Mentionsy Mentionsy
STREFA MROKU - PODCAST KRYMINALNY
STREFA MROKU - PODCAST KRYMINALNY

TERAPIA STRACHEM - WSTRZASAJĄCA HISTORIA MAŁEGO ALBERTA

11.03.2025 ·11 min 20 s · 6 rozdziałów

📌Link do zakupu książki - https://www.empik.com/makabrycja-przedstawia-historie-mrozace-krew-w-zylach-makabrycja,p1565676842,ksiazka-p#kryminalne #książka #makabrycja

0:02 · Historia eksperymentu z Małym Albertem 2

Jednak w czasach, kiedy o etyce w badaniach psychologicznych nikomu się jeszcze nie śniło, przechodziły prymitywnie zaprojektowane eksperymenty na żywych organizmach, w tym na dzieciach. Jedną z najsłynniejszych ofiar okrutnych eksperymentów psychologicznych jest opisany chyba w każdym podręczniku podstaw psychologii Mały Albert, na którym swoje teorie sprawdzał ojciec behawioryzmu John Watson. Watson, wybitny uczony i bardzo szanowany człowiek, w 1913 roku zachwycił środowisko naukowe swoim słynnym manifestem behawiorystycznym. Przekonywał w nim, że przyczyn absolutnie wszystkich zachowań należy upatrywać się w czynnikach pochodzących z zewnątrz.

To bodźce, a nie procesy mentalne rozgrywające się w naszych umysłach, odpowiadają za wszelkie reakcje. Introspekcja czy świadomość były dla niego czymś nieobiektywnym i niemiarodajnym. Nie były to jego zdaniem stosowane podstawy do rozwoju nauk psychologicznych. Nie warto było poświęcać czasu tym zagadnieniom. Bodźce i reakcja, coś widocznego, konkretnego, mierzalnego, oto zjawiska godne uwagi i prowadzenia rzetelnych badań naukowych. W miarę upływu lat Watson utwierdzał się w swoim podejściu. Poznawszy pracę Władimira Bechterewa, który badał odruchy warunkowe, podobnie jak Iwan Pawłow, na pewno pamiętacie, to ten gość od psów i odruchu ślinienia się na dźwięk dzwonka, na poważnie zajął się warunkowaniem klasycznym.

1:44 · Etyka eksperymentu 1

Do badania wybrano jedenastomiesięcznego chłopczyka, Alberta B. Było to niemowlę spokojne, nie wpadające w nagłe stany emocjonalne. Maluch z uwagą oglądał pokazywanemu przez Watsona i jego asystentów obrazki i zabawki. Nie irytował się, był pogodny. Jak każde dziecko bał się jednak nagłych, głośnych dźwięków. Usłyszawszy niespodziewany hałas, wybuchał głośnym płaczem. Właśnie ten wrodzony lęk wykorzystał w swoim badaniu John Watson. Eksperyment był prosty. Pusty pokój, baterac na środku, na nim siedział niespełnaroczny Albert. Asystentka Watsona, Rosalie Rayner, która zresztą była kochanką i później drugą żoną badacza, przyniosła białego rabolatoryjnego szczura i położyła go przed dzieckiem.

5:24 · Dalsze życie Albertego 2

Wedle dostępnych źródeł przyczyny mogły być dwie. W pierwszej wersji mama chłopca, gdy zorientowała się, że jej syn jest skrzywdzony przez badaczy, postanowiła natychmiast przerwać eksperyment. Zabrała dziecko i wyjechała w siną dal, nie dając naukowcom szansy na odwrócenie efektów warunkowania. Druga wersja jest związana ze skandalem obyczajowym. Pamiętacie asystentkę, kochankę doktora Watsona, o której wspominałam wcześniej? O gorącym romansie ojca behawioryzmu z młodą Rosali Reiner dowiedziała się żona psychologa. Jak można się domyślić, nie zareagowała na te wieści najlepiej, więc postanowiła zgotować mężowi piekło oraz totalnie zniszczyć jego reputację.

Kochankowie wymieniali między sobą potajemnie pełne namiętnych wyznań listy. Gdy wpadły one w ręce pani Watson, ta postanowiła wysłać je do gazety, by całe środowisko naukowe miało okazję się dowiedzieć, jak zachowuje się szanowany naukowiec i autorytet w dziedzinie psychologii. Wybuchł potężny skandal, w wyniku którego Watson wyleciał z uczelni jak z procy. Rosalie Rayner była bowiem jego studentką, a nawiązywanie relacji intymnych studentów z wykładowcami było surowo zakazane. W momencie, w którym autor eksperymentu został usunięty z uniwersytetu, badanie zostało przerwane w trybie natychmiastowym, a losu biednego Alberta nikt miał nie wziąć pod uwagę.

7:11 · Wpływ eksperymentu 2

Jak potoczyło się dalsze życie chłopca? Na to pytanie nie ma niestety jasnej odpowiedzi, ponieważ w zapiskach z badania chłopiec górował jako Albert B. i nie udało się poznać jego tożsamości. Z ustaleń drobiazgowego śledztwa w tej sprawie, przeprowadzonego w 2009 roku przez psychologów Hala Peebecka, Charmana Levinsona i Garrego Ironsa, wynika, że mógł być nim niejaki Douglas Merritt, syn kobiety zatrudnionej jako matka w uniwersyteckim szpitalu. Chłopczyk, jak dowodzili badacze, mógł cierpieć na wodogłowie i mieć problemy neurologiczne, co podważałoby sens całego eksperymentu. Dlaczego Watson i Rayner mieliby zatem wybrać do tak ważnego badania dziecko, które nie rozwijało się prawidłowo?

Powodów było kilka. Przede wszystkim wyjątkowy spokój, którym cechował się chłopiec, a który mógł być związany nie tylko z osobowością, lecz także z problemami rozwojowymi, ale też jego dostępność, jako że mieszkał z mamą na terenie szpitala. Czy to jednak możliwe, że takiej klasy badacz jak Watson świadomie wybrał do swojego eksperymentu chore dziecko, które zresztą zmarło w wieku 6 lat z powodu komplikacji zdrowotnych związanych z wodogłowiem? Trudno w to uwierzyć. Być może jednak małym Albertem było zupełnie inne dziecko. Albert Barger, który według innych badaczy o wiele bardziej pasuje do opisu niż Douglas Marit, nie wspominając już o zgodności imienia i nazwiska z inicjałem.

Pokazano wszystkie 7 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.