S08E05: "Spragnieni miłości" (2000) || We współpracy z Kinem Światowid

Przypomnę te lata chyba 1998-1999, to był czas, kiedy na polskie ekrany i także na ten ekran, bo też tutaj oczywiście te filmy widziałem, Trafiły Chunking Express, czyli trochę wcześniejszy film Wonga, także Upadły Anioły i Happy Together. Happy Together jest filmem najsilniej związanym z tym filmem, też jeżeli chodzi o pewną genezę, bo Happy Together, które było... Takim queerowym romansem osadzonym w Buenos Aires miało być częścią dyptyku, który Wong miał zrealizować, dyptyku, który miał powstać w konkretnym momencie, to znaczy właśnie w roku 1997, kiedy Hongkong przeszedł z powrotem pod chińską władzę, czemu zresztą poświęcono wtedy parę filmów, między innymi Wayne Wang zrobił film pt.

No i oczywiście nie da się mówić o estetyce tych filmów Wonga, myślę i o Chunky Express, i o tych tytułach, które wymieniłem, bez mówienia o wybitnym operatorze, który w tamtym czasie był stałym współpracownikiem Wonga Kar-Waia, to znaczy o Christopherze Doyle'u, którego nazwisko się tutaj pojawia. Ten film był ostatnim, który oni wspólnie zrealizowali. Tak się stało, że w trakcie wielomiesięcznej realizacji Spragnionych Miłości doszło do dużych różnic pomiędzy nimi i też chyba cierpliwość Doyla się jakoś wyczerpała, bo ten film powstawał bardzo, bardzo długo, był przeciągnięty w czasie i o tym też zaraz powiem. Stąd też to drugie nazwisko operatora w napisach, bo od pewnego momentu te zdjęcia już były przejęte przez kogoś innego,

Została zrealizowana przez Christophera Doyle'a. I dlaczego o tym mówię? Bo te zdjęcia, które robił Doyle do w sumie siedmiu filmów Wonga naprawdę przyczyniły się do tego, co nazywamy estetyką filmu Wonga Kar-Waia. Znaczy sposób operowania światłem, budowania przestrzeni zazwyczaj zamkniętej. Policzcie Państwo okna w tym filmie, nie naliczycie się ich wiele. To są zazwyczaj przestrzenie zamknięte, filmowane tak, żeby nie było widać źródeł światła, Oświetlany przede wszystkim światłem sztucznym. Tutaj oczywiście są to głównie żółte żarówki, ale w Chunking Express to jest takie rozżarzone światło neonów. I słońca też tam się wiele nie zobaczy, bo większość się dzieje w nocy. I oczywiście różne zabawy z tempem pracy kamery, czyli tutaj te poetyckie, długie ujęcia w czasie zwalnionym.

W przypadku Chunking Express takie długie rozmycia, tak jakby czas zmieniał się w jakąś zawiesinę. To wszystko są wspaniałe eksperymenty tej dwójki artystów, którzy już później ze sobą nie pracowali, ale ten film się okazał ich I teraz jeszcze tylko parę zdań o tym, że ten film powstawał w sposób zupełnie eksperymentalny. To znaczy, żeby dać państwu miarę tego, jak bardzo, aktorzy sami byli zaskoczeni tym, co zobaczyli w noc premierową. To znaczy nie wiedzieli do końca, w czym grają. Scenariusza w zasadzie nie było. Był szkic, był pomysł, były rozsypane sceny. Natomiast ogromna ilość materiału, która została zrealizowana, była niesłychanie różnorodna.

Scena identyczna jak sceny w Chunking Express. Przypomnę te momenty, kiedy kobieta odwiedza mieszkanie bohatera, pod jego nieobecność przestawia przedmioty, Wymieniam mydło w łazience i tak dalej. Czyli takie zbliżenie się do kogoś, ale tylko poprzez nieobecność. Nie zbliżenie się do drugiej osoby, tylko zbliżenie się do przestrzeni, w której ta osoba przebywa. A druga scena oczywiście dla mnie to jest to zakończenie, to znaczy to ujęcie tego, Fragmentu ściany w świątyni Angar Wat w Kambodży z tym zamurowanym sekretem, którego my nigdy nie usłyszymy. I tak sobie myślę, że to są te słowa, których on nigdy nie odważył się wypowiedzieć wobec niej, ale to tylko moja interpretacja.

Także jestem ciekaw, jak dla Państwa ten REPLAY się potoczył. Dla niektórych pewnie pierwsze spotkanie, dla wielu, domyślam się, nie pierwsze z tym filmem. Jak Państwo na ten film dzisiaj zareagowaliście i na tych bohaterów? Widzę, że już mam pierwszy głos, proszę bardzo, w Pańskie ręce. Myślę, że takim ważnym tematem tego filmu jest samotność i samotność to jest też taki temat, który powraca w twórczości Wonga Kar-Waia. Tylko, że myślę, że tutaj ta samotność ma nieco inny kontekst. To znaczy bohaterowie Chunking Express czy Upadłych Aniołów żyli w zglobalizowanym Hongkongu lat 90., w których ten moralny osąd sąsiadów już właściwie nie był problemem.