Doping farmakologiczny w sporcie. Rozmowa z Michałem Rynkowskim

I chciałabym właśnie o tym dzisiaj porozmawiać. Co takiego wprowadzają sobie sportowcy do organizmów, żeby podnieść co? Swoją wydolność? Tutaj substancje, ale też i metody zabronione mogą być różne. Światowa Agencja Antydopingowa, która od 1999 roku stoi na globalnej straży czystego sportu, co roku wydaje listę substancji i metod zabronionych, która jest aktualizowana. Aktualnie jest to ponad 300 pozycji. Są to substancje, które są zabronione na zawodach, poza zawodami, w niektórych dyscyplinach sportu, ale także właśnie wspomniane metody zabronione, takie jak chociażby autotransfuzje krwi. I teraz przechodząc już kto używa czego, to bardzo zależy od dyscypliny sportu, którą konkretni zawodnicy uprawiają.

Ma potencjał dopingujący i wtedy też można odpowiednio wcześniej zareagować, ale też oczywiście nie wiemy o wszystkim i nie wiemy czasami o substancjach, które wydawałoby się, że ten potencjał dopingujący mają ograniczone, a mimo wszystko są stosowane właśnie w celu zwiększenia wydolności organizmu. Wspominał pan o transfuzjach, autotransfuzjach. Tak, tutaj jeżeli chodzi o autotransfuzję, niestety w naszej ocenie jest to proceder, który cały czas ma miejsce. Zawodnicy podejmują ogromne ryzyko, ponieważ przytaczanie krwi i to zazwyczaj, no przecież nie w warunkach szpitalnych, nawet nie w jakichś klinikach, ale to zazwyczaj jest przeprowadzone w domu albo w kamperze chociażby.

Te zabiegi, jeżeli tak mógłbym to nazwać, powodują czy stanowią duże zagrożenie dla życia i zdrowia sportowców, ale mimo wszystko niektórzy się na to decydują. I takim dowodem na to, że cały czas te metody są stosowane była taka operacja Adderlas dotycząca nie tylko austriackich, ale tam było kilku zawodników z Biatlonu, z kilku Z kilku narodowości, którzy na gorącym uczynku zostali właśnie złapani przez policję austriacką na stosowaniu autotransfuzji. I powiem szczerze, też zdarzają się takie przypadki, że zawodnicy, słynna afera też z Lancem Armstrongiem i Emiliano Fuentesem, Michelem Ferrarim, pokazuje, że nie tylko tam dotyczyła ona kolarzy, ale powiedziałbym topu sportowego, który faktycznie nie stronił od tego, żeby te transfuzje stosować.