Zawód: asystent - Alicja Kulik

A mężczyźni z reguły do ciężkiej pracy, tak jak ja. Dam Darka, żebyś wszystko miał. Halo, halo? On jest zagranicowany, projekt napisaliśmy. A pani Ewunia Zamyślona? Nasze miasto ma podpisaną umowę, realizuje też Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej, realizuje Caritas i Sejmik Osób Niepełnosprawnych i my jako pomoc. Widzimy, że są takie potrzeby, że nie stać tych osób prywatnie na asystenta czy na osobę opiekującą się, dlatego

Program na terenie Olsztyna jest realizowany przez NGOs. Stowarzyszenie Pomost, Caritas i Sejmik. Z jedną z tych instytucji współpracuję, jest to Warmińsko-Mazurski Sejmik. Wolontarystycznie pomagam. Jestem też członkiem jednej z organizacji sejmików, Fundacji Stowarzyszenia Polskiego Towarzystwa Stwardnienia Rozsianego. No i wspólnie z kolegami podejmujemy działania, aby Olsztyn uruchomił niezależnie taki program, bo założenia programu rządowego pozwalają na uruchomienie takiego programu. Tutaj ustawodawca powinien dołożyć wszelkich starań, aby osoby niepełnosprawne nie musiały wybierać co roku innego realizatora, tylko mogły otrzymywać takie wsparcie z automatu.

Im poważniejsza niepełnosprawność, tym więcej godzin. Były niedawno konsultacje, brałem w nich udział i padły konkretne postulaty właśnie, bo ustawa odbiera wielu osobom asystencję uzależniając od punktów, a 80 punktów jest to bardzo wysoki pułap. Za to czy się mieszka na przykład z rodzicami czy nie, czyli sytuacja mieszkaniowa. I oceniany jest przede wszystkim rodzaj schorzeń. Za każde schorzenie są punkty. Ja rozumiem, że musi być jakaś selekcja w tym wypadku, gdy jest tyle osób potrzebujących, ale nie na tym to powinno polegać. Na przykład mogłaby być to umowa wieloletnia z kandydatem, powiedziałem to na konsultacjach tych społecznych, albo wywiad środowiskowy, czyli zadzwonienie, tak jak zrobił to Caritas.

I dlatego tak to wygląda. Także bym się cieszył z tego, jeżeli takie osoby mogły brać udział w dwóch projektach. Na przykład w MOPS-ie czy w Caritasie i u nas zdajmy na to, bo to są zupełnie inne projekty. Minister zapowiadał, że każda osoba niezależnie od miejsca zamieszkania, czy to jest metropolia, czy miasteczko, czy wioska, będzie miała do tego dostęp. Niestety ustawa, przynajmniej dotychczas, idzie w odwrotnym kierunku, ale mam ogromną nadzieję, że głos strony społecznej został wysłuchany i w toku legislacyjnych prac ustawa nabierze innego kształtu. Nie można tego programu traktować jako coś, że jest, a potem go nie będzie, bo nie jest rozwiązaniem to, żeby umieszczać osoby niepełnosprawne w DPS-ach. Asystencja osobista wpisuje się w trend, który obecnie jest stosowany w wielu państwach Unii Europejskiej i powinien być także w Polsce deinstytucjonalizacji, czyli uniezależnienia osób niepełnosprawnych, usamodzielnienia ich, aby one prowadziły samodzielne życie.