"Potrafił śpiewać emocjami". Wspominamy Stanisława Soykę | Wielcy Nieobecni

Pamiętam ten wielki hymn, który był stworzony, by propagować i pomagać wszystkim dotkniętym chorym na AIDS. Więc wielka nauka muzyki. klasyczności w muzyce, brzmienia w głosie, interpretacji. Stanisław Sojka, jego domem była muzyka i ciągle dla nas jest jego muzyka domem. Tak jak powiedziałeś o tej tolerancji, to przypomniał mi się taki moment z historii radia, bo to był w 91. rok, kiedy to nagranie się pojawiło. Staszek Sojka przywiózł to nagranie tutaj do RMF-u na takiej taśmie radiowej, bo przecież wtedy nie było żadnych innych nośników. i myśmy go od razu poprosili, Staszku, to może byś nagrał jakiegoś dżingla, tak żebyśmy mieli takiego, popularnie się mówi w radiu, tak zwanego AIDISA, prawda?

No i Staszek Sojka po prostu wszedł do studia i zaśpiewał, wtedy oczywiście nie powtórzę tego tak jak on, ale Staszek Sojka, RMF i właśnie tą muzykę od razu było słuchać takich, tych kilku słowach, które on gdzieś się zaśpiewał tak do mikrofonu z taką lekkością, z taką pewnością, że to jest to, co chce przekazać ludziom. I to zostaje jako piękny Taki muzyczny obraz w naszych głowach, bo ta muzyka przecież zawsze będzie trwała. Na początku jego kariery, lata 80, 80 rok, jeżeli macie ochotę zderzyć tolerancję Stanisława Sojki z tym, co zostawił po sobie w swojej transzy jazzowej, to była taka płyta Blue Blue. Blublula z 80. roku, nagrana z trio Karolakiem, uznana wtedy za najlepszą płytę jazzową 80. roku.