Bajki i baśnie Świata. LISICA I WILCZYCA - baśń ukraińska

Idź do lasu, zrąb drzewo, trzeba nowe sanki zbić. Kiedy ja nie wiem, jakiego drzewa na sanki potrzeba, ty się lepiej na tym znasz ode mnie. A, to tak, sanki łamać to umiesz, a jak drzewo trzeba zrąbać, to cię nie ma? Idź do lasu, machaj toporem i wołaj, rąb się drzewo proste i grube, rąb się wysokie i mocne. Poszła wilczyca w las, drzewo zrąbała, ciągnie pień do lisicy po śniegu. Widzi lisica, że drzewko słabe, krzywe, cieniutkie, krzaknie drzewo, nawet na bit się nie zda, ni na sztachety upłota. Coś ty mi przyniosła, głupia, jakieś krzywe gałązki. Czemuś mnie nie słuchała, czemuś nie wołała, rąb się drzewo proste i grube, rąb się wysokie i mocne.

Wołałam, rąb się drzewo krzywe, drzewo niskie, cieniutkie, przecież takie łatwiej zrąbać. Ich, durna z ciebie wilczyca, siadaj tu, pilnuj byczka, sama pójdę po drzewo. Poszła lisica w las, a wilczyca siadła na mchu i czeka. Jeść jej się zachciało, kiszki marsza grają. Oblizała się raz, drugi, przeszukała tobołki lisicy, nic nie znalazła do jedzenia. Chłodzić się nie myślę. Skoczyła byczkowi do gardła, zagryzła, najadła się mięsa, że mało nie pękła. Skórę potem napchała trawą, ułożyła w cieniu i wzięła nogi za pas.