Kobieta i mężczyzna. Równość i odmienność chciane przez Boga. | ZDROWA NAUKKKA #18

Tak jak może pamiętacie, wiara jest osobowym przylgnięciem do Boga. To dawno temu już w katechizmie było jakieś 200 punktów wstecz, albo i nawet 300. Bóg wszystko stworzył dla człowieka, ale został on stworzony, aby służyć Bogu i kochać Go oraz by ofiarować Mu całe stworzenie. Któż zatem ma być stwarzany? Komu tak wielką przypisuje się godność? Jest to człowiek. Wielka i wspaniała postać żyjąca, cenniejsza w oczach Bożych niż całe stworzenie. Dla człowieka istnieje niebo i ziemia, morze i całe stworzenie. Do Jego zbawienia Bóg przywiązuje taką wagę, że nie oszczędził nawet swojego jedynego Syna. Bóg nie przestał bowiem czynić wszystkiego, by doprowadzić człowieka do siebie i posadzić go po swojej prawicy. Tajemnica człowieka wyjaśnia się prawdziwie jedynie w tajemnicy słowa wcielonego.

Oznacza także wszystko to, co w człowieku jest najbardziej wewnętrzne i najwartościowsze. To, co sprawia, że człowiek jest w sposób szczególny obrazem Boga. Dusza oznacza zasadę duchową w człowieku. Ciało człowieka uczestniczy w godności obrazu Bożego. Jest ono ciałem ludzkim właśnie dlatego, że jest ożywiane przez duszę duchową i cała osoba ludzka jest przeznaczona, by stać się w ciele Chrystusa Świątynią Ducha. Stanowiąc jedność cielesną i duchową, człowiek przez samą swoją cielesność łączy w sobie elementy świata materialnego. Także przez niego osiągają one swoją głębię i wznoszą głos w dobrowolnej pochwale Stwórcy. Człowiekowi nie wolno więc gardzić życiem cielesnym, lecz przeciwnie. Właśnie swoje ciało, jako stworzone przez Boga i przeznaczone do wskrzeszenia w dniu ostatnim, powinien uważać za dobre i godne szacunku .

Człowiek był nieskazitelny i uporządkowany w swoim bycie, ponieważ był wolny od potrójnej porządliwości, która poddaje go przyjemnościom zmysłowym, pożądaniu dóbr ziemskich i afirmacji siebie, wbrew nakazom rozumu. Znakiem zażyłości człowieka z Bogiem jest to, że Bóg umieszcza go w ogrodzie. Człowiek żyje w nim, aby uprawiał go i doglądał. Praca nie jest ciężarem, ale współpraca mężczyzny i kobiety z Bogiem w doskonaleniu stworzenia widzialnego. Piękne, co? Praca nie jest ciężarem. Harmonia pierwotnej sprawiedliwości przewidziana dla człowieka w zamyśle Bożym zostanie utracona przez grzech naszych pierwszych rodziców. Boże, Ty stworzyłeś człowieka na swoje podobieństwo i powierzyłeś mu cały świat, aby, służąc Tobie samemu jako Stwórcy, rządził wszelkim stworzeniem. Człowiek jest przeznaczony do odtwarzania obrazu Syna Bożego, który stał się człowiekiem, obrazem Boga niewidzialnego, aby Chrystus był pierworodnym między wielu braćmi i siostrami.

To jest ciekawe, nie? Człowiek jest przeznaczony do odtwarzania obrazu Syna Bożego. Czyli, że mamy naśladować Chrystusa, mamy się Stawać jako On, żeby odtworzyć Jego obraz, aby Chrystus był pierworodnym między wielu braćmi i siostrami. Człowiek jest jeden ciałem i duszą. Nauka wiary przyjmuje, że dusza duchowa i nieśmiertelna jest stworzona bezpośrednio przez Boga. Bóg nie stworzył człowieka samotnym, gdyż od początku stworzył mężczyznę i niewiastę, a ich związek stanowi pierwszą formę wspólnoty osób. Objawienie pozwala nam poznać stan pierwotnej świętości i sprawiedliwości mężczyzny i kobiety przed grzechem. Z ich przyjaźni z Bogiem wypływało szczęście ich życia w raju. No a potem był upadek.