Ślady. Ruch Światło-Życie

W ręce zaczynamy. A moimi gośćmi są dziś ksiądz Karol Lubowiecki, moderator ruchu Światło-Życie. Szczęść Boże. Oraz oazowicze Marta, Hania i Janek. Witajcie. Szczęść Boże. Światło-Życie brzmi pięknie, ale co to właściwie znaczy? Na przykład w taki poniedziałek wieczorem, kiedy człowiek wraca ze szkoły, ma następnego dnia sprawdzian tudzież kolokwium i absolutnie nie chce mu się być żadnym światłem. Czym jest ruch Światło-Życie? No myślę właśnie przede wszystkim, że taką codziennością, że myślę, że tutaj jak jesteśmy, no to to nie jest tak, że na oazie jesteśmy animatorami i jesteśmy dla siebie mili i w ogóle wszystko jest pięknie i fajnie, tylko że właśnie jak wracamy też do takiej naszej codzienności, no to że też tym żyjemy, też to światło przenosi się na życie

Czy oaza bardziej uczy wiedzieć w co wierzy, czy żyć w tym w co wierzy? Myślę, że nie ma różnicy za bardzo, to znaczy, jeżeli wybierzemy albo światło, albo życie, to zubożymy jakoś charyzmat oazowy, a charyzmat ruchu Światło-Życie, dlatego, że z jednej strony chcemy coraz głębiej doświadczać tego, jak Pan Bóg do nas przychodzi, w jaki sposób do nas mówi, w jaki sposób oświeca to nasze życie, więc też taka coraz bardziej świadoma, dojrzała wiara, także w takim aspekcie

Moi drodzy, co jest takiego na rekolekcjach oazowych, czego nie ma na zwykłym wakacyjnym wyjeździe? W ogóle myślę, że cała wspólnota, cały harmonogram dnia, że to wszystko, generalnie ten plan jest bardzo taki obciążony w różne Ale on się zmienia? On jest stały? Generalnie myślę, że jest stały, ale jest też taki bardzo elastyczny, że jeżeli gdzieś tam potrzeba poprzesuwać jakieś punkty, pozamieniać, to myślę, że nie jest to problem, żeby gdzieś tam być w tym elastycznym. Ale no myślę, że po prostu doświadczenie wspólnoty, to, że no my wszyscy tam gromadzimy się dla Jezusa Chrystusa po to, żeby dzielić się swoimi doświadczeniami, żeby jeszcze bardziej Go poznawać i właśnie myślę, że to jest jakby najpiękniejsze, że gdzieś tam no właśnie tylu młodych ludzi jeździ po to, żeby gdzieś tam poznawać Boga jeszcze bardziej i poprzez modlitwę i poprzez zabawę.

Dla mnie chyba takim największym zaskoczeniem, kiedy przed laty poznawałem historię księdza Franciszka Blachnickiego albo jeszcze wcześniej Franka Blachnickiego, Było to, że on w czasach swojej młodości określał się jako osoba niewierząca i to też było pokazane przez jego wybory życiowe, czyli kiedy jego roczniki przystępowały do sakramentu bierzmowania, to on do tego bierzmowania nie przystąpił z taką właśnie świadomością, że nie ma w nim wiary, więc nie ma po co też przyjmować tego sakramentu tylko dla rytuału. Ale był taki bardzo uczciwy też wobec siebie, jeżeli chodzi o wiarę i bardzo dobrze też oceniał pożyteczną rolę Kościoła, więc przeżywał swoje życie właśnie takim otwartości naprawdę, co później też skutkowało tym, że kiedy Pan Bóg w końcu do niego tak bardzo wyraźnie przyszedł, no to on to przyjście Pana Boga odczytał, przyjął, no i później już to skutkowało w jego życiu, w jego kolejnych wyborach życiowych.

Kiedy czyta się w ogóle o jego życiu, widać człowieka, który wiele ryzykował i nie bał się zaczynać rzeczy, których wcześniej przecież nie było i nikt ich nie robił. Czy bez tej odwagi według was oaza w ogóle mogłaby powstać? Myślę, że bez odwagi księdza Blachnickiego w ogóle byśmy nie ruszyli z miejsca pod tym względem, dlatego że on Też mówił jednym, że z największych zagrożeń człowieka jest lęk człowieka, bo on paraliżuje, on sprowadzi do tego, że człowiek nie podejmuje decyzji albo od razu obawia się negatywnych konsekwencji, a że chrześcijanin, skoro ma takie doświadczenie, że Pan Bóg jest z nim, no to musi być odważny, musi wychodzić naprzód, musi być tym pierwszym, pierwszym, jeżeli chodzi o takie życie ewangeliczne, ale też pierwszym o jakieś działania tam, gdzie są one potrzebne i czy to będzie w życiu osobistym, czy też właśnie w tym, jak

To, jak Marta mówiła, przyciągnąć, a później też, że możemy dać to, co jest też takie uniwersalne, czyli też doświadczenie wspólnoty, relacji, miłości w tych wspólnotach, dobra, coś, czego jest, myślę, deficyt w takim zwyczajnym świecie, a czego niejednokrotnie we wspólnotach, czy na przykład na rekolekcjach, chociaż idealnie to nigdzie nie jest, ale jest taka Dużo doświadczenie tego, co budujące. Myślę też właśnie w tych różnych świadectwach na rekolekcjach topada, właśnie to, czego ludziom brakuje, a co w tych wspólnotach mogli odkryć. I co ich zachwyciło, nawet kiedy przyszli, bo tam jest śmiesznie, cringe'owo, albo są jacyś inni znajomi i tylko dla nich przyszedłem, że nagle mnie coś zachwyciło, doświadczyłem czegoś, Z tego wcześniej o czym nie myślałem, albo nie wiedziałem, że w ogóle coś takiego istnieje, albo, że to jest dostępne dla mojego życia i nagle, że to mnie, czy to nazwę doświadczeniem Pana Boga, czy wspólnoty, czy jakkolwiek ktoś tam to odkrywa, że to mnie zatrzymało w tej grupie, w tej wspólnocie i otwarło na kolejne kroki, że mogę się dalej rozwijać, że to

Kołębi serca za niego. Dziękujemy, drodzy Państwo. Myślę, że Robert się zaprezentuje, może jak faktycznie wygląda, żebyście Państwo zobaczyli. Z jednej strony jest przepiękna para w stroju rozbarskim. Oczywiście, jakżeby inaczej. Z drugiej strony Matka Boża Piekarska, najbliższa Koszęcinowi. Także myślę, że będzie nad nami czuwał Pan Bóg. A księdza Henryka bym prosił teraz O poświęcenie sztandaru i jeszcze jest drugi punkt moi drodzy. W dowód wdzięczności dla Zespołu Śląsk za tak piękną prezentację tych wszystkich utworów. Zamiast kwiatów niech będzie ten trwały kwiat, który będzie ich reprezentował.

Dlatego poświęcę ten Wszechmogący Boże, źródło wszelkiego piękna i dobra, pobłogosław ten sztandar Zespołu Pieśni i Tańca Śląsk. Niech będzie. Znakiem jedności, miłości do ojczyzny i wierności tradycji. Otaczaj opieką wszystkich, którzy pod nim będą służyć polskiej kulturze, a ich śpiew i taniec niech niosą ludziom nadzieję, radość i pokój. Za stawiennictwem Matki Bożej Piekarskiej, której wizerunek zdobi sztandar.

W ten sposób powoli zbliżamy się do końca dzisiejszego magazynu Ślady. Dziękuję za uwagę mówiący te słowa Dariusz Schmidt i realizujący audycję Rafał Drabek. Do usłyszenia za tydzień. W życiu dróg wiele jest, którą wybrać jak iść nie wiemy. Każdej z nich inny cel, inna trudność i sens. Czy dojdziemy? A Bóg map nie rozdaje, Bóg map nie rozdaje, Nie wiesz dokąd iść. A Bóg czasu nie mierzy, Bóg czasu nie mierzy, Nie wiesz czy Ci wystarczy sił.

Potykasz się, potem wstajesz lub nie zależy, Na rozstajach tych dróg może spotkać Cię wróg, co nie wierzy. A Bóg map nie rozdaje, Bóg map nie rozdaje, nie wiesz dokąd iść. A Bóg czasu nie mierzy, Bóg czasu nie mierzy, nie wiesz czy Ci wystarczy sił na wędrowanie, na wędrowanie. Piosenka na pianinie.

Chciałbym mapę i czas w przybliżeniu choć raz mieć podany. Tymczasem drogi tej znuj niczym ostatni bój z Bogu te dany. Boże ciężka ta droga czemu siły nie dodasz nie prowadzisz. Daj mi wiarę i siłę popatrz znowu zbłądziłem cóż poradzić. A Ty map nie rozdajesz, Ty map nie rozdajesz. Nie wiem dokąd iść. A Ty czasu nie mierzysz, Ty czasu nie mierzysz. Nie wiem czy mi wystarczy siła. Na wędrowanie.