Zrobić to. Na placu społecznym mijam nieruchomy diabelski młyn, najbardziej widoczny punkt Wesołego Miasteczka. Ten widok przypomina mi dzieciństwo i pierwszy raz, kiedy jechałem kolejką górską. Wagonik pędził po torze, nurkował i zataczał pętlę. Wszyscy dookoła wrzeszczali ze strachu, a ja byłem znudzony. Bardzo znudzony. Wisząc głową w dół, wyobrażałem sobie, że zabezpieczenia nagle się podnoszą, a ja rozkładam ramiona i lecę w powietrzu jak ptak. Nie chciałem ginąć. Po prostu zawsze wierzyłem w swoją nieśmiertelność. To się nie zmieniło. W radiu leci The Clash. Zaciskam dłonie na kierownicy i wjeżdżam na most grunwaldzki w rytmie The Guns of Brixton. Jest szósta rana. Słońce dopiero wschodzi. Oświetla wszystko bladym blaskiem. O tej porze Wrocław jest uśpiony.
Chodniki są puste, na ulicach niewiele samochodów. Miasto nie odgrywa żadnej roli. Miasto jest tylko scenerią, męczącym tłem. Z jakiegoś powodu ludzie myślą, że to właśnie w wielkich miastach dzieją się ważne rzeczy, ale nie mają racji. Wszystko, co naprawdę istotne, rozgrywa się poza ich granicami, z dala od zabudowań, bez świadków. Miasta są przewidywalne, kontrolowane, bezpieczne. Ale zdarzają się chwile, pojedyncze, wyjątkowe chwile, kiedy robi się w nich całkiem ciekawie. To właśnie jedna z nich. But you have to answer to. Ho, ho, the guns of Brixton. Nie jestem sam. Z tyłu Piotrek i Damian nucą słowa refrenu. Na fotelu obok mnie przysypia Bartek z kapturem naciągniętym na oczy.
Pokazano wszystkie 2 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.