Jasna Strona I Reportaż Radia Poznań

Po prostu, no, trochę miałem kłopotu z prawem. Posiedziałem trochę za kartkami. Nie płaciłem na alimenty. Miałem czwórkę dzieci. Chodziłem z nimi do przedszkola, do szkoły. Odprowadzałem, ale widziałem, jak koledzy stali sobie, piwko piwkowali i tak dalej. Ja mówię... Co? On nie robi nigdzie, a ja robię. I nawet na piwo mnie nie stać. Muszę się dzieciakami zajmować. No i tak zaczęła się moja przygoda z alkoholem, która trwała kilkanaście lat. Spotkałem na swojej drodze siostry Albrytynki, które mnie przygarnęły. U nich zacząłem pracować. Zacząłem pomagać bezdomnym. A przede wszystkim spotkałem kolegę z więzienia, który miał ksywkę Kali, który mi powiedział, Gabryś, co tak chodzisz?

Mówię do niego, no wiesz co, nie ma gdzie spać, nie ma co jeść. Idź do sióstr. Poszedłem do sióstr, przyjęły mnie i tak chyba się jakoś 3 lata spędziłem. W tym czasie uzyskałem, nabyłem prawa emerytalne, no i teraz jestem Emerytem, ale cóż, dzięki właśnie takim ludziom jak tu zespół siostry Albertynki. Byłem też rok na terapii, a teraz mieszkam w zakładzie, w domu opieki społecznej. Każdą robotę wykonam, staram się pomagać. Dostałem teraz już pokój jednoosobowy. Kanada, Kanada. Marzę o jednym, żeby któregoś dnia się zebrać razem, wszystkim wyjaśnić sobie prawdę, co było między nami i tak dalej, między mną a żoną.