Zawód: asystent - Alicja Kulik

Dlatego zmniejszyłem trochę ilość osób, żeby... Było i dla mnie trochę lżej, bo chciałem jeszcze powiedzieć, że pracuję z osobami, które są na wózkach. W naszej pracy jest dużo asystentów, którzy zajmują się różnymi rolami, czyli tak jak ja do wózków, bo jestem mężczyzną silny, mogę pchnąć, a mamy niektóre osoby, które ważą po 100 kilo. A wiadomo, w mieście dużo przeszkód architektonicznych. Tego my tak nie widzimy. O Pani, ja chodzimy normalnie po mieście, nie zauważamy, że jest krawężnik. Ja pchając wózek, to widzę. Mówię do kolegi, o Lechu, tutaj nie przejdziemy, zobacz, dziury są. Muszę go dźwignąć dwa kółka do przodu, nacisnąć wózek i na dwóch kółkach tych dużych, tylnych go prowadzać. To jest wysiłek duży. Poza tym wciągać po schodach trzeba, dlatego mężczyźni. A dziewczyny asystentki u nas też są, to są tłumaczki języka migowego, bo jest sporo osób niewidzących, niedowidzących, głuchych i one tym się zajmują.

To wziął go na tą starówkę, on z szeroko otwartymi oczyma patrzył na te bombki. Także dla mnie to sprawia wielką radość. My tutaj w armińsko-mazurskim sejmiku osób z niepełnosprawnością staraliśmy się to robić i przybliżać ten cały świat zamknięty dla nich. Bardzo ważne jest po prostu wprowadzenie ustawy, aby ułatwić dostęp do asystencji. Widzę jedną taką ogromną potrzebę, żeby informacje na temat tego, kto jest realizatorem tego programu były jawne. To znaczy, ciężko jest uzyskać informację, kto jest realizatorem tego programu. Powszechnie wiadomo tylko o MOPS-ie, ale to nie wszystko.

No i teraz Krzysztof. Krzysztof, który również dał tej asystenturze, nie jest to asystentura na papierze, tylko daje taki no impuls, taki power, że nie siedzimy i nie oglądamy filmów, czy nie przyjdzie i tylko umyje okna, ale pójdziemy na fajny basen, pójdziemy do teatru, Alicja Kulik, Polska, Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, Olsztyn. Nasze programy głównie opierają się na tym, żeby otworzyć świat dla tych osób niepełnosprawnych, czyli spacery kulturalne, jakieś placówki, gdzie prowadzamy, ale w Olsztynie są też inne organizacje, takie jak na przykład MOPS, które oferują inne programy i które zawierają inne świadczenia.

Przykładem jest moja teraz podopieczna, która właśnie odchodzi i idzie do MOPS-u, pani, która nie może dużo sama robić, a jej syn pracuje za granicą. Do tej pory pracowaliśmy razem, chodziliśmy na spacery, ale ona potrzebuje, żeby jej posprzątać w domu, umyć okna, powiesić firany, jakieś prania zrobić, a MOPS w swoim zakresie to ma, ale zaprosiłem ją dalej do współpracy. Mówię, jak ci się, mówię, pani Janko, jak pani się znudzi, pani wraca, dalej będziemy sobie, bo ona była bardzo zadowolona też z naszej współpracy. Bo w tej chwili, jak ja wypełniam zawsze co roku z nimi dokumenty do nowego projektu, to tam jest taka rubryka, czy pani bierze udział w innej jakiejś właśnie organizacji. Pewnie jakby było, że tak, no to mogłaby się nie dostać, bo osób, które czekają, asystentów jest bardzo dużo, więc pewnie z takiego założenia wychodzą firmy, że jeżeli już ma kogoś, no to w to miejsce lepiej dać kogoś, kto nie ma nic.

I dlatego tak to wygląda. Także bym się cieszył z tego, jeżeli takie osoby mogły brać udział w dwóch projektach. Na przykład w MOPS-ie czy w Caritasie i u nas zdajmy na to, bo to są zupełnie inne projekty. Minister zapowiadał, że każda osoba niezależnie od miejsca zamieszkania, czy to jest metropolia, czy miasteczko, czy wioska, będzie miała do tego dostęp. Niestety ustawa, przynajmniej dotychczas, idzie w odwrotnym kierunku, ale mam ogromną nadzieję, że głos strony społecznej został wysłuchany i w toku legislacyjnych prac ustawa nabierze innego kształtu. Nie można tego programu traktować jako coś, że jest, a potem go nie będzie, bo nie jest rozwiązaniem to, żeby umieszczać osoby niepełnosprawne w DPS-ach. Asystencja osobista wpisuje się w trend, który obecnie jest stosowany w wielu państwach Unii Europejskiej i powinien być także w Polsce deinstytucjonalizacji, czyli uniezależnienia osób niepełnosprawnych, usamodzielnienia ich, aby one prowadziły samodzielne życie.