Kobieta i mężczyzna. Równość i odmienność chciane przez Boga. | ZDROWA NAUKKKA #18

Dzień dobry, dzień dobry. ZDROWA NAUKKA. Słuchajcie dzisiaj o człowieku. Co to znaczy, że jesteśmy stworzeni na obraz Boży? Dlaczego jest mężczyzna i kobieta? Co to znaczy, że jeden ciałem i duszą? Jak to było z tym człowiekiem w raju? O tym wszystkim dzisiaj Katechizm nam mówi, także czytamy 28 punktów. Jedziemy! Paragraf szósty. Człowiek. Stworzył Bóg człowieka na swój obraz. Na obraz Boży go stworzył. Stworzył mężczyznę i niewiastę. Człowiek zajmuje jedyne miejsce w stworzeniu. Został on stworzony na obraz Boży w swojej własnej naturze, jednoczy świat duchowy i świat materialny. Jest stworzony jako mężczyzna i kobieta. Bóg obdarzył go swoją przyjaźnią. Na obraz Boży.

Pośród wszystkich stworzeń widzialnych jedynie człowiek jest zdolny do poznania i pokochania swojego stworzyciela. Jest on na ziemi jedynym stworzeniem, którego Bóg chciał ze względu na nie samo. Tylko człowiek jest wezwany do uczestniczenia w życiu Bożym przez poznanie i miłość. Został stworzony w tym celu i to stanowi podstawową rację jego godności. Czemu to, proszę, obdarzyłeś człowieka tak wielką godnością? Niewątpliwie stało się tak jedynie dla Twojej niepojętej miłości, dzięki której dostrzegłeś Twe stworzenie w sobie samym i w nim się rozmiłowałeś. Bo z miłości stworzyłeś go i dałeś mu istnienie, by radował się Twoim najwyższym i wiecznym dobrem. Tutaj św. Katarzyna z Essieny jest cytowana. Człowiek, ponieważ został stworzony na obraz Boży, posiada godność osoby.

I dopiero wtedy możesz tworzyć wspólnotę z innymi osobami. A przez łaskę, czyli z powodu niezasłużonej przychylności Boga, jesteś powołany do przymierza z Nim. I nieważne jak o sobie dzisiaj myślisz, w jakim jesteś miejscu życia, to jesteś powołany do przymierza ze swoim Stwórcą. Przymierze to jest bardzo głęboki temat, który myślę w katechizmie też będzie poruszany, ale to jest coś naprawdę słuchajcie poważnego i my możemy odpowiedzieć Bogu, jak słyszymy to powołanie do przymierza, możemy odpowiedzieć wiarą i miłością i nikt inny Nie może za nas tego osobiście dać, tylko my możemy odpowiedzieć wiarą i miłością. Więc to, że nasi rodzice wierzyli, to nie znaczy jeszcze, że my będziemy wierzyli, bo to jest osobista odpowiedź człowieka.

Tak jak może pamiętacie, wiara jest osobowym przylgnięciem do Boga. To dawno temu już w katechizmie było jakieś 200 punktów wstecz, albo i nawet 300. Bóg wszystko stworzył dla człowieka, ale został on stworzony, aby służyć Bogu i kochać Go oraz by ofiarować Mu całe stworzenie. Któż zatem ma być stwarzany? Komu tak wielką przypisuje się godność? Jest to człowiek. Wielka i wspaniała postać żyjąca, cenniejsza w oczach Bożych niż całe stworzenie. Dla człowieka istnieje niebo i ziemia, morze i całe stworzenie. Do Jego zbawienia Bóg przywiązuje taką wagę, że nie oszczędził nawet swojego jedynego Syna. Bóg nie przestał bowiem czynić wszystkiego, by doprowadzić człowieka do siebie i posadzić go po swojej prawicy. Tajemnica człowieka wyjaśnia się prawdziwie jedynie w tajemnicy słowa wcielonego.

Święty Paweł poucza nas, że dwóch ludzi dało początek rodzajowi ludzkiemu – Adam i Chrystus. Stał się, mówi pierwszy człowiek Adam, duszą żyjącą, a ostatni Adam duchem ożywiającym. Pierwszy został stworzony przez ostatniego. Od niego też otrzymał duszę dającą życie. Drugi Adam umieścił swój obraz w pierwszym, gdy go stwarzał. Dlatego przyjął jego ciało i imię, aby nie zginęło to, co uczynił na swe podobieństwo. Jest zatem pierwszy Adam i ostatni Adam. Tamten pierwszy ma początek, ten ostatni nie ma końca. A jest w rzeczywistości pierwszy, jak to sam stwierdza. Ja jestem pierwszy i ostatni. To św. Piotr Chryzolog tutaj był czytany. Dzięki wspólnemu początkowi rodzaj ludzki stanowi jedność. Bóg bowiem z jednego człowieka wywiódł cały rodzaj ludzki.

I tutaj dzieje 17.26. Wspaniała wizja, która pozwala nam rozważać i kontemplować rodzaj ludzki w jedności jego początku w Bogu. W jedności jego natury, u wszystkich złożonej tak samo z materialnego ciała i nieśmiertelnej i duchowej duszy. W jedności jego bezpośredniego celu i jego misji, w świecie spełnianej podczas ziemskiego życia. W jedności miejsca jego zamieszkania, ziemi oraz dóbr, z których wszyscy ludzie na podstawie prawa naturalnego mogą korzystać, by podtrzymywać i rozwijać swoje życie. W jedności celu nadprzyrodzonego, którym jest sam Bóg, Do którego wszyscy mają dążyć. W jedności środków potrzebnych do osiągnięcia tego celu. W jedności odkupienia, które Chrystus wszystkim obficie darował. Prawo ludzkiej solidarności i miłości, nie wykluczając bogatej różnorodności osób, kultur i narodów, zapewnia nasz, że wszyscy ludzie są rzeczywiście braćmi.

Jeden ciałem i duszą. Osoba ludzka stworzona na obraz Boży jest równocześnie istotą cielesną i duchową. Opis biblijny wyraża tę rzeczywistość językiem symbolicznym, gdy stwierdza, że Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w niego nozdrza tchnienie życia, skutek czego stał się człowiek istotą żywą. Cały człowiek więc jest chciany przez Boga. Pojęcie dusza często oznacza, oj kurcze widzicie, cały człowiek jest więc chciany przez Boga. To myślę, że o tym trzeba pamiętać, nie? W tym świecie, gdzie czasami też niestety różne takie herezje się zakradają do naszego myślenia, że na przykład ciało jest złe. Pojęcie dusza często oznacza w Piśmie Świętym życie ludzkie lub całą osobę ludzką.

Oznacza także wszystko to, co w człowieku jest najbardziej wewnętrzne i najwartościowsze. To, co sprawia, że człowiek jest w sposób szczególny obrazem Boga. Dusza oznacza zasadę duchową w człowieku. Ciało człowieka uczestniczy w godności obrazu Bożego. Jest ono ciałem ludzkim właśnie dlatego, że jest ożywiane przez duszę duchową i cała osoba ludzka jest przeznaczona, by stać się w ciele Chrystusa Świątynią Ducha. Stanowiąc jedność cielesną i duchową, człowiek przez samą swoją cielesność łączy w sobie elementy świata materialnego. Także przez niego osiągają one swoją głębię i wznoszą głos w dobrowolnej pochwale Stwórcy. Człowiekowi nie wolno więc gardzić życiem cielesnym, lecz przeciwnie. Właśnie swoje ciało, jako stworzone przez Boga i przeznaczone do wskrzeszenia w dniu ostatnim, powinien uważać za dobre i godne szacunku .

Jedność ciała i duszy jest tak głęboka, że trzeba uważać duszę za formę ciała. Oznacza to, że dzięki duszy duchowej ciało utworzone z materii jest ciałem żywym i ludzkim. Duch i materia w człowieku nie są dwiema połączonymi naturami, ale ich zjednoczenie tworzy jedną naturę. Kościół naucza, że każda dusza duchowa jest bezpośrednio stworzona przez Boga. Nie jest ona dziełem rodziców i jest nieśmiertelna. Nie ginie, więc po jej oddzieleniu się od ciała w chwili śmierci i połączy się na nowo z ciałem w chwili ostatecznego zmartwychwstania. Niekiedy odróżnia się duszę od ducha. W ten sposób św. Paweł modli się, aby nienaruszony duch, dusza i ciało, bez zarzutu, zachowały się na przyjście Pana. Kościół naucza, że rozróżnienie to nie wprowadza jakiegoś dualizmu w duszy.

Duch oznacza, że człowiek począwszy od chwili swego stworzenia jest skierowany ku swojemu celowi nadprzyrodzonemu, a jego dusza jest uzdolniona do tego, by była w darmowy sposób podniesiona do komunii z Bogiem. Tradycja duchowa Kościoła mówi także o sercu, w biblijnym sensie głębi jestestwa, gdzie osoba opowiada się za Bogiem lub przeciw Niemu. To w ostatnim czasie mieliśmy taką rozmowę o świętym napięciu i tam dużo o sercu było. Też ten podział duch, dusza, ciało, to też był semicki podział. I pod terminem dusza oni bardziej rozumieli ośrodek emocjonalny. My troszeczkę to, właśnie Kościół troszeczkę to posegregował inaczej.

Bardziej myślę dusza, psychika, ciało. Bardziej klarownie jak dla mnie. Mężczyzną i niewiastą stworzył ich równość i odmienność chciane przez Boga. Słuchajcie, o! Jeszcze raz to przeczytam, bo to wielu ludzi ma z tym problem. Równość i odmienność chciane przez Boga. Nie macie takiego wrażenia, że często jak słyszymy piewców równości, to tak naprawdę nie jest o równości, tylko o tym, żeby wszyscy byli tacy sami, a nie będziemy tacy sami. Równość i odmienność chciane przez Boga. Mężczyzna i kobieta są stworzeni, to znaczy chciani przez Boga. O kurczę, to jest mocne, zobaczcie. Jeśli jesteś stworzony, to znaczy, że jesteś chciany.

Kropka. Mężczyzna i kobieta są stworzeni, to znaczy chciani przez Boga. Jeżeli żyjesz, to znaczy, że jesteś chciany przez Boga. Koniec. Tyle. Mężczyzna i kobieta są stworzeni, to znaczy chciani, przez Boga. Z jednej strony w doskonałej równości jako osoby ludzkie, a z drugiej strony w ich odrębnym byciu mężczyzną i kobietą. Bycie mężczyzną, bycie kobietą jest rzeczywistością dobrą i chcianą przez Boga. Mężczyzna i kobieta mają nieutracalną godność, która pochodzi wprost od Boga, ich Stwórcy. Mężczyzna i kobieta mający taką samą godność zostali stworzeni na obraz Boga. W swoim byciu mężczyzną i byciu kobietą odzwierciedlają oni mądrość i dobroć Stwórcy. Bóg w żadnym wypadku nie jest obrazem człowieka, nie jest ani mężczyzną, ani kobietą.

Bóg jest czystym duchem, w którym nie ma miejsca na różnicę płci. Lecz doskonałość mężczyzny i kobiety odzwierciedla coś z nieskończonej doskonałości Boga, doskonałości Matki oraz doskonałości Ojca i Małżonka. I tutaj, słuchajcie, na tych stronach jest full odniesień i do Pisma Świętego, i do nauczania Kościoła. Jedno dla drugiego, jedność we dwoje. Mężczyzna i kobieta stworzeni razem są chciani przez Boga jako jedno dla drugiego. Słowo Boże pomaga nam zrozumieć tę prawdę w różnych fragmentach tekstu świętego. Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam. Uczenie mu zatem odpowiednią dla niego pomoc. Żadne ze zwierząt nie może być tym partnerem mężczyzny. Kobieta, którą Bóg kształtuje z żebra wyjętego z ciała mężczyzny i którą przyprowadza do mężczyzny, wywołuje u niego okrzyk podziwu, miłości i jedności.

Ta dopiero jest kością z moich kości i ciałem z mojego ciała. Mężczyzna odkrywa kobietę jako inne ja tego samego człowieczeństwa. I tym symbolem równości jest żebro, nie? Bo gdyby Bóg stworzył, nie wiem, z kości stopy, no to wiadomo jakie skojarzenia. Gdyby z głowy, no to jeszcze inne skojarzenia. A skoro z żebra, to znaczy, że to jest ta, która ma iść obok mnie na równi. Mężczyzna i kobieta są stworzeni jedno dla drugiego. Bóg nie stworzył ich jako połowicznych czy niekompletnych. Bóg stworzył ich do wspólnoty osób, w której jedno może być pomocą dla drugiego, ponieważ są równocześnie równi jako osoby i uzupełniają się wzajemnie jako mężczyzna i kobieta. Bóg łączy ich w małżeństwie w taki sposób, że stając się jednym ciałem, mogą przekazywać życie ludzkie.

Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię. Przekazując swojemu potomstwu życie ludzkie, mężczyzna i kobieta jako małżonkowie i rodzice współdziałają w wyjątkowy sposób z dziełem twórcy. W zamyśle Bożym mężczyzna i kobieta są powołani do czynienia sobie ziemi poddaną jako zarządcy Boży. To władanie nie może być samowolnym i niszczącym panowaniem. Mężczyzna i kobieta stworzeni na obraz Stwórcy, który miłuje wszystkie stworzenia, są powołani, by uczestniczyć w opatrzności Bożej w stosunku do innych stworzeń. Z tego wynika ich odpowiedzialność za świat powierzony im przez Boga. Pierwszy człowiek nie tylko został stworzony jako dobry, lecz także ukonstytuowany w przyjaźni ze swoim Stwórcą oraz w harmonii z sobą samym i otaczającym go stworzeniem. Stan ten przewyższy jedynie chwała nowego stworzenia w Chrystusie.

Kościół interpretując w autentyczny sposób symbolizm języka biblijnego w świetle Nowego Testamentu i tradycji naucza, że nasi pierwsi rodzice Adam i Ewa zostali ukonstytuowani w stanie świętości i sprawiedliwości pierwotnej. Tą łaską świętości pierwotnej było uczestnictwo w życiu Bożym. Promieniowanie tej łaski umacniało wszystkie wymiary życia człowieka, dopóki człowiek pozostawał w zażyłości z Bogiem, nie musiał ani umierać, ani cierpieć. Wewnętrzna harmonia osoby ludzkiej, harmonia między mężczyzną i kobietą, a wreszcie harmonia między pierwszą parą i całym stworzeniem tworzyły stan nazywany pierwotną sprawiedliwością. Władanie światem, które od początku Bóg powierzył człowiekowi, urzeczywistniało się przede wszystkim samym człowieku jako panowanie nad sobą.

Człowiek był nieskazitelny i uporządkowany w swoim bycie, ponieważ był wolny od potrójnej porządliwości, która poddaje go przyjemnościom zmysłowym, pożądaniu dóbr ziemskich i afirmacji siebie, wbrew nakazom rozumu. Znakiem zażyłości człowieka z Bogiem jest to, że Bóg umieszcza go w ogrodzie. Człowiek żyje w nim, aby uprawiał go i doglądał. Praca nie jest ciężarem, ale współpraca mężczyzny i kobiety z Bogiem w doskonaleniu stworzenia widzialnego. Piękne, co? Praca nie jest ciężarem. Harmonia pierwotnej sprawiedliwości przewidziana dla człowieka w zamyśle Bożym zostanie utracona przez grzech naszych pierwszych rodziców. Boże, Ty stworzyłeś człowieka na swoje podobieństwo i powierzyłeś mu cały świat, aby, służąc Tobie samemu jako Stwórcy, rządził wszelkim stworzeniem. Człowiek jest przeznaczony do odtwarzania obrazu Syna Bożego, który stał się człowiekiem, obrazem Boga niewidzialnego, aby Chrystus był pierworodnym między wielu braćmi i siostrami.

To jest ciekawe, nie? Człowiek jest przeznaczony do odtwarzania obrazu Syna Bożego. Czyli, że mamy naśladować Chrystusa, mamy się Stawać jako On, żeby odtworzyć Jego obraz, aby Chrystus był pierworodnym między wielu braćmi i siostrami. Człowiek jest jeden ciałem i duszą. Nauka wiary przyjmuje, że dusza duchowa i nieśmiertelna jest stworzona bezpośrednio przez Boga. Bóg nie stworzył człowieka samotnym, gdyż od początku stworzył mężczyznę i niewiastę, a ich związek stanowi pierwszą formę wspólnoty osób. Objawienie pozwala nam poznać stan pierwotnej świętości i sprawiedliwości mężczyzny i kobiety przed grzechem. Z ich przyjaźni z Bogiem wypływało szczęście ich życia w raju. No a potem był upadek.

To jest właśnie ZDROWA NAUKKA. I jedziemy dalej za tydzień. Widzimy się. Z Bogiem.