Bajki i baśnie polskie - O NIEFORTUNNYM DIABLE

– Musisz zrobić coś niezwykle korzystnego dla nas. – Ale co, to już nie moja w tym głowa – odrzekł mu kolega i pognał w swoją stronę. Zaszył się pechowy diabeł w niedostępnych dla nikogo błotach. Przez trzy dni i trzy noce rozmyślał nad tym, co usłyszał od kolegi i wysilał mózgownicę, obmyślając taki czyn, który by zmazał jego poprzednie przewinienia i przywrócił mu dobrą opinię. Nie wymyśliwszy nic mądrego, postanowił zdać się na los. Poszedł więc między ludzi i pilnie wypatrywał kogoś, kogo by mógł wykorzystać do swych niecnych celów. Zatrzymawszy się dłużej w jakiejś wsi, wziął na oko bardzo biednego parobczaka, który z braku innego zajęcia pasał gromadzkie bydło.

Popłakał się nawet diabeł, który, idąc za nim trop w trop, też słyszał jego granie. Gdy biedny parobek przestał grać, diabeł, ocierając ogonem zroszone łzami oczy, wpadł na wspaniały pomysł kupienia od parobka jego skrzypiec. Jeśli one tak grają, że ja, diabeł, rozpłakałem się, to jak będą płakać potępieńcy, kiedy im zagram na nich? Przecież nie może być lepszego czynu ponad ten, gdy do ich codziennych mąk dołożę jeszcze przeraźliwie żałosną i beznadziejnie smutną muzykę. Wykalkulował sobie. Dlatego nie zwlekając przybrał postać bogatego szlachciury i podszedłszy do Parabczaka, przemówił do niego.