Reportaż. Pędzlem i Słowem Malowane

Bez wątpienia i bez zastanawiania Amadeo Modigliani. Ale te twarze u niego takie niezbyt wymiarowe. Niezbyt wymiarowe i niewidoczne oczy, a mama cały czas mówi, kiedy ty te oczy namalujesz, bo ja jakby inspiruję się jego twórczością. I tak mi ama to towarzyszy. 18 lat pracowałam w zawodzie. Czyli pani inżynier musiała, prawda, być na torach. Tak, dosłownie i w przenośni. Tak, 18 lat pracowałam sobie w transporcie kolejowym. Stoi na stacji ciężka maszyna. Nie spływam, a to lokomotywa. A właśnie, czy ten wiersz nie był inspiracją także niektórych Pani prac? Pociąg tak, inspiracją zdecydowanie tak, z racji mojej wcześniejszej pracy.

Może filozofia się tu będzie kłaniać? Czy nowa? Nie, nie, nie, sądzę, nie. Nie, to będą dalej te prace, które tworzę, czyli w kierunku portretów inspirowanych Amadeo Modigliani, ale na przykład, jeśli pan by zechciał portret na marynarce, ja wyślę mi pan zdjęcia, a ja z tego zrobię obraz. Na marynarce. Chciałabym, żeby ten obraz niósł swego rodzaju też szczęście, że ktoś, kto go ma w domu, kto koło niego przechodzi, czuje tą dobrą energię i rozświetla pomieszczenie czy też w przyszłości ten ubiór, marynarkę na sobie. Czyli to, żeby było dawką szczęścia i radości. I wdzięczności ode mnie.