Rozgrywka #330 - Bobry

Gra w polskiej wersji językowej, przetłumaczona także z dubbingiem, o którym też parę słów potem powiem, bo spoilers, są problemy. Ale tak, God of War Son of Sparta jest to pikselowa, ale bardzo ładna metroidvania 2D, gdzie sterujemy nastoletnim Kratosem, któremu towarzyszy Deimos, jego brat i jesteśmy młodymi Spartanami. I cała obecnie fabuła gry jakby opiera się na tym, że szukamy zaginionego chłopca, Vasilija. Chłopiec zaginął, Gdzieś polazł, często wyłaził ze Sparty, nikt nie chce go szukać, no to w zasadzie Kratos i Deimus nie mają nic lepszego do roboty, no to poszukają chłopaka, może akurat uda się go znaleźć.

Powiem Wam szczerze, że ja też, jak w ogóle pojawiały się plotki o tej Metroidvanii, że taki projekt będzie, to ja byłem też trochę sceptyczny, no bo jednak God of War to jest marka, która kojarzy się z ogromnym patosem, z taką niesamowitą ekspansywnością, która gdzieś po prostu... Jakby przebija granice medium gier, no i taka Metroidvania 2D, no to raczej nie będzie pasować do tego. Ale kurczę, tak tęskniłem za greckim God of War, mimo że w zeszłym roku robiłem sobie replaye oryginalnej trylogii, której zapowiedziano remake'i. No to jednak tęskniłem za tym i samo to, ja nie lubię aż takie Metroidvanii, raczej nie grywam w nie, ale samo to, że to jest właśnie ten grecki God of War i naprawdę MegaCast Studios się bardzo postarało, żeby na przykład przeciwnicy byli dokładnie ci sami, co z greckiej trylogii, tylko animowani 2D, więc mamy Hoplitów, mamy Minotaury, mamy...

Jacek, PLAION. Wspaniale jest po prostu wrócić do Laconi, do Squarty. Szczególnie, że jak w każdej metroidvanii bardzo na początku będziemy dużo widzieć lokacji, do których nie możemy się dostać. Potem odblokowujemy umiejętność i nagle możemy się tam dostać. You know the drill, jak to się mówi. No Metroidvania. You know the drill. Tylko, że właśnie ma to formę w ogóle historii, którą starszy grecki Kratos opowiada swojej córce Calliope.

Ok, przerwę Ci teraz, bo ja generalnie rzecz biorąc słyszałem bardzo dużo hejtu na tę grę, no bo oczywiście jak oni śmią, nie dali nam normalnego Kratosa, tylko jakieś bajeczki w 2D rysowane, to podobno brzydko wygląda. Kaz, gdyby jeszcze z nami nagrywał podcast, powiedziałby, że wygląda jak flaszówka i w ogóle. Albo jak Graziawy. Tak jest. Tymczasem ja, szczerze mówiąc, przy zalewie tych wszystkich gier nawet nie miałem czasu ani okazji przyjrzeć się tej grze. Teraz oglądam sobie gameplaye i dochodzę do wniosku, że to wcale tak brzydko nie wygląda. Oczywiście, że nie. Może nie jestem fanem Metroidvanii za bardzo, chociaż niektóre tytuły, takie jak chociażby Dead Cells uwielbiam, to jednak widzę tutaj po prostu kolejną grę tego typu z... Powiedzmy dobrą oprawą, może nie powalającą oprawą, ale to też nie jest brzydka oprawa.

Patrzyłem na how long to beat, że ukończenie jej to nawet 25 godzin. Coś takiego, więc... No dobra, Yoho Karu, ale ja na początku zapytałem, czy jest tam kooperacja, bo tam są dwie postaci. Rozumiem, że nie można grać w dwie osoby w tę grę. Nie, nie można grać, dopiero później odbokałby się jakiś tryb Aren, z tego kojarzę. Okej, i tam jest jakaś kooperacja. No dobra, to szkoda, wielka szkoda, bo ja uważam, że Metroidvanie tak naprawdę są dobrym gatunkiem pod to, żeby grać w nie w dwie osoby. Ale okej, czy możemy już przechodzić do ostatniego tytułu? Możemy, w sensie, możemy, mówię. Podsumuję, bardzo fajna gra, polskie tłumaczenie trochę kuleje na ten moment. Jest dobre, ale kuleje.

Okej, okej. I tylko ostatnie zdanie o God of War Sonosparta. Jeżeli bardzo się tak tęsknicie za grecką trylogią, to nie dajcie się zniechęcić tą stylistyką 2D. Jako prequel to był naprawdę dobry pomysł. I cieszę się, że kupiłem tę grę i będę chciał w nią dalej grać. A tam jest jakiś tryb easy dla Deusza, bo Deusz bardzo lubi Metroidvania, ale jest za cienki w uszach, żeby w nie grać. Jest tryb łatwy. No widzisz, Deusz... Ale to jest łatwo-łatwo, czy taki łatwo, że... Nie wiem, bo gram na normalu. Daj mu w Bobry pograć, no. No właśnie, w sumie racja, Deusz teraz już... 400 godzin zaraz będzie bita. On już czyta o budowaniu tam na Wikipedii, zobacz go, jak tam siedzi. Jak budować tam. Tak jest. Czy to prawda, że to... Nie gram... Że woda płynie w dół.

W szczytach gór, do których wcześniej nie mogliśmy się dostać, więc mamy tutaj takie Pewne elementy też Metroidvanii w sumie, Szymon. Nomen omen. A wszystko to w bardzo uroczej oprawie graficznej z ciekawymi animacjami z przymrużeniem oka, ale tak skonstruowane, żeby w dwie osoby razem główkować, zastanawiać się co zrobić, jak zrobić, dzielić się tą pracą, pomagać sobie nawzajem i jednocześnie po prostu cały czas dobrze się bawić. Czy ma to sens, co ja powiedziałem, Jacku? Tak. Tak. A chciałbyś coś dodać jeszcze? Jeszcze jak? Przede wszystkim, bo to w sumie ciekawe, ci sami ludzie wydali dwie części gry, ale Journey to the Savage Planet było ekskluziwem na Stadię.