Gadka prosto z Ługwałdu - Maja Kwiatkowska

Witajcie! Kiedyś na Warnińskiej wsi się inaczej żyło jak teraz. Spytałam ostatnio mojego ojca, jak to na wsi się pracowało, jak on dzieckiem był. Pokazał mi wtedy stare zdjęcia i łapał się. Jak to kiedyś było? Posłuchajcie! Psiersze roboty na roli się robziło w marcu. Jak godali Warnijoki, na świętego Józwa, czyli dziesiętnastego marca, psiersze obróz da w pole. Jak to poziecz się dozwoliło, góry zaczynali robota na roli. Bezcoluchne dnie chłop chodził za pługami i brunami. To była ciajsko robota. Pługi i bruni musieli ciągnąć kunie, bo trekru wtedy jeszcze nie było tak gwolt jak teraz. No i nie każdego było na treker stoć. No wśród gbóry wysiwali na wybrunowane pole zboże.

To jest też taka zabawa dla mnie trochę, że mogę się wcielić, wyobrazić sobie, co ktoś inny może poczuć, jak ja bym to mogła pokazać sobą. No i to jest zawsze coś takiego nowego, że mogę się wcielić w coś, czego sama bym na przykład nie przeżyła. Na Warnijek bory szli żniwować po dwudziestam drugam julu. Jak już zboże, było rychtyk dożyniałe i wyschnięte. Chłopy kosami żnieli zboże, a kobzity za niami ziuziali zeżniane zboże w snopki. Ale jak kogoś było stoć, to mnie umaszyna i nie musiał z kosu lotać. Maria Ziętaro-Malewska. Książka o różnych kłobukach, skarbach i zaklętych zamkach. I są to baśnie i legendy warmińskie. Jak byłam młodsza, to właśnie czytałam i tu są legendy właśnie o jakichś warmińskich stworzeniach i miejscach, skąd się one w ogóle wywodzą, dlaczego są ważne.