Mentionsy Mentionsy
SpoilerMaster
SpoilerMaster

S03E45: "Francuski łącznik" (1971) -- CLASSIC (gościnnie: Patrick Vaughan)

31.12.2021 ·1 godz 40 min · 4 rozdziały

Opowiadam o filmie "Francuski łącznik" (1971) Williama Friedkina. Od 1:09:30 dołącza do mnie prof. Patrick Vaughan z Instytutu Amerykanistyki i Studiów Polonijnych Uniwersytetu Jagiellońskiego.

3:20 · Film 'Francuski łącznik' 4

Skąd ten film się wziął? Kto go zrobił? Na czym polegał jego fenomen? No dobrze, postarajmy się powolutku rozwikłać tę zagadkę. Przede wszystkim, o czym film jest? Film opowiada o dwójce nowojorskich gliniarzy, którzy w filmie nazywają się Jimmy Popeye Doyle, w tej roli Gene Hackman, i Buddy Claude Grosso, którego gra Roy Scheider. W filmie pokazani są oni jako świetni partnerzy. Jeden jest bardziej wybuchowy, to irlandczyk Doyle, a drugi bardziej spokojny, ale także silny, to włoskiego pochodzenia Buddy, grany przez Scheidera. Wpadają oni na trop narkotykowej afery pewnego wieczoru w klubie Copacabana, kiedy to Popeye Doyle, przysłuchując się tercetowi The Three Degrees, to prawdziwy zespół muzyczny, który śpiewa Everybody's Going to the Moon,

I dokładnie tym okazał się francuski łącznik. Kluczowymi osobami, które rzeczywiście dały z siebie wszystko i też dały dostęp do swojego języka, do swoich osobowości, do swoich praktyk policyjnych, był ów Eddie Egan i Sonny Grosso. Tutaj należy się przy nich zatrzymać, dlatego że, żeby zrozumieć dobrze i to genialnie absolutnie robi właśnie autor Carlo Rotella w swojej książce, o której wspomniałem, Trzeba zrozumieć, skąd ci ludzie pochodzili. Patrzymy na ekran, widzimy Gina Huckmana, widzimy Roya Scheidera. Dla nas to są już gwiazdorzy. W momencie, kiedy występowali w tym filmie, jeszcze nie byli gwiazdorami. Grają tych dwóch gliniarzy, ale skąd się w ogóle wzięły te typy ludzkie?

I to fascynowało Fredkina właśnie, że to są tacy gliniarze, którzy tak naprawdę wychodzą poza kodeks zachowań przyjętych i uznanych w państwie prawa. Było coś w tym westernowego, było coś w tym właśnie takiego transgresyjnego i to niesamowicie podnieciło Fredkina. Egan i Grosso, można powiedzieć, mogli powiedzieć w Tommy Gray, ponieważ już kiedy pracowali razem w policji, Bardzo często wyobrażali sobie, że na podstawie ich przygód zostaną nakręcone filmy i nawet zastanawiali się, kto ich zagra. Czasami przed akcją Egan mówił do Grosso na przykład, że mnie zagra Paul Newman albo mnie zagra Rod Taylor. I mieli już nawet wymyślone castingi, kto może ich zagrać.

W momencie, kiedy zobaczyli Gina Hackmana, który wtedy wcale nie był jeszcze gwiazdorem, byli załamani, to znaczy nie wierzyli, że ten facet może rzeczywiście zagrać Igana. No oczywiście okazało się na ekranie, że było zupełnie inaczej. Frytkin jeździł radiowozem z nimi, widział ich naloty na rozmaite bary, widział ich przeszukiwania, widział właśnie to jak wyrywali narkotyki podejrzanym, widział jak zabierali ich na komisariat, widział jak ich przesłuchiwali, nasiąkał tym żargonem i w pewnym momencie zaczął też także jeździć już z Gene'em Hackmanem i Royem Scheiderem, ponieważ i Hackman i Scheider chcieli nie tyle zagrać policjantów, co rzeczywiście być tymi gliniarzami na ekranie, no i to oczywiście znakomicie się Znakomicie się udało.

32:28 · Scenariusz i reżyseria 3

Friedkin jednocześnie obsadził, no właśnie, Roya Scheidera, który też wówczas był aktorem teatralnym przede wszystkim, dopiero co wystąpił w sztuce Jeana Jeannetta, gdzie występował na Broadwayu w kobiecym przebraniu. Obsadził Fernando Rey'a, trochę przez pomyłkę, bo chciał innego aktora, który grywał w filmach Buñuela, którego wypatrzył w filmie Piękność Dnia, ale przywieziono mu Rey'a, więc obsadził Rey'a, który jest de facto Hiszpanem i nie za bardzo mówi po francusku, a przynajmniej z mocnym akcentem, no ale koniec końców to właśnie Rey wcielił się w Sarniera. Marcel Bozzufi, który wystąpił w filmie Gavrasa pt. Z, który tak bardzo zachwycił Fredkina, wystąpił w roli tutaj takiego wynajętego mordercy, właściwie Nicoliego, który w słynnej scenie pościgu Doyla zostaje zastrzelony przez niego strzałem w plecy na przystanku nowojorskiego metra.

A z drugiej strony myśli trochę baśniowo, bo jak spojrzycie na to, jak kręcony jest w tym filmie Fernando Rey na przykład, w tych scenach marsylskich, kiedy spotyka się z De Vros, żeby dobić targu i umówić przemyt w samochodzie marki Lincoln, w oryginale to był Buick Invicta, to spotyka się z nim na tle takiej niesamowitej, białej, marmurowej ruiny, takiej właściwie twierdzy. I ta twierdza, która mieści się na wyspie Diff w Marsylii, to jest twierdza znana z powieści hrabia Montecristo, Aleksandra Dima. Tam ten budynek służył za więzienie głównego bohatera, a Dima opisał ten zamek na wyspie Diff jako czarniejsze od morza, czarniejsze od nieba, granitowe, groźne widmo,

O tym jeszcze za chwilkę. Ten sam Rotella wskazuje na to, jak historia dokładnie tego skrawka Ziemi, na którym stoi Gene Hackman, Roy Scheider, Alan Weeks i odgrywają scenę tego brutalnego przesłuchania, jak historia tego kawałka Ziemi reprezentuje tą przemianę, w wyniku której istnieje kryzys społeczny ukazany we francuskim łączniku. Jeżeli patrzymy na ten film jako na film rozgrywający się w tych dziwnych nowojorskich ruinach społeczeństwa, które zawiodło, to dzieje się tak właśnie dlatego, że Fredkin kieruje swoją kamerę na miejsca, które jeszcze 20 lat wcześniej buzowały od życia, były domem dla ludzi, dla imigrantów,

61:40 · Krytyka i kontekst historyczny 3

Bozufi jest nawet ubrany tak samo i gdyby nie fakt, że z ekranu pada nazwisko Calmet, moglibyśmy pomyśleć, że gra tą samą postać, która jakimś cudem z martwych wstała po postrzeleniu przez Doyla oczywiście. Swoją drogą, wśród scen usuniętych na Blu-rayu z łącznikiem jest bardzo przykra scena sadomasochistycznego seksu Bozufiego z bitą przez niego prostytutką. Myślę, że gdyby Fredkin zostawił tę scenę w filmie, nie byłoby Oscara, bo pokazuje ona takie niepokojące podbrzusze Fredkina, które on ujawni dopiero w Cruisingu. Dobrze, że tę scenę wyciął. I jeszcze jest film od siedmiu wzwyż, w reżyserii Philippa Dantoniego, czyli producenta francuskiego łącznika, The Seven Ups, rok 1973, który był konsultowany i współpisany przez Sonnego Grosso, a w roli głównej wystąpił Roy Scheider, czyli Buddy z

It was culturally significant, but boy, you know, it's hard to get through and feel good about yourself or your culture. And I kind of still feel that way. Jest znanym na wszelkie rodzaje rzeczy, na przykład scenę szlifowania i taki rewolucjonistyczny, gorylowy typ dokumentacji, grudny styl, ale wciąż jest trudny dla mnie do przejścia. Te dwie filmy, myślę, że nawet French Connection jest jeszcze bardziej przerażająca niż Midnight Cowboy, ponieważ w Midnight Cowboy miałeś przyjaźń pomiędzy Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnym odcinku!

But French Connection was the first one who really showed this underbelly of the reality of living without much money in a very crowded urban landscape. It's not so easy. Moim wątpliwością jest to, że ten śniadanie, które ma Fernando Rey w filmie, kosztował więcej niż budżet małego polskiego miasta. Tak, i myślę o Folle'u teraz. To nie jest łatwe. Ekonomia kapitalistyczna wydaje się być skomplikowana. Zawsze w książkach mówią, że to działa, bo kapitalizm działa w bardzo skomplikowany sposób. Ale kiedy widzisz, jak to naprawdę działa w tym filmie, możesz się z tym porozmawiać.

Pokazano wszystkie 10 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.