Wiersz z pogranicza

Ja dzisiaj przychodzę do Was z wierszem z Pogranicza, a konkretnie z wierszem z tomu autora z Pogranicza w wielu sensach i na wiele sposobów związanym i takim, który Pograniczem jest. Ma je w sobie bardzo mocno wyryte i też je twórczo przetwarza. Mam na myśli Krzysztofa Czyżewskiego, poetę, praktyka idei, eseistę i animatora działań międzykulturowych, którego tom wierszy niedawno wyszedł nakładem wydawnictwa A5. Krzysztofa Czyżewskiego miałam okazję poznać wiele lat temu w pograniczu, w Ośrodku Sztuk Kultur Narodów, w Sejnach i w Krasnogródzie, która jest niedaleko Sejn i która związana jest z rodziną Czesława Miłosza.

Ten dwór na... samym pograniczu, bo obok dworu jest przepiękne jezioro, a przez jezioro przechodzi polsko-litewska granica. To jest miejsce niesamowite. Jeżeli macie okazję, żeby w wakacje w tę północno-wschodnią część Polski się wybrać, to zawitajcie i tam czerwony ganek złapie waszą uwagę, a samo to miejsce pełne jest poezji i myślę sobie, że Krzysztof Czyżewski i cała ekipa pogranicza, która tam działa, no nie przypadkowo siebie wybrali, bo myślę, że to i miejsce ich, i oni miejsce, że wybrali się nawzajem, żeby tworzyć tam niesamowite rzeczy teatralnie, muzycznie i literacko, ażeby też przez te rzeczy, czego sama miałam okazję być częścią, nie tylko świadkinią, ale właśnie częścią, dialogować, bo pogranicze to jest...