Rozmowy Różnorodne: Darek Dekański

Na zasadzie nie będę tego otwierał, bo to jest bez sensu, boję się tego i tak dalej, co oczywiście przyniosło odwrotny skutek, bo uderzyło z pięciokrotną siłą i w jakiś sposób bardzo łamało. Natomiast Pierwszy powrót do tego dzieciństwa był też swego rodzaju ogromną odwagą, bo wiesz, nawet kiedy w 2015 roku byłem na pierwszej terapii, I tam nie byłem głaskany. Tam było po prostu, panie Darku, proszę usiąść, proszę zamknąć oczy, proszę się zwinąć w ebryon i proszę mi powiedzieć o najcięższej sytuacji, jaką miał pan w życiu. I to początkowo wydawało mi się takie, no dobra, ja coś tam powiem.

Jeszcze przypomniał mi się strasznie fajny fragment z terapii, gdzie powiedziałem, że ja Powrót do tego wszystkiego jest ciężki i ja nie dam rady. A pani psycholog wtedy mi powiedziała, i to cytuję, że panie Darku, ja będę pana trzymała za rękę, ale to pan będzie nas prowadził. I to było coś pięknego. I wiedząc, że jest ktoś obok ciebie, na pewno jest to duża pomoc. Kojarzy mi się to z takim lękiem. Czytając twoje wiersze, twoją poezję, mam takie poczucie, że właśnie ten lęk bywa przeszkodą, ale też bywa tym środowiskiem, w którym powstaje jakiś sens. I tak się zastanawiam, czy też ty tak to widzisz, że właśnie przez ten lęk

I potem zacząłem nabierać kolorów, okazało się, że 90% ludzi z mojego życia się wykruszyło, bo okazało się, że byli kompletnie niepotrzebni, bo czegoś zawsze ode mnie oczekiwali. Dla nich nie było Darka jako Darka, tylko dla nich był Darek, który miał pieniądze, który zawsze przyszedł, zrobił wszystko dla mnie, ja nie musiałem nic dla niego i tak dalej. No i brałem ogromny kredyt wobec samego siebie. Natomiast nie jestem własny, myślę, że ten zbiór, bo podkreślmy, że tu jest około 40 wierszy, ja ich napisałem około 600, więc to jest tylko taki wycinek tego i te, które tutaj zebrałem, pokazują mnie właśnie w takim rodzaju jakiejś metamorfozy,

Myślę, że to jest ta sztuka i to jest kwestia nauczenia się tego. Tu jeszcze jedna bardzo ważna rzecz, gdzie z obecnym terapeutą rozmawiam. Miałem taką sytuację, że rozmawiamy o czymś długo, bo jestem już pod jego opieką kilka lat. Kiedyś mi powiedział taki tekst, że Panie Darku, nareszcie, czekałem na to tam rok czy dwa lata, żeby Pan to w końcu zrozumiał. To jest niesamowite, że wiesz, sam do czegoś dochodzę, To jest niesamowite, że po takim czasie, ale sam do tego doszedłem, że sam to zrozumiałem, że nie wmówiłem sobie czegoś, tylko że obudziłem się z tym, że to był jakiś proces i myślę, że to też jest bardzo ważne, dlatego nie ma co się zrażać, że po dwóch czy trzech spotkaniach z terapeutą ja nie widzę różnicy. Bo niestety nie jest to w ten sposób, że pstrykniemy palcami i wychodząc zostawiamy cały ten syf.