Miejskie Szalety

Od tysięcy lat wszystkim cywilizacjom, kulturom i religiom, wielkim wojnom i rewolucjom zawsze towarzyszy Kupa. Jak mówił Leon Niemczyk w filmie Chłopaki nie płaczą z 2000 roku. Jak wyglądały szalety miejskie i za ile można było z nich skorzystać? Nad tym pochylono się w tygodniu trybunalskim w maju 2001 roku. Tych, jak wynika z artykułu, zawsze było za mało. Piotrkowianie 24 lata temu korzystali z toalet w McDonaldzie, gdzie można było komfortowo i za darmo załatwić swoje potrzeby lub za opłatą 50 groszy skorzystać z ubikacji w sądzie. Wtedy w mieście funkcjonowały trzy szalety ogólnodostępne i ponadzorem biura inżyniera miasta.

Szalety były otwarte od 7 do 18, a o ich czystość dbały panie na emeryturze, które kiedyś nazywano babciami klozetowymi. Choć dziś to określenie raczej pejoratywne, użyjemy więc określenia administratorki. Płaca nie była zbyt dobra. Do ręki administratorki dostawały 300 zł miesięcznie. A jak wyglądały ceny? Mężczyźni w 2001 roku mieli troszeczkę tani. Za skorzystanie z pisuaru trzeba było zapłacić 40 groszy. Koszt wejścia do kabiny w przypadku obu płci to 60 groszy. Według artykułu z Tygodnia Trybunalskiego stan toalet pozostawiał wiele do życzenia. Choć panie administratorki dbały o porządek, ba, nawet ręczniki prały we własnym zakresie, to szalety miejskie nie były remontowane od lat 70., a ich stan nie zadowalał ani klientów, ani kontrolującego jesanepidu, ani Urzędu Miasta.

Kafelki i terakota odpadają, dachy przeciekają, sypie się tynk, stwierdził pracownik Biura Inżyniera Miasta. Szelety miejskie były też miejscem spraw, no można powiedzieć kryminalnych. Pani L. zarządzająca jedną z toalet stwierdziła, kradną kostki z muszli, kwiaty z parapetów i przede wszystkim papier toaletowy. Ten był później wydzielany pod klienta. Zdarzały się też sprawy obyczajowe. W 2001 roku pewien osobnik znany dobrze policji napadał homoseksualistów odwiedzających szelety miejskie. Dziś stan miejskich szeltów w Piotrkowie jest zgoła inny, ale kiedyś właśnie tak było.