Reportaż. Cud - Maciej Bakes

To było w 2013 roku. To było tak... Już Ej był w pijamie. Mi było tak zimno, tak mi było zimno, że się nie mógł ani ruszyć, ani zadzwonić do syna, ani od szwagrówki do cery. Nikt nie szło, nic nie zadzwonił. Jakoś zaczął mu do łóżka, tak mnie trzęsło, całkiem się przykro. Ja mówię, no może nie się stanie wola Boża. No ale jeszcze iść. Żyj koło jeszcze do Matki Bożej. No i nie szło usnąć. A jakoś to usnął. Później w tym śniu, mi się śniło, że jest cały oparzony. I obudziłeś się. No, że za gorąco mi się zrobiłoby. Ktoś, kur... Nie mogłabyś w mieca człowiek wyląsł.

I patrzę na tę bęblościankę, tam jest Matka Boża, Częstochowska z dzieciankiem i różaniec. I tak jasno się robiło. No normalnie tak robi. Słońce świeci takie coś. Nie widzę jak wychodzi, Matka Boża wychodzi, ale zakryła, figurkę zakryła z tym ręcem i mówi mi, szczęść Boże, panie Emilu, ty jesteś chory, nie? Powiem tak, on się tak dość narobił wszędzie. Chorował, bo po szpitalu jeździł.