S06E13: "Mikey i Nicky" (1976) -- CLASSIC || We współpracy z Timeless Film Festival Warsaw

Tę scenę opisuje Patrick Cooper w swojej monografii Mikeya i Nickiego. I ta scena wygląda mniej więcej tak. Jest druga połowa roku 1975. Zdjęcia do filmu Mikey i Nicky już się zakończyły, a pracujący w wytwórni Paramount Paul Hagar, znany mistrz od postprodukcji, a w zasadzie szef działu postprodukcji w Paramountcie, leci samolotem z Hollywood do Nowego Jorku. Postprodukcja to termin fachowy oznaczający ten etap produkcji filmowej, kiedy zdjęcia na planie już się zakończyły i rozpoczyna się etap bardziej, nazwijmy to, laboratoryjny.

Montaż, klejenie, udźwiękowienie, efekty dźwiękowe i specjalne, wszystko to, co nie wymaga już obecności ekipy zdjęciowej i co może dziać się w laboratoriach i montażowniach wytwórni. Trwa postprodukcja filmu Mikey i Nicky, a Paul Hagar jedzie do Nowego Jorku i na miejscu wynajmuje detektywa, ponieważ Elaine May zaginęła, a przynajmniej nie daje znaku życia. Parę miesięcy wcześniej zniknęła ze wszystkimi taśmami, zastrzegła sobie w kontrakcie prawo montowania filmu w Nowym Jorku, co nie było przyjęte. Zazwyczaj filmy wytwórniane montowano jednak w Kalifornii.

Paul Hagar po wynajęciu owego detektywa trafia do zapuszczonego budynku gdzieś w Chinatown. Posługując się sekatorem do metalu rozcina metalową siatkę chroniącą drzwi pewnego budynku i dociera do dosyć obskurnego pokoju, w którym piętrzą się Taśmy filmowe, w którym stoi maszyna do montażu, moviola i w której jest pełen niedopałków papierosów i pozostałości po jedzeniu zabieranym na wynos. To w tej jaskini Miss May, czyli Elaine May już któryś miesiąc pracuje nad montażem Mikeya i Rozpoczyna się spór między Elaine May i wytwórnią Paramount.

Ponieważ wytwórnia nie otrzymuje uprawnień, aby szukać tak daleko, to znaczy poza stanem Nowy Jork, przez pewien czas te rolki są niedostępne, a bez owych rolek filmu nie można dokończyć, nawet gdyby wytwórnia przekazała całość materiałów montażyście w Hollywood. Elaine May innymi słowy walczy o swój film, walczy wyszarpując ten film mocnymi zębami z paszczy wytwórni, która oczywiście dała jej na niego pieniądze. Dała jej najpierw umówiony milion osiemset tysięcy dolarów, ale budżet w wyniku bardzo przedłużonych zdjęć urósł aż do czterech milionów dolarów. Nic więc dziwnego, że Paul Hagar i jego szef Barry Diller,