Ścieżki miłości. August Rodin

Nazywam się Szanon Maldonado i jestem założycielką Yowie, sklepu z upominkami inspirowanego sztuką i rękodziełem. Wybrałam Shopify, ponieważ na tle konkurencji była to jedna z najbardziej przyjaznych dla użytkownika opcji. Zależało mi na poznaniu odpowiedzi na pytanie, gdzie będziemy w przyszłości. Wszystkie narzędzia potrzebne do analizy sprzedaży, na przykład do planowania zapasów, są dostępne bezpośrednio na pulpicie. Uruchom darmową wersję próbną na Shopify.com. Róża, będąc przy początkach doświadczeń rzeźbiarskich i pierwszych sukcesów Rodina, była jego akuszerką w sztuce. Dlatego ten związek był tak mocny, mimo że później tak burzliwie wkroczyła Camille Claudel.

Ścieżki miłości. Miłość może uleczyć, miłość może też zranić. Bramy piekieł. Ja myślę, że te trzy życiorysy biegną obok siebie i one się przeplatają. W pewnym momencie ten życiorys młodziutki, Camille Claudel, wplata się w życie tych dwóch osób, które są ze sobą najwcześniej związane i do końca życia, ale bez tych trzech życiorysów nie da się pojąć tego bardzo dziwnego związku, burzliwego w pewnym momencie, tragicznego, szczególnie dla Camilli, i właściwie racjonalnie też niełatwego do zinterpretowania.

Miejsce akcji. Paryż. Osoby dramatu. August Rodin. Rzeźbiarz. Żył lat 77. Róża Beret. Praczka. Towarzyszka życia Rodina. Żyła lat 74. Camille Claudel. Ta trzecia. Dożyła wieku 79 lat, z czego 30 ostatnich spędziła w zakładach dla obłąkanych. Rodin urodził się w 1840 roku w dzielnicy łacińskiej, w sercu Paryża. W wieku 17 lat kończy liceum sztuk zdobniczych, gdzie uczy się technik rzemieślniczo-snycerskich. Rodin jako dzieciak cierpi na krótkowzroczność i ma rodzaj dyslektyzmu.

Jest rok 1883, po wojnie francusko-pruskiej, po komunardach, Paryż jest częściowo wypalony. Na miejscu Izby Skarbowej ma powstać muzeum i tam dostaje zlecenie oficjalne zrobienia drzwi do tego muzeum opartych na boskiej komedii Dantego i wtedy poznaje Camille Claudel, która ma 19 lat, piękna dziewczyna, Z długimi czarnymi włosami, upiętymi w jakiś ładny kok, z rysami regularnymi, z pięknie zbudowanym ciałem. Camille Claudel pochodzi z rodziny bardzo zacnej. Jej brat to jest słynny poeta i dramaturg Paul Claudel, nawet w dyplomacji tam się udzielał. A tu się okazuje, że Camille Claudel chce być rzeźbiarką.

A więc nie interesuje go cała Camille Claudel, tylko interesuje go na przykład tors Camille Claudel. Nie wiem, pięknie wymodelowany pępek, bez rąk i bez głowy. To są wszystko tak jakby rzeczy wybierane z niej i brane w ramiona. Nieprawdopodobnie zmysłowe. Jak wiemy w tym czasie bardzo mocno i gruntownie rozwija się impresjonizm. Więc ta zmysłowość, która się pojawia W sztuce Rodina, po poznaniu Camille Claudel, to jest zupełnie inna kobiecość niż ta neorokokowa róża na początku. Dlatego, że tu wszystko jest wydotykane. Cała powierzchnia jest wymodelowana palcami. Gdy się ogląda te wszystkie ciała Rodina, to widać, że wszystko to, co było obrobione do tej powierzchni bryły, zostało napiętnowane opuszkami jego dłoni.

To wszystko konsultuje z Kamil, więc dopuszcza ją już do swojego dzieła bardzo głęboko. Rodin był skryty, nie wypowiadał się na temat swoich uczuć, natomiast zaczął podróże z Kamil Klodel. Pomaga jej również wyrażać się jako rzeźbiarce. Wykonała piękne prace. Odpierał jakieś uwagi ona też, że ona jest pod wpływem jego. Inni twierdzili, że ona jest tak genialna, że on zaczyna jej się bać, bo ma za duży wpływ na niego. Jakieś takie historie, które mąciły ten idylliczny związek i po dziewięciu latach, w 1892 roku, następuje połowiczne zerwanie. Mówi się połowiczne zerwanie, ponieważ oficjalnie na różnych przyjęciach, na wystawach, na wernisażach pojawia się Rodin z Camille Claudel, ponieważ wszyscy wiedzą, chociaż na początku z racji tej ogromnej różnicy wieku ukrywają tą swoją miłość.

Wynajmują taki domek miłości i tam ze sobą przebywają, podróżują i w pewnym momencie zaczyna też wyjeżdżać poza Paryż sama Camille Claudel. Mówi się, że zachodzi w ciąży. August Rodin nie chce tego dziecka. Kamil po usunięciu ciąży długo choruje i kto wie, czy wszystko to razem nie budzi powoli drzemiących w niej dotąd pokładów szaleństwa. Nie jest do końca pewna, jak się zachowa Rodin, czy wróci do tej swojej ROS, bo cały czas jest niby sklodel, wynajmują mieszkanie, ale ta ROS cały czas opiekuje się pracownią Rodina i cały czas jest w tle i czuwa nad dziełem Rodina, nad dotychczasowymi jego osiągnięciami. Wszystko to ma zmagazynowane, układa tymi wilgotnymi płótnami itd.

W 1995 roku następuje zerwanie ostateczne i ona próbuje to wyrazić w swojej rzeźbie wiek dojrzały. Camille Claudel zrywa z pewnymi stereotypami. Mówi się na ogół tak, że dojrzały mężczyzna zostawia swoją rówieśnicę żonę i odchodzi do młodszej. To jest ten stereotyp. Tutaj ona w tym wieku dojrzałym pokazuje, że są mężczyźni, którzy są zabierani z powrotem z tego prawdziwego wielkiego uczucia, które daje młoda dziewczyna dojrzałemu mężczyźnie. I wracają do tych swoich żon. To była taka jakby próba rozwiązania swojej sytuacji poprzez sztukę. Ale równocześnie uświadomiła sobie, że ma 30 lat i Rodin nie chce mieć z nią związku małżeńskiego.

I wtedy stanowczo już zerwała i postanowiła swoją karierę robić na własną rękę. Ale tutaj jej psychika chyba nie wytrzymała, bo zaczęła pić, wynajęła sobie pracownię, nie wpuszczała tam nikogo, zaczęła polować na koty, zaczęli sąsiedzi na to reagować. I w pewnym momencie Paul Claudel umieszcza w zakładzie psychiatrycznym swoją siostrę. Brak akceptacji ze strony mieszczańskiej rodziny, zwłaszcza matki, zarówno dla jej skandalizującego związku z prawie ćwierć wieku od niej starszym artystą, jak i wyboru rzeźbiarstwa jako zawodu, powoduje, że Kamilę zaczyna odgradzać od świata nie tylko jej pogłębiająca się choroba. Ale i odcięcie się od niej najbliższych, którzy coraz rzadziej ją odwiedzają i powoli skazują na zapomnienie.