale prawdopodobnie tam nie istniała żadna bezpłodność, tylko oni po prostu ze sobą nie sypiali, bo się sobie nie podobali w ogóle. No a na dodatek lud rzymski, który najwyraźniej pałał jakąś sympatią do żony Nerona, do Oktawii, trochę się zaczął sprzeciwiać i zaczęło dochodzić do zamieszek, kiedy ten postanowił oddalić żony. I wtedy Neron, który najwyraźniej nie wiedział jak to rozegrać, do sprawy wkracza, nie kto inny jak ukochana Poppea. Trochę widzimy tutaj, że Neron mimo tego, że zamordował swoją matkę, to jednak ożenić się chce z kimś, kto bardzo Agrypinę z charakteru przypomina.

Jedna ze służących torturowana ze służących Octavii, żony Nerona, krzyknęła do nadzorującego przesłuchanie tego takiego załóżnika Cesarza Nerona. Łono mojej pani jest najbardziej, jest bardziej czyste niż twoje usta. No i wtedy do sprawy włącza się taki kolo, który nazywał się Anicetus i jakby zabił na polecenie Nerona Agrypinę. Który prawdopodobnie po dogadaniu się z cesarzem postanowił oficjalnie przyznać się do cudzołówstwa z cesarzową. To było sfingowane, naturalnie, bo jakby nikt by się przy zdrowych zmysłach nie przyznał do cudzołówstwa z cesarzową, żeby nie stracić głowy, a ten musiał wiedzieć, że tej głowy nie straci, bo do cudzołówstwa nie doszło.

Jeśli chodzi o upodobania seksualne, to teraz jeszcze temu poświęćmy chwilę. I uwaga, to będzie bardzo dla dorosłych. Ja wiem, że ten podcast jest zaznaczony jako dla dorosłych, żebym mogła używać tych wszystkich brzydkich wyrazów z przyjemnością, ale tu uprzedzam, że to będą momenty i to nie będą miłe momenty. Otóż Neron, jak jego ojciec biologiczny stwierdził kiedyś, że z tego związku jak z Agrypiną to mogło przyjść na świat tylko coś bardzo nikczemnego i zgubnego dla państwa, no Neron nie zawiódł tych oczekiwań. I choć miał te wszystkie kochanki, żony i tak dalej, to jakby również nie wybrzydzał, jeśli chodzi o płeć osób, z którymi chodził do łóżka. Uwodził chłopców, mężatki.