GDZIE JESTEŚ, LENO? odc. 15 | słuchowisko Radio Poznań

No, smęcili przy każdej okazji. A gdy odeszła z domu, to już zupełnie... Wkurzyli się wtedy. No, pewnie. Nie odzywali się do niej? Odcięli kurek z kasą? Pietrzakowie? Chyba żartujecie. To są ludzie, którzy w zaciszu swojego domu walą teksty, które mogłyby zabić, ale na zewnątrz są nieskazitelni. Budują wizerunek. Nie odcięliby jej od kasy. Jak? Przecież nie mogliby pozwolić na to, by ludzie widzieli, że ich Turce brakuje pieniędzy. A ojciec? Nie wtrącał się, jeśli pyta pan o Pietrzaka. Akceptował ją na tyle, na ile można akceptować dziecko innego faceta. Bez wow. A jej prawdziwy ojciec? Poznał go pan? Nie. Lenka bardzo długo myślała, że to Pietrzak jest jej ojcem.

Dopiero niedawno poznała prawdę. Ale słyszał pan o tym, że potrzebowała pieniędzy? Lena? Tak. Na co jej pieniądze? Przecież gdyby czegoś potrzebowała, mogłaby poprosić matkę i ta kupiłaby jej wszystko. No tak, ale podobno biologiczny ojciec prosił zaginioną o pieniądze. Ojciec Leny ich interesuje. Chcą jego, nie mnie. Dam im dużo szczegółów. Wspominała mi, że tak śmiesznie się ułożyło, że drogi jej biologicznych rodziców rozeszły się tak na maksa, bo matka to nie w luksusie i kasie, a ojciec to nie w długach. Może rzeczywiście prosił ją o pożyczkę lub spłacenie jakichś długów. Tak mi się coś kołacze po głowie, że słyszałem, jak Pietrzakowa powiedziała o nim stary hazardzista.

Co jeśli dziewczyna była na zdjęciach i przez przypadek spotkała Waldemara Pietrzaka? Mógł ją zabić? Nawet porządnie nie przeszukaliście mieszkania. Ja byłam w nim dzisiaj. Znalazłam to! Wydruk ogłoszenia o pracę z notatkami odręcznymi. Zadzwoniłam na ten numer. Spotkałam się z tym gościem, podpisującym się jako B. Ma na imię Adrian. Nazwiska nie pamiętam. No jakoś tak wymamrotał w bikini i szpilki, no pewnie. Sprzedają dziewczyny do burdelów. Michał Majewski pożegnał się z podkomisarzem i wsiadł do samochodu. Pokonał dwa ronda zanim zaparkował na niewielkim, wybrukowanym parkingu dla klientów przed posesją numer 258 przy ulicy Starołęckiej w Poznaniu. Nie wszedł jednak do hurtowni farb i lakierów, ale obszedł budynek, który był w rzeczywistości halą, małym kosztem, zaadaptowaną na sklep i otworzył metalowe drzwi z tyłu budynku.

Policjanci, nie żegnając się z kobietą, wrócili do swoich samochodów i odjechali sprzed okazałego budynku. Młody, ruszając czerwonym Alfa Romeo, przygazował. Słysząc ryk silnika, Burzyński mocno wdepnął pedał gazu o plakate. Obaj dali upust frustracji i całą drogę prowadzącą na parking komendy policji ścigali się ze sobą. Niemalże równocześnie podjechali na parking. No to co, może ja zrobię kawę? Zrób, zrób. Dla mnie gorzka i czarna, jak na diabła przystało. Wszystko mi się sypie. I w pracy, i w domu muszę coś z tym zrobić. Proszę. Dzięki, młody. Burzyński, słucham. Kto? Ty, zgłosił się ojczym Leny. Waldemar Pietrzak.

Dobra, daj go do dwójki. Już idziemy. Darujmy sobie tę kawę. Najwyżej wypijemy mrożoną. Idziemy na przesłuchanie Waldemara. Muszę iść. Wolałbym wypić w spokoju. Ja też bym wolał. Ale chciałem ci przypomnieć, że gdzieś tam nasza zaginiona Lena Pietrzak czeka na twoją pomoc, supermenie. Więc cię nie ociągaj. Poza tym to ty rozmawiałeś z Adrianem, więc będziesz głównym przesłuchującym. Masz szansę się wykazać. Wykazać? Ja? Chętnie. Czyli sprawa wygląda tak. Waldemar Pietrzak, ojciec Leny, ma firmę, w której pstrykają fotki porno. Pracuje tam ten twój cały Adrian. Lena potrzebowała kasy, o którą prosił jej prawdziwy ojciec. Znalazła ogłoszenie w pornofotach, zgłosiła się, wpadła na ojca. Dobra, ty dajesz czadu, ja ubezpieczam.