TERAPIA STRACHEM - WSTRZASAJĄCA HISTORIA MAŁEGO ALBERTA
📌Link do zakupu książki - https://www.empik.com/makabrycja-przedstawia-historie-mrozace-krew-w-zylach-makabrycja,p1565676842,ksiazka-p#kryminalne #książka #makabrycja
Jednak w czasach, kiedy o etyce w badaniach psychologicznych nikomu się jeszcze nie śniło, przechodziły prymitywnie zaprojektowane eksperymenty na żywych organizmach, w tym na dzieciach. Jedną z najsłynniejszych ofiar okrutnych eksperymentów psychologicznych jest opisany chyba w każdym podręczniku podstaw psychologii Mały Albert, na którym swoje teorie sprawdzał ojciec behawioryzmu John Watson. Watson, wybitny uczony i bardzo szanowany człowiek, w 1913 roku zachwycił środowisko naukowe swoim słynnym manifestem behawiorystycznym. Przekonywał w nim, że przyczyn absolutnie wszystkich zachowań należy upatrywać się w czynnikach pochodzących z zewnątrz.
Postanowił sprawdzić, czy w przypadku istot ludzkich zasada działa podobnie jak u psów. Uważał ponadto, że ludzie są zdolni do przeżywania jedynie trzech typów emocji – strachu, miłości i wściekłości. Przejawy wszystkich innych to jedynie reakcje kształtowane przez otoczenie. Postanowił tego dowieźć w drodze eksperymentu. By badanie miało szansę powodzenia, musiał przeprowadzić je na człowieku, który dopiero kształtuje swoje reakcje w odpowiedzi na bodźce. Na człowieku we wczesnym etapie rozwoju, czyli niemowlęciu. Tak powstał słynny eksperyment z udziałem małego Alberta, którego obserwacja miała udzielić odpowiedzi na pytanie, czy da się zbudować u dziecka skojarzenie budzącego strach dźwięku ze zwierzęciem, a następnie przenieść ten lęk na inne obiekty.
Do badania wybrano jedenastomiesięcznego chłopczyka, Alberta B. Było to niemowlę spokojne, nie wpadające w nagłe stany emocjonalne. Maluch z uwagą oglądał pokazywanemu przez Watsona i jego asystentów obrazki i zabawki. Nie irytował się, był pogodny. Jak każde dziecko bał się jednak nagłych, głośnych dźwięków. Usłyszawszy niespodziewany hałas, wybuchał głośnym płaczem. Właśnie ten wrodzony lęk wykorzystał w swoim badaniu John Watson. Eksperyment był prosty. Pusty pokój, baterac na środku, na nim siedział niespełnaroczny Albert. Asystentka Watsona, Rosalie Rayner, która zresztą była kochanką i później drugą żoną badacza, przyniosła białego rabolatoryjnego szczura i położyła go przed dzieckiem.
Chłopczyk nie wykazywał lęku. Był zaciekawiony i chciał pobawić się ze zwierzęciem. Jednak kiedy tylko dotknął jego futerka, za jego plecami rozbrzmiewał przerażająco głośny dźwięk uderzania młotkiem w metalowy pręt. Wyobrażacie to sobie? Ktoś przynosi wam do zabawy super ekstra zwierzaka. Chcecie od razu pogłaskać puchate stworzenie, a tu nagle jak za karę rozlega się ogłuszający hałas. Nic dziwnego, że mały Albert zareagował momentalnie historycznym płaczem. Wystarczyło powtórzyć procedurę kilka razy, by w dziecku wytworzył się paniczny strach przed czymś, co wcześniej wydawało mu się ciekawe i niegroźne. Mały Albert zaczął zanosić się płaczem i uciekać na sam widok szczurka, chociaż przecież to nie on był przerażający, tylko odgłos uderzania w stalowy pręt.
W krótkim czasie dziecko przeniosło lęk na inne, nie tylko białe zwierzęta. Niemowlę podobnie reagowało na widok małpki, psa i królika. Przed rozpoczęciem eksperymentu zwierzaki mu się podobały i nie budziły strachu, podobnie jak biały szczurek. Wkrótce lęk przeniósł się na wszystkie futrzane przedmioty. Chłopczyk zaczął się bać nawet brody Świętego Mikołaja. W trakcie trwającego wiele tygodni eksperymentu mały Albert wciąż był stawiany w obliczu przerażających dla niego sytuacji i odczuwał silny strach. Po czasie największe wątpliwości w związku z eksperymentem budzi fakt, że dziecka nie odczulono przed końcem badań. Nie oduczono go strachu przed zwierzętami i futrzanymi przedmiotami.
Kochankowie wymieniali między sobą potajemnie pełne namiętnych wyznań listy. Gdy wpadły one w ręce pani Watson, ta postanowiła wysłać je do gazety, by całe środowisko naukowe miało okazję się dowiedzieć, jak zachowuje się szanowany naukowiec i autorytet w dziedzinie psychologii. Wybuchł potężny skandal, w wyniku którego Watson wyleciał z uczelni jak z procy. Rosalie Rayner była bowiem jego studentką, a nawiązywanie relacji intymnych studentów z wykładowcami było surowo zakazane. W momencie, w którym autor eksperymentu został usunięty z uniwersytetu, badanie zostało przerwane w trybie natychmiastowym, a losu biednego Alberta nikt miał nie wziąć pod uwagę.
Jak potoczyło się dalsze życie chłopca? Na to pytanie nie ma niestety jasnej odpowiedzi, ponieważ w zapiskach z badania chłopiec górował jako Albert B. i nie udało się poznać jego tożsamości. Z ustaleń drobiazgowego śledztwa w tej sprawie, przeprowadzonego w 2009 roku przez psychologów Hala Peebecka, Charmana Levinsona i Garrego Ironsa, wynika, że mógł być nim niejaki Douglas Merritt, syn kobiety zatrudnionej jako matka w uniwersyteckim szpitalu. Chłopczyk, jak dowodzili badacze, mógł cierpieć na wodogłowie i mieć problemy neurologiczne, co podważałoby sens całego eksperymentu. Dlaczego Watson i Rayner mieliby zatem wybrać do tak ważnego badania dziecko, które nie rozwijało się prawidłowo?
Powodów było kilka. Przede wszystkim wyjątkowy spokój, którym cechował się chłopiec, a który mógł być związany nie tylko z osobowością, lecz także z problemami rozwojowymi, ale też jego dostępność, jako że mieszkał z mamą na terenie szpitala. Czy to jednak możliwe, że takiej klasy badacz jak Watson świadomie wybrał do swojego eksperymentu chore dziecko, które zresztą zmarło w wieku 6 lat z powodu komplikacji zdrowotnych związanych z wodogłowiem? Trudno w to uwierzyć. Być może jednak małym Albertem było zupełnie inne dziecko. Albert Barger, który według innych badaczy o wiele bardziej pasuje do opisu niż Douglas Marit, nie wspominając już o zgodności imienia i nazwiska z inicjałem.
Jeśli to jednak on był dzieckiem z jednego z najsłynniejszych eksperymentów psychologicznych, to badanie na szczęście nie wywołało u niego efektów rzutujących na całe życie. Nie bał się zwierząt i nie cierpiał na żadne fobie, chociaż podobno nie lubił i nie tolerował w swoim otoczeniu psów. Niezależnie od tego, jak nieetyczny wydaje się dziś eksperyment z małym Albertem, stał się on kamieniem milowym psychologii i badań nad rozwojem dzieci. Mimo wątpliwości co do tożsamości dziecka i rzetelności badania, jedno jest pewne. Dziś już tego rodzaju eksperyment zdecydowanie by nie przeszedł. Moi drodzy, odsłuchaliście właśnie fragment książki mojej koleżanki po fachu Alicji, znanej z kanału Makabrycja, myślę, że kojarzycie.
Pokazano wszystkie 9 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Opisane są okrutne eksperymenty psychologiczne przeprowadzone na dziecku Albertzie, aby sprawdzić, czy można warunkować lęk przed określonymi obiektami.
Rozważana jest etyczność eksperymentu i jego skutki na dziecko, które mogło cierpieć z powodu nieprzeprowadzenia odczulenia.
Opisane są konsekwencje skandalu romantycznego między Johnem Watsonem a jego asystentką, co prowadzi do przerwania eksperymentu.
Badacze próbowali ustalić tożsamość dziecka, ale nie udało im się to z całą pewnością.
Podkreślone są znaczenie eksperymentu dla psychologii i badań nad rozwojem dzieci, choć istnieją wątpliwości co do jego rzetelności.
Podano informacje o nowej książce Alicji z kanału Makabrycja, opisane są jej cechy i dostępność.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
📌Link do zakupu książki - https://www.empik.com/makabrycja-przedstawia-historie-mrozace-krew-w-zylach-makabrycja,p1565676842,ksiazka-p#kryminalne #książka #makabrycja