Mentionsy Mentionsy
Samiec Beta
Samiec Beta

#95 – CZY OSCARY TO GÓWNO??? [GOŚCINNIE: K. CZAJKA-KOMINIARCZUK]

14.03.2024 ·1 godz 22 min

Dzisiaj do odcinka wpadła największa specjalistka od Oscarów w Polsce – Katarzyna Czajka-Kominiarczuk. I odpowiedziała na palące pytanie z tytułu odcinka. *** Zapraszamy do wsparcia na: https://patronite.pl/samiecbeta Możesz nam postawić kawę na: https://buycoffee.to/samiecbeta Nasza grupa „Samiec Beka" (memy, komentarze itd.): https://www.facebook.com/groups/736889207766543 Nasz Discord: https://discord.gg/7VK2pUUXHQ

Zapraszamy na podcast Samiec Beta. Podcast dla facetów aspirujących do miana samców alfa. Mateusz Płocha i Szymon Żurawski. Bardzo dużo nam, a nie będę ściemniał, pieniędzy wpłacają co miesiąc.

A wiesz co, ja coś Sławę do głowy uderzyłam, bo nie odpowiadam. Tak, to jest soduwa już. Nie, tak naprawdę Mateusz po prostu uznał, że jak będziemy gadać dzisiaj o Oscarach i o filmach, on nie widział ich za dużo, więc nie ma po co przychodzić. Więc tak, dzisiaj sobie, no jak się pewnie domyślacie, pogadamy i o Oscarach i może szerzej o filmach, bo ostatnio doszły mnie różne głosy od różnych osób i też chciałbym ciebie o to trochę podpytać, czy Oscary to gówno i czy kino jest gównem teraz, na przykład takie. To takie profesjonalne głosy, takie klasyczne. I kiedyś to było, bo kiedyś ludzie stali w kolejce po bilety na Titanica, a teraz już nie stoją. To dobrze, że już nie stoją na Titanica, bo to długo by stali, to już prawie 10 lat, nie 20.

A jeszcze inna rzecz, że moja odezwa teraz do... Ja chciałem, żeby przyszedł jakiś mężczyzna, ale nie mogłem znaleźć żadnego większego specjalisty od kina męskiego od ciebie. I jeżeli są jacyś faceci gdzieś tam, którzy się znają na kinie lepiej niż Kasia, no to ja ich zaproszę. To ja ich zaproszę, proszę bardzo. Tak, jakby oni muszą sami zawalczyć. No tak. Bo ty im nie będziesz torował drogi. Oni muszą sami zawalczyć, żeby ktokolwiek posłuchał, co mężczyzna ma do powiedzenia o kinie. Dokładnie tak. No dobra, słuchaj, Kasia, co tam chcieli słuchać w ogóle? Jesteś przepracowana na pewno. Tak, no ja się śmieję, że te tygodnie dookoła Oscarów to jestem najpiękniejszą panną po prostu we wsi i wszyscy zabiegają o moją rękę, bo rzeczywiście ja mam dla ciebie życiową radę, słuchaj, bo niech to będzie taki odcinek, w którym ja udzielam także rad.

Jasne. I na przykład jakbyś chciał napisać jakąś książkę poświęconą jakiejś nagrodzie, To tego nie rób. Po prostu tego nie rób. Daj sobie spokój, bo inaczej, nie wiem czy do końca życia, ale przez kolejną dekadę będziesz chodził i on to nagrać i opowiadał. Więc na przykład jakbyś któregoś dnia się obudził i pomyślał napiszę książkę o Fryderykach, to nie rób tego. Po prostu nie rób. Daj sobie po łapach i powiedz nie. Nie, jestem za dobry. Jak się pewnie domyślacie, Kasia napisała książkę o Oscarach i to już było ile? Parę lat temu, nie? 2016? Coś takiego, więc jakby... Znaczy oczywiście chciałabym zwrócić uwagę, że pomiędzy moją książką a sukcesami polskiej kinematografii jest duży związek, bo kiedy moja książka wyszła, to Ida dostała Oscara, a kiedy wyszło wznowienie, to nominowane było Boże Ciało. I jeśli na przykład Polski Instytut Sztuki Filmowej chciałby, żeby polski film dostał Oscara, no to powinien jakby zgłosić się do mojego wydawcy.

My zrobimy nowe, rozszerzone wydanie No i jest taki fanpage, że korelacje z dupy i tam właśnie są takie różne nałożone na siebie dwa grafy. No i tutaj typowo jakby wyjście książki i Oscary. Tam leży książka Janusza Palikota, Kasia na nią zwróciła uwagę. Potem dam ci przeczytać, tam są fragmenty właśnie a propos, jest o Pawlikowskim, jest fragment. No ja się nie mogę doczekać, bo jakby jeśli jest ktoś, czyje zdanie na temat kinematografii i Pawlikowskiej Rady chce poznać, to to jest Janusz Perikot. No, to bardzo dobrze, będziesz miał taką okazję. No dobra, no to co, może zacznijmy ogólnie. Jak ci się podobała gala? Czy była za długa, za krótka? Kimmel? Czy śmieszny, nieśmieszny? Jakieś takie ogólne... Ogólne uwagi.

Ja uważam, że gala była bardzo fajna w tym roku. Rzeczywiście spotkałam się z taką opinią wielu osób z całego świata, że skończyła się i wszyscy mieliśmy takie poczucie, ej, to było dobre. Dostali nagrody fajni ludzie, nie było to za długie, nie było jakichś momentów bardzo żenujących. Był moment, w którym Ryan Gosling śpiewał I Just Can i wszyscy się zakochaliśmy w Ryanie Goslingu. Łącznie z tymi, którzy już wcześniej byli w nim zakochani, zakochali się ponownie, a ci, którzy nie byli, nagle odkryli światło i radość. Ale też wydaje mi się, że tutaj przyłożyło się do tego, że z powodu zmiany czasu gala była godzinę wcześniej i to znaczy, że skończyła się o 3.30. Nie, o 3.29 wyłączyłam komputer, a ja w tygodniu chodzę spać o 3.30, więc w ogóle to było zupełnie normalne. Ja chodzę od 22.30.

Ja obejrzałem tylko jak wchodzą tacy D-classowi aktorzy na czerwony dywan Cipiersi i starsi ludzie jacyś różni tam zaproszeni. To był Martin Scorsese. To były te babcie z filmu. Krótkometrażowego filmu, który był nominowany. I wtedy poszedłem spać. To był ten moment, jak stwierdziłem, że i tak Kasia przyjdzie i mi wszystko opowie na pewno w odcinku. Obejrzałem sobie recapy. No, a co powiesz o żarcie Johna Seany? Kto nie widział? Wiedziałam, że mnie o to zapytasz. To jest w ogóle ciekawe, że jakimś takim motywem przewodni moich obecności w Samsunga nad mężczyźni. Motyw powracający. Ja chcę powiedzieć, że... Ja mam problem z tym żartem, dlatego że on się zaczyna od tego, że John Cena nie chce wyjść na scenę i Jimmy Kimmel mówi, zgodziłeś się, że pojawisz się nago, to musisz wyjść.

Bardzo nie lubię dowcipu, który opiera się na założeniu, że ktoś się nie chce pokazać nago, a nago pokazać się musi. Zawsze w takich przypadkach zadaję sobie pytanie, a gdyby to była aktorka na przykład, to jak byśmy ten dowcip odebrali? Natomiast w ciągu ostatnich dwóch dni dużo rozmawiałam o tym żarcie. I zwróciłam uwagę, to że kiedy rozmawiałam z kobietami, to bardzo często pojawiało się, no że to taki średni dowcip, może niezbyt wysokich lotów, a w przypadku mężczyzn bardzo często stawałam opinię, no ale ten cena to ma te mieście, to jednak to jest ta sylwetka. Ja takiej nie mam, ale on po prostu jakbym miał takie mięśnie, też bym chciał się pokazać. I pomyślałam sobie, że to też jest dosyć ciekawe. To znaczy, jakie nagie męskie ciało pokazujemy publicznie i nagle okazuje się, że to jest to ciało, naprawdę, no John Cena jest wrestlerem, zapaśnikiem, no mięsień na mięśniu.

I sobie tak myślę, ilu facetów siedzących przed telewizorem myśli sobie, fajne ciało, nigdy nie będę takiego miał. I mam takie wrażenie, że... To jest ta dyskusja, która ciągle trwa. Dużo mówimy o tych standardach wyglądu, jakie narzucamy kobietom i też całe OSCARY, to jest prawda, która z tych aktorek jest szczuplejsza i wcisnęła się w węższą sukienkę, ale nie mówimy za dużo o mężczyznach, a tymczasem jeśli mężczyźni oglądają te jakieś nagie czy półnagiecia w przestrzeni publicznej, to często to są mężczyźni z dwudziestopakiem i z takimi mięśniami, o których istnieniu nawet nie mieliśmy pojęcia. Więc miałam też taki pomysł, że Jakby ciekawie to odbiło pewne zjawisko, które jest dużo szersze. Ja osobiście nie przepadam za tego typem żartów. Chociaż jak go potem ubrali w taką zasłonę, sobie pomyślałam, że ładne nawiązanie do Scarlet O'Hara i w ogóle do całej drugiej tradycji ubierania się w zasłony.

Przedupasa nazywajmy to. Tu możemy tak mówić. Ja się ładnym językiem staram. Ja będę tłumaczył. I oni to przeniesie w takim drobnym skrzeczu z piciem tequili na Oscary. I mam wrażenie, że to był najsłabszy moment. To znaczy, dla widowni, która nie ogląda programu Jimmy'ego Kimmela, kompletnie nie zrozumiały, kim jest ten facet i o co chodzi. A druga rzecz, która już zupełnie na marginesie... No kurczę, Blady, no... Alkohol jest zawsze problematyczny w skeczu, a podawanie każdemu na sali alkoholu, kiedy wiemy, że wiele z tych osób zmagało się z nałogiem, zawsze... I mam wrażenie, że to jest ta zmiana, która już trochę powoli zachodzi w Europie i w naszym dyskursie, a w Ameryce jeszcze nie. Właśnie chciałem powiedzieć, że sam po sobie obserwuję, że parę lat temu jeszcze ten właśnie Żartyk Jelmo, jak pił na Oscarach z wszystkimi tequile z piersiówki, bardzo mnie bawiły.

W sensie byłem, o, oni są tacy jak my, też ten. A teraz już mam takie... Is it? To jest śmieszne, bo to jest droga unosza Palikota trochę właśnie, nie? W sensie, że wszyscy wiemy, że Jan Śpiewak jest chaotyczny, neutralny i walczy po prostu z tym piciem w miejscach publicznych, znaczy piciem w przestrzeni publicznej w ogóle, tak samo jak Maciek Maruda, który dostał u nas... Beciaka Roku. No i właśnie tak mam, czy to jest, czy to jest fun w ogóle, żeby to pokazywać, nie? W sensie, czy to jest temat do żartu takiego, w sensie, że o pijemy i jesteśmy rozluźnieni i wszystko jest gitubami. Ja myślę, że wiesz, ja myślę, że jeden na jeden spoko. Jakby jeśli dwie osoby staną i obie chcą się napić, no to możemy, myślę, że gdyby tam pokazać właśnie jak sobie gdzieś tam robią drinka, to jeszcze by się dało.

Natomiast kiedy wszystkim rozdajemy tę tequilę, to każdą osobę przynajmniej w tych pierwszych pięciu rzędach stawiamy w takiej dziwnej sytuacji, że jest jakiś alkohol, który trafia do ich rąk, a no słuchajcie, no wiemy po prostu, że w tych pięciu pierwszych rzędach siedzą ludzie, którzy zmagają się z uzależnieniami. I to też jest jakby w tym kontekście Hollywoodu, który ma ogólnie z tym problem, I ma z tym problem, no i ze względu na środowisko, i ze względu na ten tryb pracy, który bardzo temu sprzyja, tak podwójnie jakoś nie pasuje. I miałam, jakby mam wrażenie, że o ile z Johnem Siną to możemy rozmawiać o poczuciu humoru, jaki mamy, to tu już miałam takie wrażenie, nie, to już to wszystko, jesteśmy w innym miejscu. No też nie wiem, jak tutaj wjechałem, to nie wiedziałem o tym, że żona Rajana Goslinga, Ewa Mendes, się zmaga właśnie z alkoholizmem i dlatego nie bierze udziału w takich galach.

Między innymi, że boi się po prostu, że poleci. A z tego miejsca pogratulujemy Ryszardowi Pej trzeźwości i Eminem. Okazało się, że nie pije już od 10 lat. No to mnie akurat nie dziwi, nie? On tam chyba rzeczywiście zaliczył taki moment taki przełomowy i tak jak się nawet na niego patrzy i się go słucha, to widać, że to jest taki człowiek, który już jest gdzieś po tej lepszej stronie. P.A. czy Eminem? Eminem. P.A. też. Wiesz co, przyznam szczerze, jestem zainteresowana Karią Eminema bardziej niż P.A., a Karią Eminema i tak bardzo słabo. Nie spodziewaliście się Ryszarda Pei w odcinku o Oscarach. Tak o Oscarach, a może ktogoś z niego to tam zaprowadzi. Zresztą w ogóle jeśli chodzi o Eva Mendes, czyli żonę Ryan Goslinga, to ja zrobiłam największy błąd na świecie. Przeczytałam komentarze pod jej postem w internecie i to była najgorsza rzecz na świecie, ponieważ Eva Mendes była na Oscarach.

W ogóle jak ktoś nie widział, to polecam. Nie wiem, czy ty też lubisz ten film, gdzie oni się poznali. The Place Behind The Pines. Nie lubię tego filmu, uważam, że jest bardzo średni i taki strasznie nudny, ale bardzo się cieszę, że zaowocował takim młodym związkiem. A ja go bardzo lubię, pamiętam... Wzruszasz się. Tak, jest taki wyciskacz, no ja jestem płaczek, ale też są takie bardzo... Ruch kamery w tym filmie jest taki przemyślany. Nie wiem, czy pamiętasz, co się zaczyna w ogóle od takiego ujęcia, że Ryan Gosling, są w jego plecy, idziemy z nim przez Luna Park i on się bawi nożem. Tak. I jest takie długie ujęcie, jak on idzie przez Luna Park i się bawi nożem. To może Was zachęci wejść na motor i w takim motorze jeździć, w takiej kuli po prostu i z innymi motocyklistami tam się po prostu kręcić.

Bardzo to jest fajne. Czyli nie przepadasz. Jakby ktoś nie przemówił do mnie, ale ja tutaj muszę zdradzić jedną rzecz. Ja nie jestem wielką fanką tego jak Ryan Gosling gra. To nie jest mój ulubiony aktor. Nie wiem, czy w tym momencie słuchalność podcastu spadła do zera, ale ja uważam, że on nie jest złym aktorem, nie zabrałabym mu tego, ale po prostu jakby nie jestem wielką fanką tego, jak gra. I nawet Drive mi się nie bardzo podobało, a to już jest chyba... Ja ostatnio sobie odświeżyłem Drive i niestety wtedy mi się wydawało genialnym filmem, ale po latach jest takie chłopie... Ale scena w wincie jest super. Ja najbardziej lubię Rajana Goslinga za dwie rzeczy. Za liceum na morzu. Nie wiem, czy oglądałaś na Fox Kids. I on był naprawdę moim role model, w sensie takim, bo on, nie wiem czy wszyscy wiecie, kiedyś na Fox Kids leciał taki serial, który Fox Kids Polska kupił z Kanady i tam po prostu była taka fabuła, że grupa dzieciaków licealnych jedzie do szkoły, która jest na statku i na tym statku po prostu pływają po różnych tam portach i się uczą rzeczy.

I Ryan Gosling młody tam grał takiego lekko zwariowanego, takiego śmieszka, który się zakochuje w takiej zwykłej dziewczynie, a ona jest zakochana w bad boyu i on musi udowodnić, że jednak będąc tym śmieszkiem i był komik relifem w ogóle, takim totalnym. A.K. : On ma bardzo duży talent komediowy. C.J. : A potem Młody Herkules też to jest jakiś taki serial, który mi się kojarzy bardzo z dzieciństwem i dużo mi radości przyniósł. Ja przyznam szczerze, że nie oglądałam u tego kolesa. Nie załapałam się. Warto nadrobić te 300 odcinków. Ryan Gosling u mnie wyskoczył chyba pierwszy raz na radarze przy pamiętniku. No i to nie było przykre do oglądania. Straszny to jest wyciskacz łez, ale raz można na jakiś czas popłakać. To jest prawda. No dobra, a propos wyciskaczy łez, może przejdźmy powoli już w stronę filmów, co tam zostało nominowane.

I dla mnie na przykład to jest świetna opowieść na męskim ego i uważam, że ciekawie się zgrała z Barbie, ale z drugiej strony jest cała dyskusja, no jakże to tutaj nie uwzględniono Japończyków, co ja się zgadzam, że gdyby to był film o projekcie Manhattan, jako o projekcie Manhattan, to byłoby to przeoczenie, ale pod tym względem uważam, że to jest też dobre kino, bo jest to kino, które wywołuje całą masę dyskusji i były w ostatnich latach takie filmy, o których nikomu się nawet nie chciało rozmawiać. A ja uważam, że jednak jako filmik ludziom się chce rozmawiać, to kino spełnia swoją rolę, dostarcza nam emocji, dostarcza nam tematów do rozmów. No i to też jest taki film, który niektórzy mówią, o, bo to taki film biograficzny, historyczny, o mężczyźnie, typowy film pod Oscara. Ale to nie jest typowy Oscar Bates, jak to się mówi. Takim typowym Oscar Bates byłby Maestro.

C.J. : Czy jesteś osobą, która obejrzała Maestro? Ja obejrzałam estro, ponieważ ja... Ja stwierdziłem, że kurwa bez przesady. Ja chciałabym powiedzieć, że ja jestem niewyobrażalną fankulą Agda Bernsteina, no bo przede wszystkim zawdzięczamy mu West Side Story, która jest jedną z moich, moim zdaniem, moich ukochanych musicali. Ale też ja jestem tą osobą, bo on miał taki świetny program, w którym uczył o zasadach kompozycji i o zasadach muzyki i możecie to znaleźć na YouTubie. To jest absolutnie fenomenalny program i to jak on to tłumaczy, to po prostu widać jak charyzma się lała z tego człowieka i jakby ja się nie dziwię, że tam on miał romanse na prawo i lewo, bo trudno się dziwić. W związku z tym ja podeszłam do tego, na zasadzie jest to jeden z bardziej fascynujących ludzi, jacy w ogóle pojawili się w amerykańskiej kulturze między popularną a klasyczną.

To jest skomplikowane, bo ja nie uważam, że Oppenheimer jest największym osiągnięciem filmowym Christophera Nolana. A co jest? Dla mnie Dunkierka. Dla mnie Dunkierka. Uważam, że to przełamanie pewnego schematu kina wojennego wyszło mu fantastycznie. Stworzenie filmu o sytuacji porażki, który jednocześnie jest angażujący i buduje cały czas to napięcie, a wiemy jak to się skończy. Wiecie, wiemy jak się skończyła ewakuacja Zunkieki. M.F. : Tutaj też wiemy jak to się skończy. C.J. : Tak, jest bardzo trudne. Ja nie przepadam, ja nie lubię Interstellar ani Incepcji. Nie chciałabym powiedzieć, że to nie jest moje kino, ale dla mnie to jest tak strasznie pretensjonalne, że bez trudem to oglądam. Ja Incepcji też nie lubię, ale z Interstellarem mam tak, że obejrzałem ten film już sześć razy, bo to jest taki spoko film, żeby sobie włączyć po prostu, żeby leciał.

I ja bardzo za to Christophera Nolana szanuję, że on mógłby z całym tym swoim pomysłem na kino pójść w stronę kina niezależnego, niszowego i spokojnie by się tam znalazł. Pamiętamy Memento czy Bezsenność, jego świetne pierwsze filmy, ale on poszedł właśnie w te blockbustery i jeśli porównamy to, co robi Christopher Nolan chociażby z tym, jak większość z nas jakby nie idzie na filmy superbohaterskie dla reżyserów, a część z nas w ogóle nie pamięta, jak się ci reżyserzy nazywają. No to ja bym bardzo chciała, żeby on był takim wzorem, tak? Że możesz robić dobre, wysokobudżetowe kino, nie tracąc jakichś tam elementów artystycznej, artystycznego wyrazu. I to jest, moim zdaniem... C.J. : Teraz sobie zdałem sprawę, że chyba oglądałem wszystkie filmy Nolana, wydaje mi się. Bo pierwszy to był ten following, nie?

Tak, jest Following Memento, Bezsenność, poczekaj, no to tam Interstellar, Prestige, Dunkierka, Tenet, Incepcja, Oppenheimer, no i Batman. I Batmana jeszcze. No to może być jej wszystkie. To rzeczywiście. No bo on też nie trzaska tych filmów aż tak dużo. Tak. No a też w zasadzie nie ma żadnego złego filmu. Jak ktoś chce taką ciekawostkę, to polecam sobie obejrzeć Following. Film zrobiony za tam chyba 3000 dolarów w ogóle. Razem z bratem Jonathanem. I już w tym takim filmie, który jest w zasadzie taką trochę lepszą... Nie, w zasadzie jest etiudą taką trochę studencką, byśmy powiedzieli, czarno-biała i ten. Tam widać tego Nolana, który jest w Oppenheimerze.

Totalnie... Kiedyś to było wrzucone na YouTube'a z komentarzem też Nolana, ale potem to usunęli. Trzeba by to gdzieś tam poszukać, ale polecam sobie to obejrzeć. Nawet żeby zobaczyć... Że małymi środkami można zrobić coś fajnego i potem tylko ulepszać te rzeczy, które nas jarają. A to, co mówisz z tym, że on łączy te właśnie dwa żywioły, że swoją artystyczną wizję i zarabianie pieniążków jednak i wysokobudżetowe kino, to jest trochę, teraz czytam właśnie, mówiłem wam przed nagraniem tę książkę Kurta Vonneguta o pisaniu kreatywnym i tam jedną z jego zasad jest, żeby nie przynudzać, żeby łączyć właśnie jedno z drugim, żeby jednak to było I sprzedawalne w jakiś tam sposób, żeby to było angażujące, ale żeby też coś tam się niosło za tym głębszego.

W końcu okazuje się, że tylko jeden z nich z nim zostaje i się zaprzyjaźniają. Uczeń z nauczycielem, a właśnie w tym niby splagiatowanym jest dyrektor szpitala czy ktoś tam i jeden z pacjentów. I jest taka sama różnica wieku między nimi i jest cała droga ich relacji dokładnie taka sama jak w filmie Przesilenie Zimowym. I jest to zastanawiające, bo jeszcze słuchałem podcastu, jak ktoś oglądał przesilenie zimowe, polecam Spoilermastera sobie strzelić o właśnie przesileniu zimowym. Bo Aleksander Payne też otwarcie mówił, że on się odwołuje do jakiegoś filmu włoskiego. Tak, bo jest bardzo podobny film. Ja też miałam takie poczucie, jak oglądałam przesilenie zimowe. Ja oglądałam to już niedawno, bo na Amerykanie.

Oglądam film, który bardzo mocno odczerpie inspiracje z różnych historii i to historii związanych z relacjami nauczyciel-uczeń i to też z historii, ten film rozgrywał się w latach 70-tych, więc też z tym kinem, więc myślę, że bardzo wielu widzów, kinomanów, a też krytyków wyszło i miało takie, ja to skąd znam. I to się zdarza, tak? Jakby to jest oczywiste. Natomiast tutaj mamy do czynienia z dużym prawdopodobieństwem, że po prostu ktoś bardziej znany przeczytał scenariusz kogoś mniej znanego i świadomie lub nie, po prostu przepisał go na swoje, na całe szczęście. Przesilenie zimowe nie dostało Oscara, bo byłaby straszna buba. No też trzeba powiedzieć, że to nie mówimy o jakimś, wiecie, że tam Mateusz Płocha napisał scenariusz i pan Aleksander Payne sobie to przeczytał, że jakiś no-name z Polski, tylko to jest autor czy autorka Paddingtona 2, który jest genialnym kinem, więc... Tak, ja się z tobą absolutnie nie zgadzam, przy czym to też jest kwestia znajomości w amerykańskim biznesie filmowym, bo Paddington jest filmem brytyjskim i to też ma znaczenie jednak.

Potem mieliśmy dwa takie lata oscarowe, które zaowocowały mnóstwem dyskusji. Był hashtag OscarsSoWhite. I wtedy Akademia postanowiła, że dobrze, no to strasznie dużo tych zarzutów się pojawiło, zmienimy skład Akademii. No ale nikogo nie wyrzucimy, bo Akademia to, żeby kogoś wyrzucić, to muszą go skazać na dożywocie mniej więcej. To jest ten poziom. Nie wiem czy wiesz, że z Akademii wyrzucono... Wyłącznie kilka osób skazanych, m.in. Billa Cosbiego czy Harvey Weinsteina, a z jedynką facetą, który robił pirackie kopie screenerów. Bohater. No, ale wracając do Akademii, nie możemy wyrzucić tych starszych ludzi, więc Akademia zrobiła kilka rzeczy, m.in. trzeba się wykazać tym, że się aktywnym twórcą. To znaczy, że coś tam się robi ciągle, a nie, że się zrobiło jeden film w latach 70. Ale kolejna rzecz, to postanowili dobrać więcej osób.

Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.