Lidia Sadowa – między sceną a domem

Chyba tam nie ma dostępu. Także na pewno bardzo mi pomogły wszystkie moje zajęcia te poza lekcyjne i do których często też w wywiadach wracam, czyli pan już niestety śp. Waldemar Koperkiewicz, pani Ula Kosieradzka, która była polonistką w naszym liceum, stworzyła grupę Preteksty. Nomen omen, teraz też dzięki jej jakby zaangażowaniu powstał festiwal Szpulka w Sokołowie Podlaskim Teatrów Amatorskich i ja tam sobie stawiałam pierwsze kroki, a faktycznie pan Koperkiewicz jako pierwszy zapytał mnie, czy nie myślę o tym, żeby zdawać do szkoły. Ja wcześniej w ogóle nawet nie śmiałabym o tym pomyśleć. I później koleżanka, która powiedziała, że ona będzie zdawała, to czy ja bym poszła z nią. Ona chyba o koniec końców nie poszła nawet, ale ja się przygotowałam i stwierdziłam, że dobra, to spróbuję dwa razy, jak się nie uda, to trudno, ale żeby sobie nie pluć kiedyś w brodę, że nawet nie próbowałam.

Śledźcie bardzo proszę państwa i bardzo zachęcam, że jak już to coś wyjdzie, to żebyście oglądali. Bo tym nam pomagacie, że jeżeli nabijacie nam oglądalność czy zostawiacie komentarze, to w tych czasach to realnie rzeczywiście aktorom pomaga, że wtedy oni dostają, ci, którzy decydują o naszym być albo nie być, realne przełożenie, że o, na tego ludzie idą albo tego chcą oglądać, więc za to rzeczywiście będę wdzięczna. Niezmiennie zapraszam do Och! Teatru w Warszawie, gdzie gram kilka spektakli, które zresztą bardzo lubię. Zapraszam do Teatru Klasyki Polskiej na przykład na spektakl Montfa, No, a telewizyjnie widzimy się niezmiennie w Na Wspólnej. Dubbingowo teraz wyszła fantastyczna czwórka w reżyserii Waldemara Modestowicza, gdzie też mam przyjemność grać główną bohaterkę, dubbingować.