S05E28: "Most na rzece Kwai" (1957) -- CLASSIC

Mianowicie przez jego firmę Horizon Pictures dla dystrybutora jakim było Columbia Pictures. Tak się składa, że sam Spiegel urodził się w Jarosławiu na Podkarpaciu i w roku bieżącym, to znaczy w 2023 latem, mianowicie w sierpniu też miałem okazję odwiedzić Jarosław w trakcie podkarpackiego. Szlaku filmowego. Tam spotkaliśmy się między innymi z Adamem Spiegelem, czyli synem producenta, sama Spiegela, i poznaliśmy szersze konteksty twórczości jednego z najsłynniejszych producentów Hollywoodu. Laureata aż trzech Oscarów za najlepszy film. Jednym z tych trzech Oscarów jest właśnie Most na rzece Kwai, a dwa pozostałe to Na nabrzeżach

Zelma Wilson jest cytowana przez Schulmana. Powiedziała swoim córkom, że był to rodzaj tchórzostwa Akademii. Właśnie to, że nie pokazano tego w telewizji. Cytat. Nie towarzyszyły temu żadne fanfary, powiedziała Becca Wilson, czyli córka Wilsona. Wydaje mi się i nasza matka też to czuła, że Akademia wykonała bardzo mechaniczny A zatem film obsypany Oscarami, ale dwa z tych Oscarów dotarły do prawowitych właścicieli o wiele za późno i tylko symbolicznie, ponieważ oni sami tych Oscarów już w rękach nie trzymali. Swoją drogą można także wspomnieć, że ta konkretna oscarowa ceremonia w roku 1958 odbywała się w cieniu śmierci szefa, wieloletniego szefa wytwórni Columbia, Harrego Kona, który zmarł w lutym, czyli na miesiąc.

Przed tą ceremonią i bookmacherzy mówili, że także i ta śmierć Kona przyczyniła się do tego, że Most na rzece Kwai tego roku był pewniakiem właśnie jako produkcja Columbia, ponieważ był to także głos oddawany pośmiertnie na legendę Hollywoodu, czyli na jednego z najsłynniejszych producentów tych mogulów hollywoodzkich, jakim był właśnie Harry Kohn. I warto także o tym pamiętać, że w pewnym sensie Most na rzece Kwai to taki film symbolicznie domykający karierę Harrego Kona przez wiele lat utożsamianego z Columbia Pictures. Jak film został przyjęty przez tych, którzy pamiętali same wydarzenia na Kolei Śmierci? Otóż film nie był popularnym wśród brytyjskich jeńców, tych, którzy budowali faktycznie Kolej Śmierci.

Byłyby to swoją drogą relacje uprawnione i dodajmy reakcje, które sam Lean już przewidywał, ponieważ te kobiece role zostały mu trochę narzucone przez sama Spiegela i Columbia, z tym, że nie z tych powodów, dla których dzisiaj tak bardzo promuje się obecność kobiet w filmach, tylko z powodów właśnie jak najbardziej patriarchalno-stereotypowych, tzn. chodziło o to, żeby właśnie było na co popatrzeć, że użyję tej strasznej dziaderskiej frazy, A jeszcze gorzej brzmi to, kiedy dodamy fakt, że Columbia domagała się, żeby co najmniej jedna biała kobieta także była na ekranie. Innymi słowy, żeby nie było wyłącznie kobiet niebiałych, mimo uwłaczającej roli, jaka już została im przypisana.

I stąd najgorsza rola w tym filmie i najgorszy moment w tym filmie, o którym sam David Lean pisał w listach, że jest straszny, czyli scena na plaży, w której William Holden baraszkuje z pielęgniarką. Jest to scena nakręcona tylko i wyłącznie pod kątem właśnie tych wymagań Columbia Pictures, która obawiała się jako wytwórnia, że film, no właśnie, bez białej kobiety nie sprzeda się tak dobrze na rynku amerykańskim. To do annałów tego, jak różne stereotypy płciowe i rasowe kształtowały treści amerykańskiego i nie tylko kina. Na szczęście wobec 161 minut całości są to uchybienia, które da się pominąć w całościowej ocenie tego filmu, ponieważ jako całość uważam, że jest to nadal znakomite filmowe widowisko i także film, dodajmy, który w 12 lat po zakończonej wojnie