#62 — ŻURNALISTA || GOŚCINNIE: JAKUB WĄTOR

A, o Boże. I nie pamiętam dokładnego cytatu, ale że... Lubi ją. Że lubi ją, szanuje ją, nie mają kontaktu. Jest fajna, ale jest gruba, jej to mówił. I wie, że powinna schudnąć. Ja to traktuję jako takie szczeniackie, niedojrzałe emocjonalnie wrzutki, które mają pokazać, jaki jestem niezależny, jaki jestem zajebisty i w ogóle taki wiesz, mam własne poglądy, opinie, może one są kontrowersyjne, ale nie boję się ich wyrażać. Zwłaszcza jak obrażasz swoją rodzinę, to może szokować. I on chyba według mnie wtedy, jak to opowiadał, U Justyny Nagłoskiej. Na pewno nazwisko pamiętam dobrze, ale nie jestem pewien czy to u niej było. To tam to powiedział i wiesz, tak chciał zaimponować, bo to jest takie imponowanie szczeniaka niedojrzałego emocjonalnie, wiesz, to tak samo jak tam wypisywał czy wygadywał, że na przykład bracie mój kochany, nienawidzę cię, nie?

Tak. Kiedyś chciałem cię zabić. Tak, no takie rzeczy. Więc to ma tylko zszokować, pokazać jak mu nie było ciężko, jakie on ma rany, o Jezus, on tak strasznie mówi do rodziców, o Boże, przytul się, przytul, chodź, przytula, nie? To jest taki patent emocjonalny. No tak, bo w sumie z czterech osób, tak, brat, siostra, ojciec, matka, no to właśnie po wszystkich się przejechał. No i spoko, nie? W sensie jego wybór, znaczy to są jego emocje, niech tam sobie robi co chce, ale jeszcze a propos tego, że on właśnie tak dogaduje te rzeczy i to tak jest ulotne. Jak słuchałem podcastu z Olą Adamską, to chyba Na dzisiaj, jak nagrywamy, to jest chyba ostatni odcinek. Nie wiem, czy jeszcze wyszedł jakiś później.