Lidia Sadowa – między sceną a domem

Ale żeby nie zwariować, nie będę się... Ja mam tendencję do takiego perfekcjonizmu troszeczkę, że potem, jak już miałam wrażenie, że Boże, nie dam rady za każdym razem mówić językiem rodzicielstwa, bliskości, bo mnie właśnie... To potem myślę, Boże, ale to chyba też nie o to chodziło tak do końca właśnie. Więc człowiek weryfikuje, uczy się. I chyba taki klucz, indywidualne podejście, tak jak mówisz, do każdej osoby, bo każda jest jedyna, indywidualna i nie ma napisanej książki czy poradnika, jaka jest instrukcja obsługi do danego dziecka, do chłopca czy do dziewczynki. Więc wydaje mi się, że tak jak... Normalnie ludzi dorosłych traktuję tak po prostu do dzieci, że to jest takie clue do wszystkiego, że każdy jest różny, trzeba po prostu z ciekawością podejść do człowieka i nie oceniać na ile się da, bo wiadomo, że i tak gdzieś tam oceniamy, ale uczyć się tego, że nie, no to pokaż mi kim jesteś i dlaczego mówisz tak, a nie inaczej, albo dlaczego się tak zachowujesz, a nie inaczej.