Największy pożar w historii miasta. ＂Dym i płomienie zasłoniły całe niebo＂
W połowie XIX wieku Kraków przeżył coś, czego nikt się nie spodziewał.Wystarczyło kilka dni, by ogień pochłonął 10% zabudowy miasta. Rozszalały żywioł, podsycany potężnym wiatrem, wziął swój początek w młynie — od tamtej chwili płomienie rozprzestrzeniały się z prędkością, której mieszkańcy nie potrafili nawet pojąć.Domy, kościoły, bezcenne zbiory i archiwa — wszystko stawało się ofiarą płomieni. Na ulicach panował chaos, płacz i rozpacz. Ludzie chwytali, co mogli unieść: pierzyny, srebra, klatki z ptakami i kotami. Świadkowie tego koszmaru zostawili opisy tak przejmujące, że nawet dziś potrafią wywołać ciarki.A najdziwniejsze w tej historii? To, że wszystko mogły zapoczątkować… wybuchające orzechy.Dziś patrzymy na obraz, który przez lata uważano za scenę rzezi Pragi. Dopiero niedawno odkryto, że przedstawia skutki wielkiego pożaru Krakowa z 1850 roku — twarze pogorzelców, których życie w ciągu kilku dni zmieniło się w popiół.To nie jest zwykła opowieść o dawnym pożarze. To historia o tym, jak żywioł zmienił Kraków na zawsze.Opowiada: prof. Monika BogdanowskaRealizacja/Montaż: Mateusz Jaśko, Grzegorz Krzywak
Bardzo szybko te kliny ugaszono, ale nagle ogień uderzył z nieprawdopodobną mocą. Możemy tylko spekulować, że działo się tak właśnie na skutek tego niesamowitego wiatru, który być może wytwarzał jakieś podciśnienie w kominie. W każdym razie ogień buchnął i właściwie już było wiadome, że się go nie ugasi. Zgazów w obrębie tej jednej nieruchomości były szanse, żeby się nie rozprzestrzenił, ale stała się rzecz niesamowita właśnie przez ten wiatr. Mianowicie podmuchy wyrzuciły palące się gąty, szczapy drewna, Na dużą odległość iskry zaczęły spadać na położony niedaleko dom Rogowskich. Rogowski był sadownikiem, w związku z czym na strychu przechowywał ziarno, przechowywał orzechy włoskie.
Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Wystarczyło kilka dni, by ogień pochłonął 10% zabudowy miasta. Rozszalały żywioł, podsycany potężnym wiatrem, wziął swój początek w młynie — od tamtej chwili płomienie rozprzestrzeniały się z prędkością, której mieszkańcy nie potrafili nawet pojąć.
Domy, kościoły, bezcenne zbiory i archiwa — wszystko stawało się ofiarą płomieni. Na ulicach panował chaos, płacz i rozpacz. Ludzie chwytali, co mogli unieść: pierzyny, srebra, klatki z ptakami i kotami. Świadkowie tego koszmaru zostawili opisy tak przejmujące, że nawet dziś potrafią wywołać ciarki.
A najdziwniejsze w tej historii? To, że wszystko mogły zapoczątkować… wybuchające orzechy.
Dziś patrzymy na obraz, który przez lata uważano za scenę rzezi Pragi. Dopiero niedawno odkryto, że przedstawia skutki wielkiego pożaru Krakowa z 1850 roku — twarze pogorzelców, których życie w ciągu kilku dni zmieniło się w popiół.
To nie jest zwykła opowieść o dawnym pożarze. To historia o tym, jak żywioł zmienił Kraków na zawsze.
Opowiada: prof. Monika Bogdanowska
Realizacja/Montaż: Mateusz Jaśko, Grzegorz Krzywak