Rozmowy Różnorodne: Darek Dekański

Rzeczywiście nawet gdzieś dosłownie pojawia się w Twoich tekstach słowo Bóg. Czy jakieś odniesienia do Biblii czy innych religii? I zastanawiam się, jak ty rozumiesz tę figurę, skąd właśnie te odniesienia do religijności, czy ta religijność była dla ciebie ważna, czy jest ważna, czy właśnie w kontrze jakoś te utwory powstały, jakbyś mógł z tym powiedzieć? Wychowałem się w rodzinie katolickiej. Miałem chrzest, na komunii śpiewałem psalm, na bierzmowaniu witałem biskupa, należałem do dwóch czy nawet trzech organizacji religijnych. Szukałem jakiegoś autorytetu, szukałem wyciszenia.

Z czasem znalazłem po prostu świrów agitujących z ambony. Natomiast dalej nie odnalazłem w jakiś sposób swojej drogi. I dla mnie Bóg na początku był rozumiany jako ten Bóg taki typowo biblijny, jako stwórca świata, ten który jest wszystkim, natomiast wiesz, w pewnym momencie zgłębiania się w tym, no gdzieś to się tam we mnie buntowało i to było straszne, bo ja mam naturę wrażliwą i wiesz, coś od tego byłem uczony od dziecka i nagle wiesz, wystąpiłem właśnie, jak powiedziałeś, w kontrze do tego i bardzo czułem się z tym źle. Że ja robię coś źle, że moje poglądy nie powinny być w ogóle takie, tylko ja powinienem myśleć w ten sposób. Natomiast z czasem po prostu kompletnie uznałem, że nie jest to dla mnie.

Uznałem tak wewnętrznie i kompletnie się od tego odciąłem. Tak, tu się pojawiają ogromne oskarżenia, obwinianie Boga i to właśnie tego biblijnego. Skoro jest w stanie zrobić wszystko, to dlaczego mnie coś takiego spotkało? I potem się to zamieniło w formę rodziców, że to rodzic jest Bogiem na ustach dziecka. No i tutaj oczywiście też, skoro jest Bogiem i jest dla ciebie wszystkim i kiedy otwierasz przed Nim najczulszy punkt swojego serca i dostajesz ogromnego kopa z brudnego buta, No to też jest tak, że ktoś kto ma Cię chronić i ktoś kto jest dla Ciebie najważniejszy tak Cię traktuje i w ogóle jaki jest sens Twojego istnienia, że po co w ogóle to wszystko.

Nie, to nie jest to. Więc Bóg w pewnym momencie stał się taką personifikacją, Typowo fizyczną, bo ja też dostrzegam, nie lubię tak tego określać, bo dla mnie Bogiem są też dobrzy ludzie. Ci, którzy czynią dobrze, którzy są po prostu ludźmi w porządku i nie przekuwam tego już w żaden sposób, wiesz, na jakąś wiarę, na jakiś kościół. I wiesz, oddalając się od tego całkowicie, tak naprawdę zacząłem funkcjonować i żyć. Przede wszystkim nie musisz być człowiekiem związanym z Bogiem, żeby być dobrym, uczciwym, prawym. To trochę taki temat mi się nasuwa, takie sacrum i profanum, takie trochę napięcie między tymi dość kontrastowymi materiami, jakby nie patrzeć.