Fenomen Jawora - Anna Minkiewicz-Zaremba

A co mówią sami artyści? Jawor jest miłym doświadczeniem. Dla mnie osobiście jest porównywalny z Kazimierzem, bo czuć tą atmosferę i to jest takie jak gdyby, ja osobiście to po czterdzieste dopiero tą muzykę ludową poznałam dzięki właśnie Józefowi Sinderwiczowi, mojemu dziadkowi, bo traktowałam go jako dziadek i jako dziadkę i on tak samo mnie jako wnuczkę. I po prostu uważam, że to jest jak gdyby otwarcie na nowo tej naszej tradycji, odszukanie swoich korzeni, no bo Polska jest bardzo piękna, jest różnorodna i właśnie dzięki tym tradycjom, dzięki tym pieśniom wracamy do tradycji, do tej podstawy, po co człowiek żyje, prawda? Siwe gąski, siwe, białe psiorka, gubzio, co z jata muzinna, ze mnie chłopcy lubzio.

Naprzyboś, czyli? Czyli Boso. I Boso były na scenie. To prawda, widzę. Tak. Wasza historia zaczęła się już dawno, dawno temu. Właściwie muzykowanie rozpoczął Jasiu twój ojciec, Józef Sinderewicz, który przepięknie śpiewał, a wy kultywujecie to, co on zaczął. Tak dokładnie. Mój tato śpiewał przez wiele lat. Zaczął śpiewać jako emeryt już, natomiast jego repertuar przeniósł się na Mazury z Suwalszczyzny. Dlatego nasz repertuar to są pieśni z Suwalszczyzny, te, które śpiewał tato. Jeździłam z moim ojcem na wszystkie festiwale. Nigdy nie pomyślałam, że będę śpiewała, ale dziewczyny, moja córka Ewelinka, też córka mojej siostry, też chciały śpiewać.