Reportaż. Pędzlem i Słowem Malowane

Nazywam się Szanon Maldonado i jestem założycielką Yowie, sklepu z upominkami inspirowanego sztuką i rękodziełem. Wybrałam Shopify, ponieważ na tle konkurencji była to jedna z najbardziej przyjaznych dla użytkownika opcji. Zależało mi na poznaniu odpowiedzi na pytanie, gdzie będziemy w przyszłości. Wszystkie narzędzia potrzebne do analizy sprzedaży, na przykład do planowania zapasów, są dostępne bezpośrednio na pulpicie. Uruchom darmową wersję próbną na Shopify.com. Jestem w pracowni Ewy Gerke, malarki, która nie ma malarskiego przygotowania. W zasadzie jest Pani, jak to się mówi? Amatorem. Amatorem. Ewy Gerke, ulubiony malarz.

Dlaczego stawałam przed płótnem? Kazali to skończyć porządne studia. Tata mówił tak, no i co to dziecko? Skończysz Akademię Sztuk Pięknych i będziesz na ulicy obrazy sprzedawać. Weź się za jakiś inżynierski fach, tak? Jak poszłam też nie było dobrze. Czyli absolwentka Politechniki, tak? Politechnika Śląska, tak. Transport szynowy, stąd też lokomotywy, które zostają dalej w moim sercu, dalej je maluję. Tutaj do pani z tego, co zauważyłem, to drzwiami i oknami rodzice wpychają dzieci, idźcie tam do pani Ewy, was poduczy, jak trzymać pędzel, malować. A nawet nie wpychają. Nie mogą ich odebrać, bo nie chcą wychodzić. Śmieję się, ale rzeczywiście tak jest.

A pana bym zachęciła, żeby pan zamknął oczy i namalował swój portret. Taki start malowania. Zamykamy oczy i tak jak się pamiętamy, Co ja mam okulary, kolczyki, nie widzę gdzie maluję, więc jeszcze tutaj intuicyjnie kartki szukam. Może Pan spróbuje. Ale ja jestem malarzem słowa. No właśnie. Słowem powiedzieliśmy. Pięknie. Technika jest taka, że z reguły zaczyna się od najjaśniejszych barw i się je przyciemnia, bo łatwiej jest później na jasne położyć ciemne, niż na ciemne jasne. Cały czas Reportaże Radio Katowice frapuje rozwikłanie pewnej zagadki. Raz, że antynomia tematyczna, co by nie powiedzieć o Pani pracach, bo lokomotywa i wszystkie te parowozy, że tak powiem, precyzyjnie, z detalem, to wszystko, ja dopatrywałem się,

Jeszcze tylko sumia z tego maszynictwa, które mi brakowało, żebym wyjrzał z tego parowozu. Jest i taki obraz. I jeden jest. Dobrze, wyjątek czyni regułę. No ale wracamy do twarz kobiet. Ten przekaz coś chce Pani tutaj jakby uzupełnić, zawrzeć, zwrócić na ten detal, nie wiem, na oko, na kolczyk, na ucho, na kapelusz, na głowie. Usta z reguły. Oczy może rzeczywiście, jak u Młody Lilianiego, nie do końca są oczywiste, widoczne, otwarte, ale usta, one z reguły mają być piękne. Pani jest szczęśliwa? Z tym, co Pani robi? Zdecydowanie jestem szczęśliwa, tak.

Nie, chyba nie. Chyba nie mam takiej potrzeby zawojowania, ale cały czas mam w głowie coś jeszcze, coś gdzieś dalej. Tym pomysłem kolejnym są obrazy na ubraniach. Czyli, że obraz nie tylko ma mieć ramę, ale może mieć marynarkę. Czyli obrazy wychodzą poza ramy. Tak to sobie nazwałam, sztuka do noszenia. Ja sobie wyobrażam wieszak, na wieszaku coś wisi, ciuch, marynarka, kapota, bluzka i z butonierki obraz. Może być tak, o na przykład, ale pan nosi tą marynarkę. Czyli ten obraz też. I ten obraz też, dokładnie tak. To jakaś nowa szkoła, nowy kierunek malarski?