PSYCHOLOŻKA OSTRZEGA: Tak rodzice NISZCZĄ swoje dzieci! | Co robisz ŹLE w wychowaniu? | Aleksandra Belta-Iwacz

I to jest dla mnie tak naprawdę kluczowe w dobieraniu tego czasu ekranowego, więc w weekend to jest czasami więcej. Natomiast w dni tygodnia, kiedy on jest do 15 w szkole, więc w domu jesteśmy koło 16, jemy obiad, potrzebujemy porozmawiać, jest te pół godziny czasu ekranowego, później jeszcze wychodzi na podwórko, no brakłoby tej doby. A dla mnie bardzo ważne jest to, żeby dziecko w ciągu dnia mogło doświadczyć różnych aktywności. I więc jest to pół godziny czasu ekranowego. On sam może zdecydować, na co wykorzystuje ten czas. Więc czy są to gry, czy jest to właśnie oglądanie jakichś bajek. Może podecydować. To, co on wybiera najczęściej, to jest aktualnie gra w FIFA na tablecie. Dobry wybór. To jest po prostu, kompletnie tego nie rozumiem, co się tam dzieje, ale on to uwielbia.

Jedyna gra, którą grałem przez rzeczywiście pół życia. Okej, no to w takim razie ja też pokiwam głową. Więc uwielbię grać w Fifę, to jest jego bardzo częsty wybór. A drugi jego wybór to jest oglądanie filmów na YouTubie, na których ludzie budują coś z klocków Lego. O, tu mój syn też to wie. I rzeczywiście później czerpie inspirację i sam po tym czasie ekranowym biegnie do swojego pokoju i gdzieś tam powstają jakieś wielkie makiety. I to jest jego wybór. Natomiast był też czas, że preferował nie grę na tablecie, tylko na komputerze taty. jakieś takie Lego, to była gra Lego. Gdzieś tam chodził jakimiś ludzikami. Więc on może decydować. I myślę, że to też jest fajne, że on czasami jest trudno mu wybrać. Wiesz, to jest tylko pół godziny, a jest tyle rzeczy, które można by było porobić. Teraz jeszcze w szkole koledzy podpowiadają, co tam na tym YouTubie zobaczyć, więc też by tutaj chciał.

Natomiast to, co zrobił, to stworzył taki plakat, który przywieził chwilę później na lądówce. Mówcie mi, kiedy jest ostatnie pół godziny tego dnia. Bardzo mądry i taki dorosły wniosek. Wniosek? Lepszego słowa mi brakuje. Chyba wniosek wyciągnął z tej sytuacji, że to, co możemy zrobić, rozwiązać tą sytuację w przyszłości, żeby ona się tak nie pojawiała, no to rzeczywiście zobowiązać nas, dorosłych, do tego, żeby mu dawać. Franek, masz ostatnie pół godziny, zdecyduj, czy dalej grasz w piłkę, czy wracasz do domu pograć w FIFA. Ja byłam z tego bardzo, bardzo dumna, dlatego że to był dla mnie taki sygnał, dobrze zrobiłam swoją robotę przez te 7 lat, dlatego że to, czego się nauczyło moje dziecko, to szukania rozwiązań. I on się wściekł, zachował się jak dziecko, trzasnął tymi drzwiami, spoko, natomiast znalazł rozwiązanie.